คือผมไปชอบผู้หญิงคนนึงครับเค้าเป็นคนน่ารักยิ้มง่ายร่าเริงตลอดเวลาผมก็พยายามจ่ะคุยกับเค้านะครับคุยกันได้สักพักผมก็รู้ว่าเค้ามีแฟนอยู่แล้ว
เลยคุยเป็นเพื่อนแต่พอนานเข้าเค้าก็มาคุยกับผมเรื่องแฟนของเค้าว่ามีปัญหาบ้างมาปรึกษาบ้างผมก็ช่วยครับจนมีอยู่วันนึงผมตัดสินใจที่จ่ะบอกเค้า
ครับวันนั้นเราไปเที่ยวกันที่สวนสยามกันไปกันหลายคนครับทั้งเพื่อนผมและเพื่อนเค้าเราก็วางแผนกันว่าผมจ่ะบอกเค้าตรงทางเข้าก่อนจ่ะแยกย้าย
พอถึงตอนที่ผมจ่ะเข้าไปบอกเค้าก็บอกผมว่าต้องรีบกลับแล้วผมกับเพื่อนก็เดินไปส่งเค้าขึ้นรถเมย์แล้วผมก็กำลังจ่ะกลับแล้วอะไรสักอย่างทำให้
เพื่อนผมคนนึงมันพูดขึ้นมาว่า"โอกาศมีก็อย่าปล่อยดิ่ว้ะ"ผมหันไปหามันจากนั้นก็ขึ้นรถแท็กซี่แล้วผมก็บอกให้ขับตามรถเมย์คันนั้นไปจนไปจอดอยู่ที่ป้าย
นึงผมก็ลงจากรถแล้วกระโดดขึ้นไปบอกความรู้สึกของผมเค้าทำหน้างงๆครับแล้วก็บอกเดี๋ยวค่อยคุยกันในแชทแล้วผมก็ลงจากรถ
ปล.ผมพึ่งเคยเขียนนะครับท่าอ่านอยากหรืออ่านแล้วมึนก็ขออภัยด้วยนะครับ
ปลล.เดี๋ยวมาต่อครับ
นี่หรือเปล่าคับที่เรียกว่ารัก??
เลยคุยเป็นเพื่อนแต่พอนานเข้าเค้าก็มาคุยกับผมเรื่องแฟนของเค้าว่ามีปัญหาบ้างมาปรึกษาบ้างผมก็ช่วยครับจนมีอยู่วันนึงผมตัดสินใจที่จ่ะบอกเค้า
ครับวันนั้นเราไปเที่ยวกันที่สวนสยามกันไปกันหลายคนครับทั้งเพื่อนผมและเพื่อนเค้าเราก็วางแผนกันว่าผมจ่ะบอกเค้าตรงทางเข้าก่อนจ่ะแยกย้าย
พอถึงตอนที่ผมจ่ะเข้าไปบอกเค้าก็บอกผมว่าต้องรีบกลับแล้วผมกับเพื่อนก็เดินไปส่งเค้าขึ้นรถเมย์แล้วผมก็กำลังจ่ะกลับแล้วอะไรสักอย่างทำให้
เพื่อนผมคนนึงมันพูดขึ้นมาว่า"โอกาศมีก็อย่าปล่อยดิ่ว้ะ"ผมหันไปหามันจากนั้นก็ขึ้นรถแท็กซี่แล้วผมก็บอกให้ขับตามรถเมย์คันนั้นไปจนไปจอดอยู่ที่ป้าย
นึงผมก็ลงจากรถแล้วกระโดดขึ้นไปบอกความรู้สึกของผมเค้าทำหน้างงๆครับแล้วก็บอกเดี๋ยวค่อยคุยกันในแชทแล้วผมก็ลงจากรถ
ปล.ผมพึ่งเคยเขียนนะครับท่าอ่านอยากหรืออ่านแล้วมึนก็ขออภัยด้วยนะครับ
ปลล.เดี๋ยวมาต่อครับ