เครียดเรื่องเรียนจนไม่อยากกลับบ้านไปเจอหน้าพ่อแม่ :'(

ตามหัวข้อกระทู้เลยครับ คือตอนนี้ผมกำลังขึ้นปี2แล้วเครียดเรื่องเรียนมาก เพราะแม่ส่งมาเรียนที่ กทม แต่เรียนได้เกรดไม่ดีมากๆเลย ไม่รู้จะบอกแม่ยังไง เพราะตอนคุยกับแม่ตอนจบม.6 คุยกันไว้ว่าจะตั้งใจเรียน เอาเกรดดีๆมาฝากแม่ แต่ผลสรุปพอมาเรียนแล้วมันไม่ใช่เลย มันแย่ มันแย่มาก มันรู้สึกผิด มันรู้สึกไม่ดีจนไม่อยากกลับบ้านไปเจอหน้าพ่อแม่เลย ไม่รู้จะพูดยังไงเมื่อเจอหน้าพ่อหน้าแม่หน้าครอบครัว ทุกครั้งที่กลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดพอแม่ชวนคุยเรื่องเรียนผมก็มักจะตอบๆแล้วก็หาเรื่องอื่นมาคุยตลอด เพราะผมรู้สึกเครียดมาก มันเครียดจริงๆ ถึงตอนนี้ก็ไม่ได้กลับบ้านมาสักพักแล้ว เวลาพ่อแม่โทรมาถามก็บอกติดกิจกรรมมหาลัย เพราะตอนนี้ก็อยู่หอที่มหาลัย ทุกครั้งที่วางสายมือถือหลังจากคุยกับพ่อแม่เสร็จแล้วน้ำตามันไหลทุกครั้ง ทุกครั้งที่คิดมันก็มีน้ำตาตลอด จนบางครั้งเกิดความรู้สึกว่าอยากหนีออกจากบ้านมาก แต่ก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน พอคิดไปคิดมาแล้วถ้าหนี แล้วความหวังของพ่อแม่ที่เขาตั้งกับเราไว้ละ มันจะไม่แย่ไปมากกว่านี้หรอ แค่นี้มันก็แย่มากๆแล้ว อีกความคิดนึงที่พุดขึ้นมาคืออยากไปพึ่งธรรมะ อยากไปลองบวช อยากหาอะไรที่สงบจิต สงบใจ

จนตอนนี้ก็ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี เพราะเกรดเทอม 2 ของปี1 ก็ยังออกไม่หมด เดี๋ยวออกหมดมหาลัยเขาก็ส่งไปที่บ้านที่ต่างจังหวัด เกรดก็แย่ตามเคยครับ

เลยอยากฝากถึงน้องๆที่กำลังเข้าปี 1 ว่าให้ตั้งใจเรียนกันมากๆ อยากพลาดเหมือนกับพี่ ถึงแม้เรื่องที่พี่เล่ามามันก็ดูเป็นคนที่ไม่สามารถมาสอนคนอื่นได้ แต่พี่ก็ไม่อยากให้น้องๆหลายคนที่กำลังเข้าปี 1 กันผิดพลาดเหมือนกับพี่นะครับ

ผมเชื่อว่าทุกปัญหามีทางออกเสมอ เลยอยากพี่ๆที่มีเคยผ่านมาก่อนว่าทางออกที่มีมันทำยังไงดีครับ ขอบคุณนะครับที่อ่าน ขอระบายแค่นี้ก่อนละกันครับ
สวัสดีครับ
แก้ไขข้อความเมื่อ
คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 10
คุยกับพ่อแม่เถอะค่ะ บางทีอาจไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้

เมื่อหลายวันก่อน เกรดลูกสาวออก(เรียน มช.)  ลูกเดินมาหาเราทีห้องทำงานน้ำตาไหลพราก เราตกใจมาก ลุกขึ้นไปกอดลูกไว้ ถามลูกเบา ๆ ว่าหนูเป็นอะไร ลูกร้องไห้สะอื้นตัวโยน บอกว่าผลการเรียนตก ได้ไม่ถึง 3

เราย้อนถามลูกว่า แล้วหนูคิดว่าหนูควรได้เกรดเท่าไหร่ เขาตอบว่ายังไงก็ไม่ควรต่ำกว่า 3 เพราะเขาตั้งใจอ่านหนังสือมาก แล้วคะแนนเก็บเขาก็ดี เพียงแต่คณะตัดเกรดอิงกลุ่ม เกรดเขาก็เลยเหลือแค่นี้  (เราก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องตัดเกรดอิงกลุ่มนะ สมัยเราเรียนอิงเกณฑ์อย่างเดียวค่ะ)

เราบอกลูกว่าไม่เป็นไร หนูเรียนคณะที่ยากได้เท่านี้แม่ก็ไม่ว่าอะไร แล้วหนูจะทำยังไงต่อ เขาก็บอกว่าจะพยายามให้มากขึ้นกว่านี้อีก

ตอนนี้ลูกกำลังขึ้นปี 4 เกรดเฉลี่ยสะสมยังดี 3.15
เราไม่ตำหนิลูก เพราะรู้ว่าลูกทุ่มเทมาก หลายครั้งต้องเตือนว่าให้ออกไปเที่ยวคลายเครียดบ้าง เพราะเห็นเรียนหนัก อ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำอีก

ลองคุยกับพ่อแม่แบบเปิดอกนะคะ เรื่องคงไม่เลวร้ายนัก
เป็นกำลังใจให้นะคะ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่