ไม่รู้จะเริ่มต้นกระทู้ยังไงดีเลยค่ะ ตอนนี้สับสนมาก
ต้องขอเล่าย้อนกลับไปตอนเราเรียนม.5 ก่อน
ตอนนั้นเราได้เจอแฟนเก่าเราคนนี้ที่คลีนิคพี่สาวเรา
ตอนเย็นๆหลังเลิกเรียน แล้วเค้าพาคนที่บ้านเค้ามาหาหมอ (ซึ่งก็คือพี่สาวเรานั่นเอง 555)
ตอนนั้นเราจำได้ว่า เราสะดุดตั้งแต่ตอนเค้าจอดรถหน้าคลีนิค แล้วก็รู้สึกว่าเค้าก็มองเราตลอดเวลา จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย ตอนนั้นเราคิดว่าเค้าเป็นเด็กมอต้นของโรงเรียนใกล้ๆบ้านเราค่ะ จนกระทั่งหลังจากนั้นไม่กี่วัน เราเจอเค้าที่โรงอาหารโรงเรียนเรา จำได้ว่าไปกรี๊ดกับเพื่อนยกใหญ่ด้วยความตื่นเต้น เค้าเป็นเด็กห้องคิงส์เหมือนเรา แต่เป็นรุ่นน้องปีนึงค่ะ หลังจากนั้นด้วยความที่เรามีน้องสาวเพื่อนอยู่ห้องเดียวกับเค้า เราก็เลยถามน้องสาวเพื่อนเราคนนี้ จนกระทั่งหลังจากนั้นไม่นาน เค้าก็ฝากมาบอกว่า เค้าแอบชอบเราอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่วันที่เจอเราที่คลีนิคพี่สาวเรา กรี๊ดดดดดดดด ดีใจยิ่งกว่าสอบฟิสิกส์ได้เกรด 4 / 555555
แน่นอนว่าหลังจากนั้น หุหุ เค้าก็ขอเบอร์เรา แล้วโทรมาหาเราครั้งแรก คืนวันที่ 10 มกราคมค่ะ คืนนั้นเราไปนอนทำรายงานบ้านเพื่อน กรี๊ดจนบ้านเพื่อนแทบพัง 555555 ด้วยความดีดดิ้นจริตจะก้านเยอะของเรา เราก็เป็นแฟนกันค่ะ แต่เป็นแฟนที่แบบต่างคนต่างเขิน นานๆจะได้ยืนคุยกันที ทั้งๆที่ตารางเรียนใกล้กันมากและเจอกันบ่อยสุดอะไรสุด นั่งกินข้าวโต๊ะตรงข้ามกันทุกวัน 5555555 เรามีความสุขมากนะคะ ตอนนั้น แต่ชีวิตของคนสวยมากท่ายากไม่มี ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงจนได้ /me มั่นหน้าขั้นสุด อนุญาตให้ถีบหน้าได้หนึ่งครั้ง 5555555
เหมือนทุกอย่างจะดี แต่ในความเรียบง่ายและดีมากๆ มันก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงค่ะ ตอนเราขึ้นม.6 เรากลับไปสนิทกับเพื่อนคนนึงที่เราเคยแอบชอบมาตั้งแต่ม.4 แล้วแน่นอนว่าในวันที่ใกล้จบม.6 ที่เราถือเป็นโอกาสอันดีในการสารภาพความในใจกับคนที่เราแอบชอบ เราเองก็ไม่พ้นหนึ่งในนั้น ปรากฏว่าเราไปสารภาพความในใจกับเพื่อนคนนั้น แล้วดันใจตรงกัน แน่นอนว่า เราเองแหละที่เป็นคนไม่ดี เย็นวันนั้น เราจำได้เลยว่าเรามีเข้าค่ายที่รร. แล้วแฟนเราซึ่งไม่ใช่เด็กกิจกรรมอะไรเลย ก็มาเข้าด้วย เข้าเพื่อที่จะได้มาอยู่ใกล้ๆเรา แต่ตอนนั้นใจเรามันไปแล้วไงคะ เราเลยไม่รู้สึกอะไรแล้ว / พิมพ์ถึงตรงนี้น้ำตาไหลเลยค่ะ
หลังจากนั้นอีกไม่กี่วัน เราตัดสินใจบอกเลิกเค้าค่ะ จำได้ว่ามั่นมาก ถึงขั้นเดินไปหาเค้าที่ห้องชีวะ แล้วบอกตรงๆ ว่าเราเลิกกันเถอะ แล้วเดินจากมา. และเปิดตัวคบแฟนใหม่แบบไม่แคร์สื่อ จนกระทั่งเรียนจบ มาถึงตอนนี้เราย้อนไปดูอีกที เราว่าน้องคงเศร้ามากๆ เพราะเราขึ้นรถกลับบ้านทางเดียวกัน ตารางเรียนเราเรียนใกล้ๆกันตลอด เพราะเราเป็นเด็กห้องคิงส์เหมือนกัน จนกระทั่งเราจบม.6 และเราก็มาเรียนมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านศิลปะ ที่มีวิทยาเขตที่จ.นครปฐม และในปีต่อมาเค้าก็สอบติดที่มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านการเกษตรกรรม ที่มีวิทยาเขตที่จังหวัดเดียวกับเรา อยู่ห่างกันไปไม่ไกลมาก
ชีวิตเราสองคนดูเหมือนจะไกลกันไปแล้วนะคะ วันนึงที่มหาวิทยาลัยเรามีงานกีฬาเฟรชชี่เกมส์ สแตนด์คณะเราอยู่ตรงข้ามคณะวิศวะค่ะ เราในฐานะที่เป็นพี่ปีสองแล้ว ยังไปดูสแตนด์น้องปี 1 อยู่ แล้วเรามารู้ทีหลังว่าเค้าอยู่สแตนด์ฝั่งวิศวะ เพราะมาหาเพื่อน และเค้าเห็นเรา!!!!!!!!
หลังจากนั้น เราจำไม่ได้นะคะว่าเพราะอะไร แต่เราเคยได้ไปกินข้าวกับเค้าที่ตลาดโต้รุ่งองค์พระปฐมเจดีย์ด้วยกันครั้งนึง แล้วเราก็โทรหากันอยู่เนืองๆ เค้าบอกว่า เค้ายังชอบเราอยู่ เรายังไม่เลิกกับแฟนนะคะ แต่ก็มีเหตุการณ์เหตุการณ์นึงที่ทำให้เราไม่ได้คุยกับเค้าอีก แล้วเหตุการณ์นี้เราเป็นคนผิดเองค่ะ ในที่สุดเราก็แยกย้ายกันไปจริงๆซักที
เจ็ดแปดปีที่เราไม่เคยนึกถึงเค้าเลย พูดง่ายๆ เค้าไม่มีตัวตนในความคิดความทรงจำเราอีกแล้ว เราเองก็เลิกกับแฟนและคบคนใหม่แล้วด้วย แต่มาเมื่อคืนวันที่ 30 เมษา ที่ผ่านมา อยู่ดีๆ เราก็ฝันถึงเค้า แล้วตื่นมาในสภาพที่เราโหยหา อาวรณ์เค้ามากๆ เราอยากรู้มากๆ ว่าเค้าเป็นยังไง พยายามเสิร์ชหาในกูเกิ้ลด้วยชื่อ นามสกุลเค้า ทักแชทเฟสรุ่นน้องที่อยู่ห้องเดียวกับเค้าไปหลายคนมากจนท้อ แต่อยู่ดีๆในขณะที่ทักเฟสน้องคนนึง ที่เป็นเพื่อนสนิทกับเค้า (น้องคนนี้เคยสนิทกับเรามาก และเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยเราด้วย แต่คนละคณะ) แล้วเราเลยกดเข้าไปดู friends ของน้อง เชื่อมั้ยคะ เราเจอเฟสเค้าเป็นลำดับแรกๆเลย
แค่อยู่ดีๆฝันถึงทั้งที่ลืมไปแล้ว เจอเฟสเค้า เราก็ว่ามันตลกแล้วนะคะ จากเฟสเค้า เค้าไปทำงานอยู่จังหวัดนึงในภาคตะวันออก เราดีใจมากๆ เค้าดูมีชีวิตที่ดี มีความสุขเราก็ดีใจกับเค้าด้วย แต่เหมือนพระเจ้าคงเล่นสนุกไม่พอ อาทิตย์นี้เรากลับบ้านที่ต่างจังหวัดค่ะ วันนี้เองขณะที่เราพาน้องสาวไปตลาด ก่อนเรากลับกรุงเทพ เราเจอเค้าค่ะ TT เจอกันในระยะกระชั้นชิด ใจเราเต้นแรงมาก ทำตัวไม่ถูก แล้วเราก็เดินผ่านหน้าเค้ามา เรารู้สึกได้ว่า เค้าจำเราได้ เหมือนกับที่เราจำเค้าได้แม่นยำ ทั้งๆที่ไม่เจอกันมานาน
สุดท้ายนี้ไม่มีอะไรเลยค่ะ ถ้าบังเอิญเค้ามาเจอกระทู้นี้ เราอยากบอกเค้าว่า เราดีใจมากๆที่ยังได้เจอกันอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้พูดอะไรกัน เราก็หวังว่าเค้าคงรู้ว่า เรารู้สึกผิดกับทุกๆเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
สร้อยล็อคเก็ตรูปหัวใจที่เธอเคยให้เรา เรายังเก็บมันไว้อย่างดีเสมอ. สุดท้ายนี้เราขอให้เธอมีความสุขมากๆนะ วุฒิชัย.
ปล. พิมพ์ในไอโฟน อ่านลำบากอย่างไรขออภัยนะคะ
อยู่ดีดี ฝันถึงแฟนเก่าที่ไม่ได้เจอกันเกือบแปดปี หลังจากนั้นสองอาทิตย์ได้เจอกัน
ต้องขอเล่าย้อนกลับไปตอนเราเรียนม.5 ก่อน
ตอนนั้นเราได้เจอแฟนเก่าเราคนนี้ที่คลีนิคพี่สาวเรา
ตอนเย็นๆหลังเลิกเรียน แล้วเค้าพาคนที่บ้านเค้ามาหาหมอ (ซึ่งก็คือพี่สาวเรานั่นเอง 555)
ตอนนั้นเราจำได้ว่า เราสะดุดตั้งแต่ตอนเค้าจอดรถหน้าคลีนิค แล้วก็รู้สึกว่าเค้าก็มองเราตลอดเวลา จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย ตอนนั้นเราคิดว่าเค้าเป็นเด็กมอต้นของโรงเรียนใกล้ๆบ้านเราค่ะ จนกระทั่งหลังจากนั้นไม่กี่วัน เราเจอเค้าที่โรงอาหารโรงเรียนเรา จำได้ว่าไปกรี๊ดกับเพื่อนยกใหญ่ด้วยความตื่นเต้น เค้าเป็นเด็กห้องคิงส์เหมือนเรา แต่เป็นรุ่นน้องปีนึงค่ะ หลังจากนั้นด้วยความที่เรามีน้องสาวเพื่อนอยู่ห้องเดียวกับเค้า เราก็เลยถามน้องสาวเพื่อนเราคนนี้ จนกระทั่งหลังจากนั้นไม่นาน เค้าก็ฝากมาบอกว่า เค้าแอบชอบเราอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่วันที่เจอเราที่คลีนิคพี่สาวเรา กรี๊ดดดดดดดด ดีใจยิ่งกว่าสอบฟิสิกส์ได้เกรด 4 / 555555
แน่นอนว่าหลังจากนั้น หุหุ เค้าก็ขอเบอร์เรา แล้วโทรมาหาเราครั้งแรก คืนวันที่ 10 มกราคมค่ะ คืนนั้นเราไปนอนทำรายงานบ้านเพื่อน กรี๊ดจนบ้านเพื่อนแทบพัง 555555 ด้วยความดีดดิ้นจริตจะก้านเยอะของเรา เราก็เป็นแฟนกันค่ะ แต่เป็นแฟนที่แบบต่างคนต่างเขิน นานๆจะได้ยืนคุยกันที ทั้งๆที่ตารางเรียนใกล้กันมากและเจอกันบ่อยสุดอะไรสุด นั่งกินข้าวโต๊ะตรงข้ามกันทุกวัน 5555555 เรามีความสุขมากนะคะ ตอนนั้น แต่ชีวิตของคนสวยมากท่ายากไม่มี ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงจนได้ /me มั่นหน้าขั้นสุด อนุญาตให้ถีบหน้าได้หนึ่งครั้ง 5555555
เหมือนทุกอย่างจะดี แต่ในความเรียบง่ายและดีมากๆ มันก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงค่ะ ตอนเราขึ้นม.6 เรากลับไปสนิทกับเพื่อนคนนึงที่เราเคยแอบชอบมาตั้งแต่ม.4 แล้วแน่นอนว่าในวันที่ใกล้จบม.6 ที่เราถือเป็นโอกาสอันดีในการสารภาพความในใจกับคนที่เราแอบชอบ เราเองก็ไม่พ้นหนึ่งในนั้น ปรากฏว่าเราไปสารภาพความในใจกับเพื่อนคนนั้น แล้วดันใจตรงกัน แน่นอนว่า เราเองแหละที่เป็นคนไม่ดี เย็นวันนั้น เราจำได้เลยว่าเรามีเข้าค่ายที่รร. แล้วแฟนเราซึ่งไม่ใช่เด็กกิจกรรมอะไรเลย ก็มาเข้าด้วย เข้าเพื่อที่จะได้มาอยู่ใกล้ๆเรา แต่ตอนนั้นใจเรามันไปแล้วไงคะ เราเลยไม่รู้สึกอะไรแล้ว / พิมพ์ถึงตรงนี้น้ำตาไหลเลยค่ะ
หลังจากนั้นอีกไม่กี่วัน เราตัดสินใจบอกเลิกเค้าค่ะ จำได้ว่ามั่นมาก ถึงขั้นเดินไปหาเค้าที่ห้องชีวะ แล้วบอกตรงๆ ว่าเราเลิกกันเถอะ แล้วเดินจากมา. และเปิดตัวคบแฟนใหม่แบบไม่แคร์สื่อ จนกระทั่งเรียนจบ มาถึงตอนนี้เราย้อนไปดูอีกที เราว่าน้องคงเศร้ามากๆ เพราะเราขึ้นรถกลับบ้านทางเดียวกัน ตารางเรียนเราเรียนใกล้ๆกันตลอด เพราะเราเป็นเด็กห้องคิงส์เหมือนกัน จนกระทั่งเราจบม.6 และเราก็มาเรียนมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านศิลปะ ที่มีวิทยาเขตที่จ.นครปฐม และในปีต่อมาเค้าก็สอบติดที่มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านการเกษตรกรรม ที่มีวิทยาเขตที่จังหวัดเดียวกับเรา อยู่ห่างกันไปไม่ไกลมาก
ชีวิตเราสองคนดูเหมือนจะไกลกันไปแล้วนะคะ วันนึงที่มหาวิทยาลัยเรามีงานกีฬาเฟรชชี่เกมส์ สแตนด์คณะเราอยู่ตรงข้ามคณะวิศวะค่ะ เราในฐานะที่เป็นพี่ปีสองแล้ว ยังไปดูสแตนด์น้องปี 1 อยู่ แล้วเรามารู้ทีหลังว่าเค้าอยู่สแตนด์ฝั่งวิศวะ เพราะมาหาเพื่อน และเค้าเห็นเรา!!!!!!!!
หลังจากนั้น เราจำไม่ได้นะคะว่าเพราะอะไร แต่เราเคยได้ไปกินข้าวกับเค้าที่ตลาดโต้รุ่งองค์พระปฐมเจดีย์ด้วยกันครั้งนึง แล้วเราก็โทรหากันอยู่เนืองๆ เค้าบอกว่า เค้ายังชอบเราอยู่ เรายังไม่เลิกกับแฟนนะคะ แต่ก็มีเหตุการณ์เหตุการณ์นึงที่ทำให้เราไม่ได้คุยกับเค้าอีก แล้วเหตุการณ์นี้เราเป็นคนผิดเองค่ะ ในที่สุดเราก็แยกย้ายกันไปจริงๆซักที
เจ็ดแปดปีที่เราไม่เคยนึกถึงเค้าเลย พูดง่ายๆ เค้าไม่มีตัวตนในความคิดความทรงจำเราอีกแล้ว เราเองก็เลิกกับแฟนและคบคนใหม่แล้วด้วย แต่มาเมื่อคืนวันที่ 30 เมษา ที่ผ่านมา อยู่ดีๆ เราก็ฝันถึงเค้า แล้วตื่นมาในสภาพที่เราโหยหา อาวรณ์เค้ามากๆ เราอยากรู้มากๆ ว่าเค้าเป็นยังไง พยายามเสิร์ชหาในกูเกิ้ลด้วยชื่อ นามสกุลเค้า ทักแชทเฟสรุ่นน้องที่อยู่ห้องเดียวกับเค้าไปหลายคนมากจนท้อ แต่อยู่ดีๆในขณะที่ทักเฟสน้องคนนึง ที่เป็นเพื่อนสนิทกับเค้า (น้องคนนี้เคยสนิทกับเรามาก และเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยเราด้วย แต่คนละคณะ) แล้วเราเลยกดเข้าไปดู friends ของน้อง เชื่อมั้ยคะ เราเจอเฟสเค้าเป็นลำดับแรกๆเลย
แค่อยู่ดีๆฝันถึงทั้งที่ลืมไปแล้ว เจอเฟสเค้า เราก็ว่ามันตลกแล้วนะคะ จากเฟสเค้า เค้าไปทำงานอยู่จังหวัดนึงในภาคตะวันออก เราดีใจมากๆ เค้าดูมีชีวิตที่ดี มีความสุขเราก็ดีใจกับเค้าด้วย แต่เหมือนพระเจ้าคงเล่นสนุกไม่พอ อาทิตย์นี้เรากลับบ้านที่ต่างจังหวัดค่ะ วันนี้เองขณะที่เราพาน้องสาวไปตลาด ก่อนเรากลับกรุงเทพ เราเจอเค้าค่ะ TT เจอกันในระยะกระชั้นชิด ใจเราเต้นแรงมาก ทำตัวไม่ถูก แล้วเราก็เดินผ่านหน้าเค้ามา เรารู้สึกได้ว่า เค้าจำเราได้ เหมือนกับที่เราจำเค้าได้แม่นยำ ทั้งๆที่ไม่เจอกันมานาน
สุดท้ายนี้ไม่มีอะไรเลยค่ะ ถ้าบังเอิญเค้ามาเจอกระทู้นี้ เราอยากบอกเค้าว่า เราดีใจมากๆที่ยังได้เจอกันอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้พูดอะไรกัน เราก็หวังว่าเค้าคงรู้ว่า เรารู้สึกผิดกับทุกๆเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
สร้อยล็อคเก็ตรูปหัวใจที่เธอเคยให้เรา เรายังเก็บมันไว้อย่างดีเสมอ. สุดท้ายนี้เราขอให้เธอมีความสุขมากๆนะ วุฒิชัย.
ปล. พิมพ์ในไอโฟน อ่านลำบากอย่างไรขออภัยนะคะ