ถึงเวลาเศร้าแล้วซินะ

.....ตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ ผมไม่นึกเลยว่าทุกอย่างมันจะเป็นแบบนี้ ผมคุยกับเธอมาทุกวันแบบปกติ เรื่องนั่นนู่นนี่แบบสนิทสนมกันมากๆ แต่แล้ววันนี้ก็ต้องเศร้าจนใด้ เมื่อเธอบอกว่าเธอยอมเสียพนันที่เธอกับผมเคยตกลงกันไว้ พนันประมาณว่าใครมีแฟนจะต้องแพ้พนันประมาณนั้น ผมถึงกับงง พูดอะไรไม่ออก แต่ก็กลบเกลื่อนด้วยเสียวแจ้วๆของผมอย่างเคย ถามเธอว่าคนๆนั้นเป็นใครกันนะ เธอก็โยกโย้ไปเรื่อย แต่สุดท้ายเธอก็บอกว่า ผู้ชายชายคนนั้นเป็นแฟนเก่าของเธอเอง เธอบอกกับผมว่าวันนี้ทะเลาะกับแฟนเก่าของเธอ ผมก็ไม่ใด้อยากรู้ไอ้เรื่องที่เธอทะเลาะกันหรอก แต่กลับคิดว่าเธอคุยกับแฟนเก่าเธอใด้ไงทั้งๆที่ทุกๆวันผมกับเธอจะคุยโทรศัพท์กันทั้งวันแทบจะไม่ใด้วางสาย คุยจนกระทั่งเธอง่วงนอนประมาณเที่ยงคืน แต่แล้วเธอก็พูดประโยคต่อไปว่าเธอรักแฟนเก่าของเธอมาก เธอลืมไม่ใด้ ตรงนี้แหละทำให้ผมสั่นไปทั้งตัว มันทำให้ผมพูดต่อแบบไม่หยุด พูดแบบเประมาณว่าเข้าใจ ด้วยน้ำเสียงที่น่าจะระบายอะไรซักอย่าง ประโยคสุดท้ายก่อนวางสายเธอพูดว่าเธอจะไปจากทุกอย่างเอง แล้วเธอก็บอกว่าเธอปวดหัว "แค่นี้ก่อนนะ" ผมรีบตอบเธอทันทีว่า "ครับ" ทั้งๆที่ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย ผมเคยชินกับการใด้คุยกับเธอทุกวัน บอกกินข้าว บอกฝันดี ใด้ฟังเธอบ่นนู่นนี่ หาเรื่องต่างๆนาๆมาคุยใด้ทุกวัน บ่นปวดหัว ปวดท้อง เจ็บขา ใด้ยินทุกๆวัน "ผมแมร่งโคตรมีความสูข" ผมคิดเสมอว่า วันหนึ่งผมคงใด้บอกความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอให้เธอฟัง^^ ตรงนี้แหละที่ผมค้างคาใจแบบสุดๆ ผมควรทำยังไง...??? หรือคิดแบบใหนกันครับ...??? สับสนมากๆ