เธอไม่เคยเป็นแฟนเก่า เพราะฉันไม่เคยมีแฟนใหม่

แชร์ประสบการณ์ความรักกันหน่อย😊
สมัยม.ปลายเราได้รู้จักกับผญ.คนนึง เราแอดเฟสไปหาเค้า เราอยู่ชั้นเดียวกันโรงเรียนเดียวกันแต่คนละห้อง เธอเป็นคนน่ารัก สดใสร่าเริง ยิ้มเก่ง ถ้าใครหลายๆคนได้อยู่ใกล้ต้องแอบชอบเธอเหมือนเราแน่นอน ตั้งแต่แอดเฟสไปหาครั้งนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนได้เป็นแฟนกัน เราคุยกันมากขึ้นไปไหนด้วยกันบ่อยขึ้น เวลาผ่านไปครบหนึ่งปีเรารักกันมากขึ้นจนคิดถึงอนาคตจะสร้างบ้านหลังเล็กๆด้วยกัน  แต่ด้วยที่ว่าเค้าเป็นคนติดเพื่อนไปไหนไปกัน ซึ่งตัวเราเองก็เข้ากับเพื่อนเค้าไม่ค่อยได้ด้วยสิ ด้วยนิสัยส่วนตัวเราเป็นคนขี้เล่นนะเล่นกับทุกคน(ที่รู้จัก) คนส่วนใหญ่ที่ไม่รู้จักมักจะว่าเราหยิ่ง กับตรงกันข้ามกับแฟนเค้าเฟรนลี่กับทุกคน ยิ้มเก่ง ขี้อ้อน เค้าเป็นคนพูดตรงๆนะ พูดแรงกับเพื่อน แต่ไม่ชอบใช้คำรุนแรงกับแฟน ซึ่งเราก็รู้ว่าเค้าไม่ชอบคำพูดแรงๆที่ไม่แคร์ความรู้สึก แต่เมื่อเวลาโมโหโกรธหรือทะเลาะกันมันก็ห้ามกันไม่ได้ ที่จะใช้คำพูดไม่แคร์เค้าแบบนี้ หลายครั้งที่เค้าให้อภัยหลายครั้งที่เราบอกจะไม่ทำไม่พูดแบบนี้อีก จนมันทำให้ความรักของเค้ากลายเป็นความอดทนกับเรา แต่เราสองคนยังรักกันเหมือนเดิม แต่ความอดทนเค้ามีไม่มากพอเค้าอยากให้เราปรับแก้นิสัยใจร้อน พูดไม่คิดไม่แคร์เค้า แต่เราไม่รับปากว่าจะทำได้มั้ย ยังโยนกลับไปว่าถ้าเค้าไม่ทำให้เราโกรธเราคงไม่พูดแบบทำลายความรู้สึก เหมือนกันจะบอกว่าเค้าเริ่มก่อนก็ว่าได้ !! เราคบกันได้เกือบสองปี เราไม่รัยปากว่าจะทำได้แต่จะพยายามยาม เค้ากลับบอกว่าไม่อยากทนแล้ว ไม่อยากร้องไห้กับเรื่องเดิมๆซ้ำๆซากๆอีกแล้ว มันเหนื่อยว่ะ! พูดไปน้ำตาก็ไหล เราเลยบอกไปว่าลองห่างกันสักพักดูมั้ยเผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น แต่ในความหมายของเค้ากับหมายถึงปล่อยมือหรือเลิกกันนั่นเอง เราสองคนเลิกกันทั้งๆที่ยังรักอยู่! 😭 เวลาผ่านไปเราอยู่ไม่ได้ใครพูดถึงเค้าน้ำตาเรามันก็ไหลโดยอัตโนมัติ เค้ามีคนใหม่ๆเข้ามาคุยมารู้จักมากมาย แต่มันก็ไม่ทำให้ลืมกันได้เลย เค้าจะกลับมาหาเราสามครั้งแต่ครั้งสุดท้าย เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมแต่ความรู้สึกมันไม่หมือนเดิมแล้วว่ะ ความรู้สึกที่เสียไปมันมันเอากลับมาไม่ได้เนาะ😭 เราสองคนเลยจากลากัน ฉันเป็นเพื่อนกับเค้าต่อไปไม่ได้มันเลยคำว่าเพื่อนว่าไกลแล้วอ่ะ จบม.6 เข้ามหาลัยเค้าเป็นคนแต่งบทความให้ฉันจนติดม.เดียวกัน แต่มาตอนนี้เราเลิกกันแล้ว ซึ่งปี1 ต้องอยู่หอใน และมันก็บังเอิญเราอยู่หอเดียวกันดียว เจอหน้ากันทุกวันๆ ฉันอยากคุยกับเค้ามากเลยตัดสินใจเดินเข้าไปคุยกับเค้า ไม่รู้ตอนนั้นฉันคิดอะไรอยู่แต่ที่แน่ๆเวลานั้นฉันโครตอยากกอดเค้าไว้แน่นๆ อยากบอกว่าเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย  ซึ่งเค้าก็ยังคงคำตอบเดิมคือ คุยได้แต่ถ้ามากกว่าเพื่อนมันอึดอัด ให้ได้แค่นี้ จนมารู้อีกทีว่าเค้ากำลังคุยกับอีกคนมีท่าทีจะไปได้สวย คนนั้นเข้ามาจีบและเค้าก็มีท่าทีจะเล่นด้วย จนมาถึงทุกวันนี้เค้าสองคนตกลงเป็นแฟนกันได้เร็วมาก ซึ่งมันตรงกันข้ามกับฉันเลยฉันคุยกับเค้าครึ่งปีถึงขอเป็นแฟน แต่สำหรับคนนี้เธอรู้จีกกันได้ไม่นานก็ตกลงคบกันแล้ว ตอนนี้เค้าได้เริ่มต้นใช้ชีวิตกับคนใหม่ แต่เรายังจมปักอยู่ที่เดิมยิ่งเจอเค้าสองคนอยู่ด้วยกันมันเหมือนเอามีดมากีดตรงกบางอกอ่ะ โครตเจ็บ! เจ็บจนทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองเค้ารักกันมีความสุขทั้งที่ไม่มีเรา ฉันพยายามเปิดใจให้ใครเข้าแต่มันก็แทนกันไม่ได้ ไม่มีใครทำให้ฉันหยุดคิดถึงเค้าได้เลย