สวัสดีค่ะ เรื่องทั้งหมดที่เราจะมาเล่านี้ เป็นความรู้สึกของเราทั้งหมดตั้งแต่พี่เค้าตาย (ขอสงวนชื่อเนอะ) ตอนนี้เราอายุเกือบ 18 ปีแล้วอีกประมาณ 2 เดือน คิดว่า 18 ปีแล้วกันนะ อยู่ม.6
ถ้าย้อนเวลากลับไปประมาณ 5 ปีที่แล้ว เราอยู่ม.1 ค่ะ และตอนนั้นแฟนเก่าเราอยู่ม.6 ค่ะ เรื่องเริ่มต้นตั้งแต่วันปฐมนิเทศเข้าโรงเรียนใหม่ เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดที่เราเรียน เราเจอกันตอนนี้แหล่ะค่ะ พี่เค้าน่ารักมาก คนชอบก็เยอะมากๆ ดูเหมือนจะเป็นคนดังในโรงเรียน ถามว่าเราชอบพี่เค้ามั้ย ก็กรี้ดนะ ตามประสารุ่นน้องที่ตามกรี้ดรุ่นพี่ มันดีตรงที่ว่าพี่เค้าได้เป็นอาสาดูแลห้องเราค่ะ ช่วงระหว่างเรียนปรับพื้นฐาน 1 อาทิตย์ โรงเรียนจะมีน้ำ นม และขนมให้กับนักเรียนใหม่ที่เรียนปรับพื้นฐาน ซึ่งพี่เค้าคนนี้แหล่ะที่เป็นคนคอยแจกให้ตลอด 1 อาทิตย์ เราก็ชอบพี่เค้า เม้าท์กับเพื่อนที่มาจากโรงเรียนเดียวกันว่าชอบอย่างนู้นอย่างนี้ จนเพื่อนมันก็เอาไปแกล้งบอกพี่เค้าว่าเราชอบ ตอนนั้นเรายังหนุ่ยมาก ผมก็สั้นติ่งหู หน้าก็ยังดำๆ อยู่เลย เราเลยกลัวที่จะมองพี่เค้าอีก แต่พี่เค้ามาชวนเราคุยตลอดตั้งแต่วันที่เพื่อนแกล้ง พี่เค้าก็ถามไปเรื่อยค่ะหาเรื่องคุยแบบว่า วันนี้เรียนยากมั้ย ไม่เข้าใจตรงไหนรึเปล่า แล้วพี่เค้าก็ให้เบอร์เราตอนที่เปิดภาคเรียนค่ะ ตอนนั้นเฟซบุ๊คยังไม่ค่อยดังเท่าไหร่ แต่เราก็เล่นแล้วนะ 555 เราก็แอดเพื่อนๆ ในห้องไปบ้าง ไว้ถามการบ้าน ตอนพี่เค้าให้เบอร์เรามาพี่เค้าก็ถามว่าเล่นเฟซบุ้คมั้ย แต่เราอายรูปประจำตัวเนอะ แบบว่าแอ็ปสุดแรงเกิดเลยละ เราก็เลยบอกยังไม่เล่น พี่เค้าอาสาสมัครให้เลยค่ะ เราก็บอกไม่เป็นไร เขินก็เขินหน้านี่ไม่กล้ามองจะคุยอะไรก็ก้มตลอด จนถึงตอนเย็นเวลากลับบ้านพี่เค้ามานั่งรอเราที่ศาลาหน้าห้องเลยค่ะ เพื่อนก็แซวนู้นนี่นั้น เราก็หันหน้าออกมามองพี่เค้าก็รออยู่จริง พี่เค้าพูดประมาณว่ากลับบ้านด้วยกันนะ เราก็ไม่ค่อยเข้าใจเพราะเราอยู่ในห้องเรียน อีกอย่างนั่งอยู่ข้างหน้าเลยไม่ค่อยหันไปมองเท่าไหร่ พอเลิกคาบเรียนสุดท้ายเราก็เดินออกมาหาพี่เค้าแล้วถามว่าเมื่อกี้บ่นอะไร พี่เค้าก็บอกว่าวันนี้เดี้ยวพี่ไปส่ง เราก็ยืนงงค่ะ ทำไรไม่ถูกเลย มือไม้สั่นไปหมด ปกติแล้วกลับบ้านกับเพื่อนต้งแต่โรงเรียนเก่าแล้ว พอเข้าโรงเรียนใหม่เราก็เลยอยู่คนละห้องกัน แต่เราก็ตกลงกันว่าจะกลับบ้านด้วยกันเหมือนเดิม พี่เค้าก็ตบหัวเราเบาๆ แล้วก็ถามว่าเป็นอะไร (เราบอกเลยว่าเราจำทุกอย่างได้ดีเพราะไม่เคยมีใครทำกับเราแบบนี้เลย และเรามีไดอารี่ด้วยละ) เราก็บอกว่าเดี้ยวเพื่อนไปส่ง พี่เค้าก็บอกว่าพี่ใช้ให้เพื่อนเรากลับบ้านไปแล้ว เท่านั้นแหล่ะงงหนักกว่าเดิม พี่เค้าก็บอกอีกว่าหลังจากนี้เรากลับบ้านด้วยกันนะ เพื่อนเราไม่ไปส่งแล้ว เราก็โกรธเพื่อนเรามากเลยทำไรไม่บอก ทำไมไม่บอกเราก่อน เป็นเพื่อนที่แรดมาก เชอะ !! เราก็ทำเป็นโกรธนะแต่เราก็แอบขอบคุณมัน พี่เค้าบอกว่าไม่ต้องไปด่าเพื่อนหรอกพี่ขอร้องเพื่อนเราเอง เราก็งงเข้าไปอีกว่าพี่เค้ารู้ได้ยังไงว่าเรากลับบ้านยังไง เราก็มานึกออกทีหลังว่าเพื่อนคนที่ไปบอกพี่เค้าตั้งแต่แรกนั้นแหล่ะตัวดีเลย สุดท้ายพี่เค้าก็ไปส่ง เราเดินออกจากโรงเรียนด้วยกัน คนอื่นก็มองนะ มีคนถามพี่เค้าต่อหน้าเราเลยว่าเราเป็นใครทำไมเดินด้วยกัน น้องข้างบ้านหรอ เพราะพี่เค้าขาวเราดำกว่าพี่เค้าอีก พี่เค้าก็มองหน้าเพื่อนที่ถามแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร เราก็เดินกับพี่เค้าต่อ รถพี่เค้าเป็นรถเวฟธรรมดาๆ พี่เค้าก็ขึ้นรถแล้วหันมาถามเราว่านั่งได้มั้ย เราก็มองหน้าแล้วก็บอกว่าสบายมาก พอเรานั่งรถไปกับพี่เค้า ผ่านหน้าโรงเรียนนี่มีแต่คนมอง พี่เค้าหล่อนี่คนชอบเยอะเป็นธรรมดา เรา็เฉยๆ พี่เค้าก็ถามบ้านเราไปทางไหนเราก็บอกหมดเลยนะ แต่พี่เค้ายังไม่ไปบ้านเรา เราก็งงจะไปไหน กลัวก็กลัว แต่พี่ยังขับอยู่ในเมืองเลยไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่ สุดท้ายพี่เค้าพาเรามานั่งกินน้ำแข้งใส ร้านที่ดังที่สุดนจังหวัดเลยก็ว่าได้ เปิดมานานมากและปัจจุบันก็ยังมีอยู่ เรานั่งกินน้ำแข็งใส คุยกันไปเรื่อยโม้กันไปบ้าง แล้วพี่เค้าก็ถามเราว่าเบอร์ที่ให้ไปจะไม่โทหาพี่บ้างเลยหรอ เราก็บอกว่าใครจะไปกล้า พี่เค้าก็ขอโทรศัพท์เราไปดู เราก็ให้นะใจอ่อนอะ เราเม็มเบอร์พี่เค้าเป็นชื่อพี่เค้าเลย พี่เค้าก็ถามเม็มแล้วทำไมไม่โทร งั้นพี่โทรเอง แล้วพี่เค้าก็โทรตรงนั้นเลยละ เราก็ไม่ได้อะไร โทรไปพี่เค้าก็ไมได้รับอะ นั่งอยู่ด้วยกันนี่หน่า พี่เค้าหยอดเราบ้าง เราก็พูดแกล้งพี่เค้าบ้าง จนแอบคิดไปเหมือนกันนี่เราเป็นแฟนกันแล้วหรอ
พอกินเสร็จพี่เค้าก็ยกบุหรี่ขึ้นมาสูล เราก็ตกใจนะ เพราะเราไม่ชอบคนสูบบุหรี่สักเท่าไหร่ พี่เค้าก็ถามนะไม่ชอบหรอ ไม่ชอบแล้วรับได้มั้ย เราก็ไม่ได้วาไรอะไร รับได้ก็ได้ พอพี่เค้าสูบบุหรี่เสร็จก็ส่งเราที่บ้าน เราก็บอกที่บ้านเราหมดว่าเป็นมายังไง ที่บ้านเราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ เพราะพี่เค้าก็อยู่ม.6แล้ว พี่เค้าโทรหาเราตอนกลางคืนวันนั้น เราก็คุยกันเรื่องทั่วไปๆ คุยจนหลับจนตอนเช้าเราตื่นก่อนมาเห็นว่าโทรศัพท์ยังไม่ได้วางเลย แต่เราก็ไม่วางนะ เราก็เรียกๆ พี่เค้าให้ตื่นสรุปคือพี่เค้าตื่นก่อนเราอีก แต่กำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ เราก็อาบน้ำแต่งตัวปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือพี่เค้ามารอเราหน้าบ้านแล้ว แม่เราก็เรียกเราให้ออกไปโรงเรียนได้แล้ว ปกติแม่เราไปส่งนะ แม่แอบบอกเราว่าพี่เค้ามารายงานตัวขอจีบเรากับแม่เรียบร้อย เราก็ยิ้มแก้มแทบแตก แม่ก็บอกว่าเดี้ยวพี่เค้าพาไปกินข้าวเองไปต่ะ เราก็สพายกระเป๋าวิ่งออกจากบ้านทันทีเลย เรารักพี่เค้ามาก เราเป็นแฟนกันตั้งแต่วันนั้น พี่เค้าดูแลดีตลอดวันอาทิตย์ก็ชอบพาไปเที่ยวนู้นนี่นั้น ทุกอย่างเป็นไปแบบนี้ตลอด ไปรับไปส่งพาเที่ยวจนพี่เค้าเข้ามหาลัย พี่เค้าเข้าม.เอกชนดังในยุคนั้น เราก็ห่างกันแต่เราโทรคุยกันตลอดเวลาปิดเทอมพี่เค้าก็กลับบ้าน มาเจอเรามาเที่ยวบ้านเราบ้าง เราเที่ยวบ้านพี่เค้าบ้าง เราดูเหมือนจะรักกันมากๆ ถึงอายุเราจะห่างกัน 6 ปี จนเราขึ้นม.4 เราก็สอบเข้าที่เดิม ตอนแรกเราจะเข้าเรียนสายอาชีพ แต่พี่เค้าขอเราไว้ว่าให้เรียนที่เดิม พี่เค้าบอกว่าเรียนสายอาชีพแล้วกลัวเราจะเปลี่ยนไป เพราะเราโตขึ้นขาวขึ้นเป็นสาวมากขึ้นพี่เค้าบอกหวงมากๆ ไม่อยากให้ใครมายุ่งเลย อีกอย่างพี่เค้าไม่เคยล่วงเกินอะไรนอกจากจับมือและขอหอมแก้ม กอดก็มีนะ เราคบกันมา 3 ปีกว่าได้เจอกันน้อยเพราะพี่เค้าเรียนกรุงเทพ ก็จะมีแต่ตอนม.1 ที่อยู่ด้วยกัน เราคบกันแบบคิดไม่ออกว่าจะเลิกกันเพราะสาเหตุอะไร
จนเรื่องเกิดขึ้นเมื่อก่อนปิดเทอม 1 ของม.4 พี่เค้าต้องทำงานวิจัยอะไรสักอย่างเลยกลับมา พี่เค้าโทรหาเราว่าพี่เค้ากลับมาแล้วนะ อีกเดี้ยวก็ถึง พอเราเรารู้อีกทีคือพี่เค้าตายแล้วค่ะ พี่เค้าเข้ามาในตัวจังหวัดแล้วเกิดอุบัติเหตุรถชนหน้าห้างดังเลย พี่เค้าขับรถชนเข้ากับเสาไฟ ตอนเรารู้เรื่องคือเรากลับบ้านแบบทุกวัน แม่เราก็บอกว่าเดี้ยวไปทำธุระกับแม่ ตอนนั้นแม่รู้อยู่แก่ใจแล้วว่าพี่เค้าตายแล้ว พอเราไปถึงโรงพยาบาล เป็นโรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่ง เราก็ถามว่าแม่มาเยี่ยมใคร แม่ก็ไม่ตอบเรา เราก็เดินตามต้อยๆ แล้วแม่ก็พาเราเข้าห้องฉุกเฉิน เราก็ตกใจเห็นแม่พี่เค้ายืนมองเราอยู่แล้วก็เข้ามากอดเรา เรางงมาก จนแม่พี่เค้าบอกว่าพี่เค้านอนรอหนูอยู่นะ เท่านั้นแหล่ะ เราก็วิ่งไปเปิดม่านดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น เราช็อค เราร้องไห้ฟูมฟายมาก เราจะตายให้ได้ ร้องไห้จนหมอต้องพาออกมาให้เรานอนพัก พอเราตื่นเราก็ร้องเหมือนเดิม เราก็โทษหมอ โทษคนอื่นมั่วไปหมด ทำไมไม่ทำให้พี่เค้าฟื้น ทำไมไม่ใช้เครื่องช่วยหายใจ เราก็น้อยใจทำไมพี่เค้าทำกับเราแบบนี้ พี่เค้าบอกว่าอีกเดี้ยวก็ถึง เราก็เชื่อแบบนั้น แล้วทำไมถึงกลับมาสภาพนี้ เราร้องไห้ทุกวันในงานศพ โรงเรียนก็ไม่ไป เราไปเฝ้าพี่เค้าทุกคืน เราจุดธูปถามพี่เค้าตลอดทำไมทิ้งเราไว้แบบนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านไหนว่าจะดูแลเรา จะอยู่กับเรา จะแต่งงานกับเราไง ทำไมพี่ทำแบบนี้ เราถามทุกวันจนวันเผา แม่เราบอกว่าเลิกร้องได้แล้วถ้าพี่เค้าเลือกได้พี่เค้าก็อยากอยู่กับหนูตลอดไปนั้นแหล่ะ เราก็เชื่ออยากให้พี่อยู่กับเราตลอด เรารักพี่เค้ามาก แล้วก็มีเหตุการ์ณทำให้เชื่อว่าพี่เค้าอยู่กับเรา เวลาเราคุยกับผู้ชายที่เค้ามาจีบ เรามักได้กลิ่นบุหรี่เสมอ คนที่เข้ามาจีบก็บอกเหมือนกัน เราคบกับคนอื่นที่เข้ามาไม่ได้นาน ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำก็ต้องเลิกกันไป เลิกกันแบบเหตุผลไร้สาระ จนมาถึงเมือปีที่แล้ว เดือนตุลาเราคุยกับผู้ชายคนนึง เค้าเป็นรุ่นน้องเรา 1 ปึ นิสัยเค้าเหมือนแฟนเก่าเรามากๆ ดูแลแคร์อย่างดี การพูดการจา แต่ที่ไม่เหมือนคือผู้ชายที่เราคุยคนนี้เลิกบุหรี่เพื่อเรา ถามว่าเวลาคุยโทรศัพท์กันยังได้กลิ่นบุหรี่มั้ย เรายังได้กลิ่นอยู่บ้าง เรารู้ว่าพี่เค้าคงยังดูแลเราอยู่ แต่พอเวลาผ่านไปมันก็หายไปเรื่อยๆ ตอนนี้เรารักแฟนคนปัจจุบันพอๆ กับพี่เค้า สำหรับเราพี่เค้าเป็นความทรงจำที่ดีมาก เป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ เราคิดว่าพี่เค้าคงเจอคนที่ดูแลเราได้แล้ว พี่เค้าก็คงไปสู่สุขคติแล้ว พี่เค้าอยู่บนสวรรค์แล้ว อยากขอบคุณพี่เค้ามาก ถึงจะไม่ได้รักกันแล้ว แต่เรายังคิดถึงพี่เค้าเสมอ แล้วเวลาที่เราคิดถึงเราก็สูบบุหรี่เลยละ
..คิดถึงพี่..
แฟนเก่าที่ตายไปแล้วยังคงอยู่กับเรา
ถ้าย้อนเวลากลับไปประมาณ 5 ปีที่แล้ว เราอยู่ม.1 ค่ะ และตอนนั้นแฟนเก่าเราอยู่ม.6 ค่ะ เรื่องเริ่มต้นตั้งแต่วันปฐมนิเทศเข้าโรงเรียนใหม่ เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดที่เราเรียน เราเจอกันตอนนี้แหล่ะค่ะ พี่เค้าน่ารักมาก คนชอบก็เยอะมากๆ ดูเหมือนจะเป็นคนดังในโรงเรียน ถามว่าเราชอบพี่เค้ามั้ย ก็กรี้ดนะ ตามประสารุ่นน้องที่ตามกรี้ดรุ่นพี่ มันดีตรงที่ว่าพี่เค้าได้เป็นอาสาดูแลห้องเราค่ะ ช่วงระหว่างเรียนปรับพื้นฐาน 1 อาทิตย์ โรงเรียนจะมีน้ำ นม และขนมให้กับนักเรียนใหม่ที่เรียนปรับพื้นฐาน ซึ่งพี่เค้าคนนี้แหล่ะที่เป็นคนคอยแจกให้ตลอด 1 อาทิตย์ เราก็ชอบพี่เค้า เม้าท์กับเพื่อนที่มาจากโรงเรียนเดียวกันว่าชอบอย่างนู้นอย่างนี้ จนเพื่อนมันก็เอาไปแกล้งบอกพี่เค้าว่าเราชอบ ตอนนั้นเรายังหนุ่ยมาก ผมก็สั้นติ่งหู หน้าก็ยังดำๆ อยู่เลย เราเลยกลัวที่จะมองพี่เค้าอีก แต่พี่เค้ามาชวนเราคุยตลอดตั้งแต่วันที่เพื่อนแกล้ง พี่เค้าก็ถามไปเรื่อยค่ะหาเรื่องคุยแบบว่า วันนี้เรียนยากมั้ย ไม่เข้าใจตรงไหนรึเปล่า แล้วพี่เค้าก็ให้เบอร์เราตอนที่เปิดภาคเรียนค่ะ ตอนนั้นเฟซบุ๊คยังไม่ค่อยดังเท่าไหร่ แต่เราก็เล่นแล้วนะ 555 เราก็แอดเพื่อนๆ ในห้องไปบ้าง ไว้ถามการบ้าน ตอนพี่เค้าให้เบอร์เรามาพี่เค้าก็ถามว่าเล่นเฟซบุ้คมั้ย แต่เราอายรูปประจำตัวเนอะ แบบว่าแอ็ปสุดแรงเกิดเลยละ เราก็เลยบอกยังไม่เล่น พี่เค้าอาสาสมัครให้เลยค่ะ เราก็บอกไม่เป็นไร เขินก็เขินหน้านี่ไม่กล้ามองจะคุยอะไรก็ก้มตลอด จนถึงตอนเย็นเวลากลับบ้านพี่เค้ามานั่งรอเราที่ศาลาหน้าห้องเลยค่ะ เพื่อนก็แซวนู้นนี่นั้น เราก็หันหน้าออกมามองพี่เค้าก็รออยู่จริง พี่เค้าพูดประมาณว่ากลับบ้านด้วยกันนะ เราก็ไม่ค่อยเข้าใจเพราะเราอยู่ในห้องเรียน อีกอย่างนั่งอยู่ข้างหน้าเลยไม่ค่อยหันไปมองเท่าไหร่ พอเลิกคาบเรียนสุดท้ายเราก็เดินออกมาหาพี่เค้าแล้วถามว่าเมื่อกี้บ่นอะไร พี่เค้าก็บอกว่าวันนี้เดี้ยวพี่ไปส่ง เราก็ยืนงงค่ะ ทำไรไม่ถูกเลย มือไม้สั่นไปหมด ปกติแล้วกลับบ้านกับเพื่อนต้งแต่โรงเรียนเก่าแล้ว พอเข้าโรงเรียนใหม่เราก็เลยอยู่คนละห้องกัน แต่เราก็ตกลงกันว่าจะกลับบ้านด้วยกันเหมือนเดิม พี่เค้าก็ตบหัวเราเบาๆ แล้วก็ถามว่าเป็นอะไร (เราบอกเลยว่าเราจำทุกอย่างได้ดีเพราะไม่เคยมีใครทำกับเราแบบนี้เลย และเรามีไดอารี่ด้วยละ) เราก็บอกว่าเดี้ยวเพื่อนไปส่ง พี่เค้าก็บอกว่าพี่ใช้ให้เพื่อนเรากลับบ้านไปแล้ว เท่านั้นแหล่ะงงหนักกว่าเดิม พี่เค้าก็บอกอีกว่าหลังจากนี้เรากลับบ้านด้วยกันนะ เพื่อนเราไม่ไปส่งแล้ว เราก็โกรธเพื่อนเรามากเลยทำไรไม่บอก ทำไมไม่บอกเราก่อน เป็นเพื่อนที่แรดมาก เชอะ !! เราก็ทำเป็นโกรธนะแต่เราก็แอบขอบคุณมัน พี่เค้าบอกว่าไม่ต้องไปด่าเพื่อนหรอกพี่ขอร้องเพื่อนเราเอง เราก็งงเข้าไปอีกว่าพี่เค้ารู้ได้ยังไงว่าเรากลับบ้านยังไง เราก็มานึกออกทีหลังว่าเพื่อนคนที่ไปบอกพี่เค้าตั้งแต่แรกนั้นแหล่ะตัวดีเลย สุดท้ายพี่เค้าก็ไปส่ง เราเดินออกจากโรงเรียนด้วยกัน คนอื่นก็มองนะ มีคนถามพี่เค้าต่อหน้าเราเลยว่าเราเป็นใครทำไมเดินด้วยกัน น้องข้างบ้านหรอ เพราะพี่เค้าขาวเราดำกว่าพี่เค้าอีก พี่เค้าก็มองหน้าเพื่อนที่ถามแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร เราก็เดินกับพี่เค้าต่อ รถพี่เค้าเป็นรถเวฟธรรมดาๆ พี่เค้าก็ขึ้นรถแล้วหันมาถามเราว่านั่งได้มั้ย เราก็มองหน้าแล้วก็บอกว่าสบายมาก พอเรานั่งรถไปกับพี่เค้า ผ่านหน้าโรงเรียนนี่มีแต่คนมอง พี่เค้าหล่อนี่คนชอบเยอะเป็นธรรมดา เรา็เฉยๆ พี่เค้าก็ถามบ้านเราไปทางไหนเราก็บอกหมดเลยนะ แต่พี่เค้ายังไม่ไปบ้านเรา เราก็งงจะไปไหน กลัวก็กลัว แต่พี่ยังขับอยู่ในเมืองเลยไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่ สุดท้ายพี่เค้าพาเรามานั่งกินน้ำแข้งใส ร้านที่ดังที่สุดนจังหวัดเลยก็ว่าได้ เปิดมานานมากและปัจจุบันก็ยังมีอยู่ เรานั่งกินน้ำแข็งใส คุยกันไปเรื่อยโม้กันไปบ้าง แล้วพี่เค้าก็ถามเราว่าเบอร์ที่ให้ไปจะไม่โทหาพี่บ้างเลยหรอ เราก็บอกว่าใครจะไปกล้า พี่เค้าก็ขอโทรศัพท์เราไปดู เราก็ให้นะใจอ่อนอะ เราเม็มเบอร์พี่เค้าเป็นชื่อพี่เค้าเลย พี่เค้าก็ถามเม็มแล้วทำไมไม่โทร งั้นพี่โทรเอง แล้วพี่เค้าก็โทรตรงนั้นเลยละ เราก็ไม่ได้อะไร โทรไปพี่เค้าก็ไมได้รับอะ นั่งอยู่ด้วยกันนี่หน่า พี่เค้าหยอดเราบ้าง เราก็พูดแกล้งพี่เค้าบ้าง จนแอบคิดไปเหมือนกันนี่เราเป็นแฟนกันแล้วหรอ
พอกินเสร็จพี่เค้าก็ยกบุหรี่ขึ้นมาสูล เราก็ตกใจนะ เพราะเราไม่ชอบคนสูบบุหรี่สักเท่าไหร่ พี่เค้าก็ถามนะไม่ชอบหรอ ไม่ชอบแล้วรับได้มั้ย เราก็ไม่ได้วาไรอะไร รับได้ก็ได้ พอพี่เค้าสูบบุหรี่เสร็จก็ส่งเราที่บ้าน เราก็บอกที่บ้านเราหมดว่าเป็นมายังไง ที่บ้านเราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ เพราะพี่เค้าก็อยู่ม.6แล้ว พี่เค้าโทรหาเราตอนกลางคืนวันนั้น เราก็คุยกันเรื่องทั่วไปๆ คุยจนหลับจนตอนเช้าเราตื่นก่อนมาเห็นว่าโทรศัพท์ยังไม่ได้วางเลย แต่เราก็ไม่วางนะ เราก็เรียกๆ พี่เค้าให้ตื่นสรุปคือพี่เค้าตื่นก่อนเราอีก แต่กำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ เราก็อาบน้ำแต่งตัวปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือพี่เค้ามารอเราหน้าบ้านแล้ว แม่เราก็เรียกเราให้ออกไปโรงเรียนได้แล้ว ปกติแม่เราไปส่งนะ แม่แอบบอกเราว่าพี่เค้ามารายงานตัวขอจีบเรากับแม่เรียบร้อย เราก็ยิ้มแก้มแทบแตก แม่ก็บอกว่าเดี้ยวพี่เค้าพาไปกินข้าวเองไปต่ะ เราก็สพายกระเป๋าวิ่งออกจากบ้านทันทีเลย เรารักพี่เค้ามาก เราเป็นแฟนกันตั้งแต่วันนั้น พี่เค้าดูแลดีตลอดวันอาทิตย์ก็ชอบพาไปเที่ยวนู้นนี่นั้น ทุกอย่างเป็นไปแบบนี้ตลอด ไปรับไปส่งพาเที่ยวจนพี่เค้าเข้ามหาลัย พี่เค้าเข้าม.เอกชนดังในยุคนั้น เราก็ห่างกันแต่เราโทรคุยกันตลอดเวลาปิดเทอมพี่เค้าก็กลับบ้าน มาเจอเรามาเที่ยวบ้านเราบ้าง เราเที่ยวบ้านพี่เค้าบ้าง เราดูเหมือนจะรักกันมากๆ ถึงอายุเราจะห่างกัน 6 ปี จนเราขึ้นม.4 เราก็สอบเข้าที่เดิม ตอนแรกเราจะเข้าเรียนสายอาชีพ แต่พี่เค้าขอเราไว้ว่าให้เรียนที่เดิม พี่เค้าบอกว่าเรียนสายอาชีพแล้วกลัวเราจะเปลี่ยนไป เพราะเราโตขึ้นขาวขึ้นเป็นสาวมากขึ้นพี่เค้าบอกหวงมากๆ ไม่อยากให้ใครมายุ่งเลย อีกอย่างพี่เค้าไม่เคยล่วงเกินอะไรนอกจากจับมือและขอหอมแก้ม กอดก็มีนะ เราคบกันมา 3 ปีกว่าได้เจอกันน้อยเพราะพี่เค้าเรียนกรุงเทพ ก็จะมีแต่ตอนม.1 ที่อยู่ด้วยกัน เราคบกันแบบคิดไม่ออกว่าจะเลิกกันเพราะสาเหตุอะไร
จนเรื่องเกิดขึ้นเมื่อก่อนปิดเทอม 1 ของม.4 พี่เค้าต้องทำงานวิจัยอะไรสักอย่างเลยกลับมา พี่เค้าโทรหาเราว่าพี่เค้ากลับมาแล้วนะ อีกเดี้ยวก็ถึง พอเราเรารู้อีกทีคือพี่เค้าตายแล้วค่ะ พี่เค้าเข้ามาในตัวจังหวัดแล้วเกิดอุบัติเหตุรถชนหน้าห้างดังเลย พี่เค้าขับรถชนเข้ากับเสาไฟ ตอนเรารู้เรื่องคือเรากลับบ้านแบบทุกวัน แม่เราก็บอกว่าเดี้ยวไปทำธุระกับแม่ ตอนนั้นแม่รู้อยู่แก่ใจแล้วว่าพี่เค้าตายแล้ว พอเราไปถึงโรงพยาบาล เป็นโรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่ง เราก็ถามว่าแม่มาเยี่ยมใคร แม่ก็ไม่ตอบเรา เราก็เดินตามต้อยๆ แล้วแม่ก็พาเราเข้าห้องฉุกเฉิน เราก็ตกใจเห็นแม่พี่เค้ายืนมองเราอยู่แล้วก็เข้ามากอดเรา เรางงมาก จนแม่พี่เค้าบอกว่าพี่เค้านอนรอหนูอยู่นะ เท่านั้นแหล่ะ เราก็วิ่งไปเปิดม่านดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น เราช็อค เราร้องไห้ฟูมฟายมาก เราจะตายให้ได้ ร้องไห้จนหมอต้องพาออกมาให้เรานอนพัก พอเราตื่นเราก็ร้องเหมือนเดิม เราก็โทษหมอ โทษคนอื่นมั่วไปหมด ทำไมไม่ทำให้พี่เค้าฟื้น ทำไมไม่ใช้เครื่องช่วยหายใจ เราก็น้อยใจทำไมพี่เค้าทำกับเราแบบนี้ พี่เค้าบอกว่าอีกเดี้ยวก็ถึง เราก็เชื่อแบบนั้น แล้วทำไมถึงกลับมาสภาพนี้ เราร้องไห้ทุกวันในงานศพ โรงเรียนก็ไม่ไป เราไปเฝ้าพี่เค้าทุกคืน เราจุดธูปถามพี่เค้าตลอดทำไมทิ้งเราไว้แบบนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านไหนว่าจะดูแลเรา จะอยู่กับเรา จะแต่งงานกับเราไง ทำไมพี่ทำแบบนี้ เราถามทุกวันจนวันเผา แม่เราบอกว่าเลิกร้องได้แล้วถ้าพี่เค้าเลือกได้พี่เค้าก็อยากอยู่กับหนูตลอดไปนั้นแหล่ะ เราก็เชื่ออยากให้พี่อยู่กับเราตลอด เรารักพี่เค้ามาก แล้วก็มีเหตุการ์ณทำให้เชื่อว่าพี่เค้าอยู่กับเรา เวลาเราคุยกับผู้ชายที่เค้ามาจีบ เรามักได้กลิ่นบุหรี่เสมอ คนที่เข้ามาจีบก็บอกเหมือนกัน เราคบกับคนอื่นที่เข้ามาไม่ได้นาน ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำก็ต้องเลิกกันไป เลิกกันแบบเหตุผลไร้สาระ จนมาถึงเมือปีที่แล้ว เดือนตุลาเราคุยกับผู้ชายคนนึง เค้าเป็นรุ่นน้องเรา 1 ปึ นิสัยเค้าเหมือนแฟนเก่าเรามากๆ ดูแลแคร์อย่างดี การพูดการจา แต่ที่ไม่เหมือนคือผู้ชายที่เราคุยคนนี้เลิกบุหรี่เพื่อเรา ถามว่าเวลาคุยโทรศัพท์กันยังได้กลิ่นบุหรี่มั้ย เรายังได้กลิ่นอยู่บ้าง เรารู้ว่าพี่เค้าคงยังดูแลเราอยู่ แต่พอเวลาผ่านไปมันก็หายไปเรื่อยๆ ตอนนี้เรารักแฟนคนปัจจุบันพอๆ กับพี่เค้า สำหรับเราพี่เค้าเป็นความทรงจำที่ดีมาก เป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ เราคิดว่าพี่เค้าคงเจอคนที่ดูแลเราได้แล้ว พี่เค้าก็คงไปสู่สุขคติแล้ว พี่เค้าอยู่บนสวรรค์แล้ว อยากขอบคุณพี่เค้ามาก ถึงจะไม่ได้รักกันแล้ว แต่เรายังคิดถึงพี่เค้าเสมอ แล้วเวลาที่เราคิดถึงเราก็สูบบุหรี่เลยละ
..คิดถึงพี่..