สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกที่ผมยืมไอดีคนอื่นเนื่องมาจากลืมไอดีตัวเองและก็เป็นกระทู้แรกที่ตั้งนะครับ แหะๆๆ
วันนี้ผมมีเรื่องราวที่อยากจะเอามาแชร์ครับ ภาษาไม่สวยไม่ว่ากันเนาะ
ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนนึงไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้วครับ และผู้หญิงคนนั้นก็คือ แม่ของผมเอง
ผมเติบโตมาจากครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะครับ ฐานะยากจน (แป่ววว)
พ่อกับแม่ผมมีอาชีพเป็นเกษตรกรครับ
ผมเป็นลูกคนเดียวครับ แต่กว่าพ่อแม่ผมจะเลี้ยงผมจนโตได้ก็ลำบากเหมือนกันเพราะตอนเด็กๆผมสุขภาพไม่แข็งแรงเอาซะเลย
ตั้งแต่เด็กจนโตผมก็เห็นพ่อกับแม่ผมทำงานหนักมาตลอด ไม่ว่าจะรับจ้าง ทำนา ทำสวน ทำไร่ เลี้ยงวัว ฯลฯ แต่ไม่ว่าพ่อกับแม่จะทำงานหนักมากแค่ไหนก็ไม่เคยที่จะละเลยที่จะให้ความอบอุ่นกับผมเลยครับ ชีวิตในวัยเด็กของผมแม้จะลำบากแต่ก็มีความสุขมากครับ
ผมยังจำได้ถึงวันที่ผมขอเงินแม่ไปซื้อขนมแต่แม่บอกกับผมว่า ตอนนี้แม่มีเงินเหลือทั้งตัวแค่ห้าบาท ตอนนั้นผมยังเด็กมากครับน่าจะประมาณป.สองเองมั้ง พ่อผมไปทำงานก่อสร้างที่ต่างจังหวัด แม่ผมเก็บเงินนั้นไว้ให้ผมไปโรงเรียนวันรุ่งขึ้น แต่วันนั้นผมได้กินกล้วยบวดชีฝีมือแม่ เรื่องนี้ผมนึกทีไรก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทุกทีเลยครับ มันทำให้ผมรู้สึกว่าเมื่อไหร่ที่ผมท้อแท้ เหนื่อย หรือผิดหวังกับอะไรซักอย่าง ผมยังมีคนอีกสองคนที่ยังเป็นกำลังใจให้ผมเสมอ
แล้วตอนผมเด็กๆนะครับ ผมแทบไม่เคยได้รับการตามใจเลยก็ว่าได้ ผมไม่เคยได้ซื้อของเล่นที่ผมอยากได้เพราะแม่ไม่มีเงินซื้อให้ แต่ผมจะได้รับสิ่งอื่นตอบแทนมา จะเป็นของเล่นที่ทำจากไม้ไผ่ที่ตาหรือพ่อผมทำให้ หรือไม่ก็ของกินอร่อยๆจากแม่ แม่สอนผมเสมอว่าเราควรที่จะยินดีในสิ่งที่ตัวเองมี
และสิ่งที่เราได้มาจากความตั้งใจของตัวเองถ้าเราพยายามที่สุดแล้วไม่ว่ามันจะดีแค่ไหน ขอให้เราภูมิใจกับมันให้มากๆ
ผมเป็นเด็กที่เรียนได้กลางๆครับ ก็ไม่ได้เก่งอะไรมากมายหรอก ผมไม่เคยได้รับรางวัลเรียนดีอะไรเลยตอนที่เรียนมัธยม แต่พ่อแม่ก็ไม่ได้กดดันอะไรนะ ท่านบอกแค่ว่าเรียนให้มันใช้การได้ก็พอแล้ว จนวันที่ผมสอบเข้ามหาลัยได้ เป็นครั้งแรกที่ผมทำให้พ่อกับแม่ต้องร้องไห้ และก็เป็นครั้งแรกด้วยที่พ่อกับแม่ชมผมว่าผมเก่ง ตอนนี้ผมกำลังจะฝึกงานแล้วครับ อีกไม่นานก็เรียนจบแล้วหล่ะ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของผมมีบุคคลในครอบครัวของผมเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ให้ผมเดินผิดทาง เป็นกำลังใจในวันที่ผมท้อแท้ แล้วก็เป็นเหมือนยาชูกำลังใจในวันที่ผมเหนื่อยมากๆ ครอบครัวผมลำบากครับ ผมสัญญากับตัวเองแล้วว่าผมจะทำให้ครอบครัวผมสบายให้ได้ ไม่ว่ามันจะเหนื่อยซักแค่ไหนผมก็คงเหนื่อยไม่เท่าครึ่งนึงของพ่อกับแม่ผมหรอก
ที่ผมมาตั้งกระทู้ในวันนี้ เพราะอีกไม่กี่วันนี้จะเป็นวันเกิดของแม่ผมแล้วครับ ผมอยากจะบอกให้โลกรู้ว่าผมรักพ่อแม่ผมมากแค่ไหน ผมไม่เคยอายที่จะกอดจะหอมพ่อแม่ผมต่อหน้าคนอื่นแม้ว่าพ่อแม่ผมจะแต่งตัวยังไง เนื้อตัวเปื้อนมอมแมมแค่ไหน ผมก็เต็มใจที่จะกอด จะกราบเท้าท่านเสมอ แม้ว่าอาชีพในอนาคตของผมจะเติบโตจนเป็นหมอใหญ่ ผมก็ยังคงจะเคารพต่ออาชีพชาวนาของพ่อแม่ผม ที่ท่านใช้เลี้ยงผมมาจนโตขนาดนี้ และผมก็ยังจะเป็นไอ้ลูกหมาของพ่อกับแม่ตลอดไปครับ
สุขสันต์วันเกิดครับแม่
คุณเคยตกหลุมรักใครซ้ำแล้วซ้ำเล่ามั้ยครับ
วันนี้ผมมีเรื่องราวที่อยากจะเอามาแชร์ครับ ภาษาไม่สวยไม่ว่ากันเนาะ
ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนนึงไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้วครับ และผู้หญิงคนนั้นก็คือ แม่ของผมเอง
ผมเติบโตมาจากครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะครับ ฐานะยากจน (แป่ววว)
ผมเป็นลูกคนเดียวครับ แต่กว่าพ่อแม่ผมจะเลี้ยงผมจนโตได้ก็ลำบากเหมือนกันเพราะตอนเด็กๆผมสุขภาพไม่แข็งแรงเอาซะเลย
ตั้งแต่เด็กจนโตผมก็เห็นพ่อกับแม่ผมทำงานหนักมาตลอด ไม่ว่าจะรับจ้าง ทำนา ทำสวน ทำไร่ เลี้ยงวัว ฯลฯ แต่ไม่ว่าพ่อกับแม่จะทำงานหนักมากแค่ไหนก็ไม่เคยที่จะละเลยที่จะให้ความอบอุ่นกับผมเลยครับ ชีวิตในวัยเด็กของผมแม้จะลำบากแต่ก็มีความสุขมากครับ
ผมยังจำได้ถึงวันที่ผมขอเงินแม่ไปซื้อขนมแต่แม่บอกกับผมว่า ตอนนี้แม่มีเงินเหลือทั้งตัวแค่ห้าบาท ตอนนั้นผมยังเด็กมากครับน่าจะประมาณป.สองเองมั้ง พ่อผมไปทำงานก่อสร้างที่ต่างจังหวัด แม่ผมเก็บเงินนั้นไว้ให้ผมไปโรงเรียนวันรุ่งขึ้น แต่วันนั้นผมได้กินกล้วยบวดชีฝีมือแม่ เรื่องนี้ผมนึกทีไรก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทุกทีเลยครับ มันทำให้ผมรู้สึกว่าเมื่อไหร่ที่ผมท้อแท้ เหนื่อย หรือผิดหวังกับอะไรซักอย่าง ผมยังมีคนอีกสองคนที่ยังเป็นกำลังใจให้ผมเสมอ
แล้วตอนผมเด็กๆนะครับ ผมแทบไม่เคยได้รับการตามใจเลยก็ว่าได้ ผมไม่เคยได้ซื้อของเล่นที่ผมอยากได้เพราะแม่ไม่มีเงินซื้อให้ แต่ผมจะได้รับสิ่งอื่นตอบแทนมา จะเป็นของเล่นที่ทำจากไม้ไผ่ที่ตาหรือพ่อผมทำให้ หรือไม่ก็ของกินอร่อยๆจากแม่ แม่สอนผมเสมอว่าเราควรที่จะยินดีในสิ่งที่ตัวเองมี
และสิ่งที่เราได้มาจากความตั้งใจของตัวเองถ้าเราพยายามที่สุดแล้วไม่ว่ามันจะดีแค่ไหน ขอให้เราภูมิใจกับมันให้มากๆ
ผมเป็นเด็กที่เรียนได้กลางๆครับ ก็ไม่ได้เก่งอะไรมากมายหรอก ผมไม่เคยได้รับรางวัลเรียนดีอะไรเลยตอนที่เรียนมัธยม แต่พ่อแม่ก็ไม่ได้กดดันอะไรนะ ท่านบอกแค่ว่าเรียนให้มันใช้การได้ก็พอแล้ว จนวันที่ผมสอบเข้ามหาลัยได้ เป็นครั้งแรกที่ผมทำให้พ่อกับแม่ต้องร้องไห้ และก็เป็นครั้งแรกด้วยที่พ่อกับแม่ชมผมว่าผมเก่ง ตอนนี้ผมกำลังจะฝึกงานแล้วครับ อีกไม่นานก็เรียนจบแล้วหล่ะ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของผมมีบุคคลในครอบครัวของผมเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ให้ผมเดินผิดทาง เป็นกำลังใจในวันที่ผมท้อแท้ แล้วก็เป็นเหมือนยาชูกำลังใจในวันที่ผมเหนื่อยมากๆ ครอบครัวผมลำบากครับ ผมสัญญากับตัวเองแล้วว่าผมจะทำให้ครอบครัวผมสบายให้ได้ ไม่ว่ามันจะเหนื่อยซักแค่ไหนผมก็คงเหนื่อยไม่เท่าครึ่งนึงของพ่อกับแม่ผมหรอก
ที่ผมมาตั้งกระทู้ในวันนี้ เพราะอีกไม่กี่วันนี้จะเป็นวันเกิดของแม่ผมแล้วครับ ผมอยากจะบอกให้โลกรู้ว่าผมรักพ่อแม่ผมมากแค่ไหน ผมไม่เคยอายที่จะกอดจะหอมพ่อแม่ผมต่อหน้าคนอื่นแม้ว่าพ่อแม่ผมจะแต่งตัวยังไง เนื้อตัวเปื้อนมอมแมมแค่ไหน ผมก็เต็มใจที่จะกอด จะกราบเท้าท่านเสมอ แม้ว่าอาชีพในอนาคตของผมจะเติบโตจนเป็นหมอใหญ่ ผมก็ยังคงจะเคารพต่ออาชีพชาวนาของพ่อแม่ผม ที่ท่านใช้เลี้ยงผมมาจนโตขนาดนี้ และผมก็ยังจะเป็นไอ้ลูกหมาของพ่อกับแม่ตลอดไปครับ
สุขสันต์วันเกิดครับแม่