ภูฎาน กับ ภาพฟิล์ม

กระทู้สนทนา

สวัสดีค่ะ มีโอกาสได้ไปเที่ยวภูฎานเมื่อหลายเดือนก่อน คือก็จำอะไรไม่ค่อยได้แล้วกระทู้นี้อาจจะไม่ถึงขั้นเป็นกระทู้รีวิวนะคะ ถ้าใครอยากรู้ว่าวิธีการไปหรือวิธีการเดินทางอะไรอย่างนี้ ไม่สามารถให้ความรู้แบบครบครันขนาดนั้นได้นะคะ ต้องขอโทษด้วย ซึ่งภูฎานเค้าก้ยังไม่อนุณาตให้นักท่องเที่ยวอย่างเราๆไปกันเอง ต้องมีคนท้องถิ่นไปกับเราด้วยคือเป็นไกด์ซึ่งมันก็เป็นข้อดีเพราะประเทศเค้าเป็นประเทศที่มีพิธีกรรมและขนบธรรมเนียมเยอะมาก เราจะเสร่อสร่าเข้าไปเองมันก็คงจะแปลกๆ ถ้าไปกันน้อยๆคนนั่งรถเล็กคุณไกด์เค้าก็จะเป็นคนขับรถไปด้วยเลย รถก็มีตั้งแต่รถเล็กจนถึงรถ มินิบัส ที่นั่งได้ประมาณ 10 คน เพราะประเทศเค้ากำลังทำถนนและก็ขยายถนนอยู่ค่ะ ที่มีอยู่คือสวนกันทีเสียวไปถึงตาตุ่ม ถนนเล็กมากเลยแต่ก็เหมือนได้ใกล้ชิดกับธรรมชาติ อาทิเหวหรือต้นไม้แบบ close up ก็ดีไปอีกแบบ
               เนื่องจากประเทศเป็นภูเขาเกือบทั้งหมด ที่ที่เดียวที่จะเป็นพื้นราบและสร้างสนามบินได้คือเมือง พาโร (Paro) แต่เมืองหลวงเค้าชื่อ ทิมพู (Thimphu) ห่างจากสนามบินประมาณ 1 ชั่วโมง โดยทริปนี้เราไปลงเครื่องที่ พาโรใช่ป้ะ ละก็เข้าไปทิมพู ละไปพูนาคา โพจิกา กลับมาขึ้นทักซัง คร่าวๆ

               การเดินทางครั้งนี้ก็ไปกับคุณ cannon at-1 และ lomo 135 bc ไปกันง่ายๆ ชัดบางเบลอบาง แต่อยากเอารูปมาแบ่งๆกันดูเผื่อจะอยากไปกัน ไปไม่ยาก ลงเครื่องปุ้ปถึงเลย เอ้อออ กระทู้แรกนะ ตาสีตาสาก็อย่าว่ากันเลยโนะ ปะปะ ลงเครื่องเลย

ถ่ายจาก runway พ้นrunwayไปก็เขาเลยค่ะ อย่ารอช้า

บรรยากาศทิมพูก็จะคึกคักหน่อยเพราะเป็นเมืองหลวงเริ่มมีนักท่องเที่ยวเยอะหน่อย มีไปรษณีย์กลาง ซึ่งที่นี่เค้าก็ดังเรื่องแสตมป์เหมือนกัน ทำแสตมป์เป็นหน้าตัวเองส่งกลับบ้านก้ได้ และก็มีร้านค้าต่างๆ ขายเนื้อ ขายผัก ขายผ้า มีร้านหนังสือเก๋ๆด้วย และขาดไม่ได้ก็ไฟเขียวไฟแดง กลางสี่แยกสุดฮิต ติดชาท

อันนี้ โพจิกา (Phobjikha) นอนโฮมสเตย์ local สุด

คือภูฎานเป็นประเทศที่ทุกคนจะได้ขึ้นสวรรค์ ไม่มีการฆ่าสัตว์ในประเทศ เนื้อทุกชนิดนำเข้ามาทั้งหมด ต้นไม้ก็เหมือนกันเวลาจะสร้างบ้านที่ต้องไปบอกว่าจะตัดต้นไม้กี่ต้น และต้องปลูกคืนเท่าจำนวน แม้แต่ไม้จิ้มฟันยังนำเข้าจากไทยเลยอะ วิธีคิดและดำเนินชีวิตแบบเรียบแต่มีconcept มาก