สวัสดีค่ะ นี่คือเรื่องราวความรักที่เกิดขึ้นกับตัวฉัน
เริ่มเลยนะค่ะ
ฉันเป็นเด็กมหาวิทยาลัยในจังหวัดของภาคเหนือตอนล่างภาคกลางตอนบน
ปกติเด็กปีหนึ่งจะได้อยู่หอในของมอ แต่พอปีสองก้อต้องย้ายออกไปอยู่หอนอกกัน เรื่องมันเริ่มจากตรงนี้หล่ะค่ะ
ตอนที่ฉันย้ายหอไปนั้นเป็นช่วงเดือนพฤษภาคม ปี 2555 มาอยู่หอนอกกับเพื่อนในเอกอีกคนค่ะ เราอยู่ชั้นห้า อ่อหอเรามีลิฟด้วยนะค่ะ เพิ่งจะสร้างเสร็จได้สองเดือนเป็นหอใหม่ ช่วงนี้ยังไม่เปิดเป็นช่วงที่พวกเราทำค่ายรับน้องกันค่ะ มอจะเปิดช่วงเดือนมิถุนายน และพอมอเปิดฉันได้เจอผชคนหนึ่งค่ะ ที่หน้าลิฟฉันกับเมทกำลังจะกลับบ้านค่ะ
เราก้อลงลิฟมาด้วยกันสามคน แต่เมททางบ้านมารับ แต่ฉันขับรถกลับเอง ฉันเดินไปที่จอดรถและเดินสวนกับผชคนเมื่อกี้ที่ลงมาพร้อมกัน รู้สึกเขามองหน้าฉัน ปกติฉันไม่ค่อยสบตามองหน้าผชตรงๆจึงเดินก้มหน้า มีแวบหนึ่งที่มองหน้ารู้สึกผชคนนี้หน้าแปลกดี ตลกๆยังไงไม่รู้ >//< ขาวๆ สูงๆ ตาตี่นิดนึง ที่สำคัญตัดหน้าม้านิดนึง หลังจากนั้นมาเราก้อเจอกันบ่อยขึ้นมากๆ กลับมาถึงหอพร้อมกัน ขึ้นลิฟพร้อมกัน วันนั้นก้อยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ชั้นห้าเหมือนกัน เขาเดินออกจากลิฟ และเดินตามหลังฉันมาขึ้นบันไดมายังชั้นห้า (คือจากลิฟต้องเดินขึ้นบันไดนึดนึงมายังชั้นห้า) และเราก้อเดินแยกไปคนละฝั่ง ฉันถึงหน้าห้องไขกุญแจกำลังจะเข้าห้อง และหันไปมองเขา เผอิญเขาก้อหันมาหาฉันเหมือนกันกำลังจะไขกุญแจเข้าห้อง (เหมือนใน MV ที่พระเอกนางเอกห้องยุติดกัน แค่เราอยู่ห่างกันสี่ห้อง ) พอฉันไขกุญแจได้ก้อรีบวิ่งเข้าห้องเลยตอนนั้นใจเต้นแรงมาก อย่างบอกไม่ถูก
หลังจากนั้นเราก้อเจอกันบ่อยมากขึ้นมากๆ ไม่รู้เพราะความบังเอิญรึอะไร ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ ก้อเคยแอบบอกพื่อนเหมือนกันว่าชอบผชคนหนึ่งที่หออยู่ชั้นเดียวกัน แต่ฉันคิดว่าเขาอยู่คณะนิติศาสตร์
และแล้วก้อมาถึงช่วงสอบเพื่อนๆแก๊งฉันมาอ่านหนังสือที่ใต้หอ (คล้ายๆห้องรับแขก มีโซฟา พัดลม ) เพื่อนฉันคนหนึ่ง Mบอกว่าหอนี้มีผชคนหนึ่งน่ารักดี ขาวๆ วันนั้นอ่ะ M มาหาเพื่อนสมัยมอปลาย แล้วเพื่อน M อะนะก้อทักผชคนนั้นอยู่คณะเกษตร เราก้อพูดว่าคนไหนๆอยากเห็น บังเอิญผ่านไปสักสองชั่วโมง ผชคนนั้นก้อลงมา ฉันก้อเลยบอก M ว่าคนนี้ๆไง
เพื่อนฉันก้อบอกว่าฮ่ะคนเดียวกันเลย แล้ว M ก้อวิ่งออกไปดูป้ายทะเบียนรถ และรู้ว่าเป็นคนจังหวัดอะไร ฉันก้อเอ้าไม่ได้ยุนิติหรอกเหรอ M บอกว่าหน้าคุณหนูอย่างนี้ไม่ยากน่าจะเรียนโรงเรียนดังในจังหวัดนั้นแน่ๆ เดี๋ยวเราลองไปถามเพื่อนที่เอกเรากันที่เรียนในโรงเรียนนี้ว่ารู้จักคนนี้ไหม ตอนนั้นเรายังไม่รู้ว่าผชคนนั้นเรียนเอกอะไร แต่บังเอิญค่ะฉันเห็นเขาใส่เสื้อคลุมเอก เลยรู้แล้วว่าเอกอะไร วันนั้นเป็นวันสอบ ฉันกับ M ก้อเลยไปถามเพื่อนของเราคนหนึ่งว่านี่ๆๆ แกรู้จักไหมผชคนหนึ่งหน้าตาขาวๆ ตี่ๆ สูงๆ เรียนเอกนี่คณะเกษตร เพื่อนของเราก้อคิดอยู่สักพักและก้อ อ่อ รู้ๆ มีคนเดียว เดี๋ยวเอาเฟสให้นะ ฉันนี้ตื่นเต้นมาก ได้ทั้งเฟส ทั้งรู้ชื่อ เขาชื่อ P (ฉันเองก้อชื่อเล่นขึ้นต้น P เหมือนกันค่ะ ขอใช้อักษรย่อทุกคนเลยนะค่ะ) หลังจากนั้นฉันก้อแอดเฟสเขาไป แต่เขาก้อไม่รับเลยค่ะ เพื่อนฉันก้อช่วยกันแอดไป เขาก้อไม่รับใครเลย เหมือนไม่ค่อยเล่นเฟสด้วยซ้ำ
ไม่นานก้อใกล้จะปีใหม่ ฉันก้อไปหาเพื่อนสมัยมอปลาย เพื่อนบอกว่านี่แกหอเขานะเอาโพสอิฐแปะถามชื่อกันด้วย
พอฉันกลับมาหอ ฉันก้อคุยกับเมท เมทบอกว่าทำมั้งดิ ฉันบอกว่าไม่เอาไม่กล้า
แต่ไม่นานฉันกับเมทก้อไปซื้อนมตราหมีที่เป็นกระป๋อง เขียนถามชื่อ และไปแขวนหน้าหน้องเขา แต่เขาก้อไม่ตอบอะไรมา ฉันล่ะหมดปัญญาหล่ะ เวลาก้อผ่านไป
วันหนึ่งฉันเมทและเพื่อนอีกคน J ( อยู่ชั้นสี่ ) กำลังจะไปทำกิจกรรมที่คณะ พวกเรายืนยุหน้าลิฟ อยู่ๆฉันก้อพูดขึ้นว่านี่แกฉันเจอ P บ่อยมากเลย ไม่รู้สิฉันมีรางสังหรณ์ทุกทีเวลาจะเจอ พวกแกชื่อไหมฉันว่าลิฟที่กำลังขึ้นมานะ P แน่ๆ ถ้าใช่นะ สงสัยเนื้อคู่ฉัน และแล้วลิฟ ก้อหยุดที่ชั้นสาม ฉันนี่เงิบเลย พูดไปว่าสงสัยจะพลาด ฉันเซ็งมากเลยยืนตัวติดประตูลิฟเลยแทบจะเอาหน้าแนบ พอลิฟเปิดเท่านั้นหล่ะคร๊าบ O^O ผมนี่อึ้งทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะหลับไปทางไหน เดิมก้มหน้าเข้าลิฟแทบจะชนกับ P ในลิฟเลย หัวใจเต้นแรงมาก พอประตูลิฟปิดเท่านั้นหล่ะ พวกเราสามคนเม้ายาวเลย
เวลาก้อผ่านไปเรื่อยๆ เราก้อยังไม่รู้จักกันอยู่ดี ช่วงนี้มีกีฬาของเอก ฉันไปเชียร์เพื่อนที่สนามกีฬาในร่ม และแล้วฉันก้อเจอ P ที่นี่ซึ่ง P มาเล่นแบต พอเดินผ่านเขา ฉันนี่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเลยอ่ะ เพื่อนฉันเดินตามหลังมา P1 บอกว่า แก P มองแกด้วยอ่ะ ฉันก้อบอกไปว่าไม่รู้ไม่กล้อมองหน้าเขิน เชื่อไหมใจฉันตอนนั้นไม่เป็นอันเชียร์เพื่อน มัวแต่แอบมอง P อยู่ พอกลับไปหอ ฉันก้อกลับไปฟินต่อ คุยกับเมทแต่เรื่องเขาทั้งคืน ฉันว่าฉันคงจะเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
และแล้วก้อใกล้ถึงไฟนอลของเทอมสอง ก่อนจะขึ้นปีสาม เป็นช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ฉันไม่ค่อยอยู่หอไปอ่านแทบจะนอนห้องเพื่อนอีกหอเลยค่ะ ฉันก้อคุยถึงเขาว่าจะทำไงดี P1 กับ M บอกว่าซื้อช็อกโกแลตเลย ไปให้เลย
ฉันก้อเลยตัดสินใจซื้อ ช็อกโกแลตกับกุหลาบ และเอาไปให้เขากับมือในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 ตอนที่เอาไปให้นั้น P 1 กับ B (เมท) ไปเป็นเพื่อน และ M รอฟังเหตุการณ์ในห้องของฉัน ฉันตื่นเต้นมากๆอ่ะ B เป็นคนเคาะประตู ฉันยืนหันหลังอยู่ พอ P เปิดประตูออกมา P ก้อพูดว่าเอ้า >//< มีรัยรึเปล่า (สภาพในชุดนอน นี่เที่ยงกว่าล่ะนะ)
ฉันก้อพูดฉันเอานี่มาให้และยื่นให้แบบก้มหน้าไม่กล้าสบตา มือไม้สั่นไปหมด เขาก้อรับ(มือ P โดนมือฉันด้วยอ่ะ)
และฉันก้อหันตัวเดินออกมา P1 เลยพูดว่าเอ้า แกไม่พูดไรเหรอ ฉันบอกไม่อ่ะ ไม่ไหวสั่นไปหมดแล้วแล้วฉันก้อเกาะกำแพงเดินมาจนถึงห้อง ทิ้งให้ P ยืนงงอยู่หน้าห้องอย่างนั้น พอถึงห้องฉันนี้มือสั่นยังไม่หาย มีแต่เพื่อนๆที่แซวกันใหญ่
หลังจากนั้นเราก้อไม่ค่อยได้เจอกันเป็นอาทิตย์อ่ะ พอเจอเท่านั้นหล่ะเราต้องขึ้นลิฟด้วยกันสองคนอีกแล้ว ตอนนั้นฉันรู้สึกอึดอัดมาก อยากจะคุยก้อไม่กล้าได้แต่ยืนก้มหน้า มองดูตัวเลขที่ลิฟวิ่งขึ้นไปในใจ ก้อคิดว่า นี่ ชั้นสามแล้วนะ ชั้นสี่แล้ว เมื่อรัยตัวฉันจะเอ่ยปากทักสักที และแล้วลิฟก้อถึงชั้นห้า เป็นอย่างนั้นจน ปิดเทอม คราวนี้ฉันไม่ได้เจอ P ถึงหกเดือนเพราะปิดเทอมรับอาเซียน เปิดอีกทีสิงหาคม แต่ฉันกลับมามอก่อนเพราะฉันมาทำค่ายรับน้องของมอจึงต้องมาซ้อม
ในช่วงเดือนกรกฏาคม และแล้วฉันก้อได้เจอ P ตกใจมาก ห้าเดือนพอดีที่ไม่เจอกัน เขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง
.....................มีต่อค่ะ
นี่ไม่ใช่พรหมลิขิตสินะ แต่ฉันชอบผชคนนี้จัง
เริ่มเลยนะค่ะ
ฉันเป็นเด็กมหาวิทยาลัยในจังหวัดของภาคเหนือตอนล่างภาคกลางตอนบน
ปกติเด็กปีหนึ่งจะได้อยู่หอในของมอ แต่พอปีสองก้อต้องย้ายออกไปอยู่หอนอกกัน เรื่องมันเริ่มจากตรงนี้หล่ะค่ะ
ตอนที่ฉันย้ายหอไปนั้นเป็นช่วงเดือนพฤษภาคม ปี 2555 มาอยู่หอนอกกับเพื่อนในเอกอีกคนค่ะ เราอยู่ชั้นห้า อ่อหอเรามีลิฟด้วยนะค่ะ เพิ่งจะสร้างเสร็จได้สองเดือนเป็นหอใหม่ ช่วงนี้ยังไม่เปิดเป็นช่วงที่พวกเราทำค่ายรับน้องกันค่ะ มอจะเปิดช่วงเดือนมิถุนายน และพอมอเปิดฉันได้เจอผชคนหนึ่งค่ะ ที่หน้าลิฟฉันกับเมทกำลังจะกลับบ้านค่ะ
เราก้อลงลิฟมาด้วยกันสามคน แต่เมททางบ้านมารับ แต่ฉันขับรถกลับเอง ฉันเดินไปที่จอดรถและเดินสวนกับผชคนเมื่อกี้ที่ลงมาพร้อมกัน รู้สึกเขามองหน้าฉัน ปกติฉันไม่ค่อยสบตามองหน้าผชตรงๆจึงเดินก้มหน้า มีแวบหนึ่งที่มองหน้ารู้สึกผชคนนี้หน้าแปลกดี ตลกๆยังไงไม่รู้ >//< ขาวๆ สูงๆ ตาตี่นิดนึง ที่สำคัญตัดหน้าม้านิดนึง หลังจากนั้นมาเราก้อเจอกันบ่อยขึ้นมากๆ กลับมาถึงหอพร้อมกัน ขึ้นลิฟพร้อมกัน วันนั้นก้อยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ชั้นห้าเหมือนกัน เขาเดินออกจากลิฟ และเดินตามหลังฉันมาขึ้นบันไดมายังชั้นห้า (คือจากลิฟต้องเดินขึ้นบันไดนึดนึงมายังชั้นห้า) และเราก้อเดินแยกไปคนละฝั่ง ฉันถึงหน้าห้องไขกุญแจกำลังจะเข้าห้อง และหันไปมองเขา เผอิญเขาก้อหันมาหาฉันเหมือนกันกำลังจะไขกุญแจเข้าห้อง (เหมือนใน MV ที่พระเอกนางเอกห้องยุติดกัน แค่เราอยู่ห่างกันสี่ห้อง ) พอฉันไขกุญแจได้ก้อรีบวิ่งเข้าห้องเลยตอนนั้นใจเต้นแรงมาก อย่างบอกไม่ถูก
หลังจากนั้นเราก้อเจอกันบ่อยมากขึ้นมากๆ ไม่รู้เพราะความบังเอิญรึอะไร ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ ก้อเคยแอบบอกพื่อนเหมือนกันว่าชอบผชคนหนึ่งที่หออยู่ชั้นเดียวกัน แต่ฉันคิดว่าเขาอยู่คณะนิติศาสตร์
และแล้วก้อมาถึงช่วงสอบเพื่อนๆแก๊งฉันมาอ่านหนังสือที่ใต้หอ (คล้ายๆห้องรับแขก มีโซฟา พัดลม ) เพื่อนฉันคนหนึ่ง Mบอกว่าหอนี้มีผชคนหนึ่งน่ารักดี ขาวๆ วันนั้นอ่ะ M มาหาเพื่อนสมัยมอปลาย แล้วเพื่อน M อะนะก้อทักผชคนนั้นอยู่คณะเกษตร เราก้อพูดว่าคนไหนๆอยากเห็น บังเอิญผ่านไปสักสองชั่วโมง ผชคนนั้นก้อลงมา ฉันก้อเลยบอก M ว่าคนนี้ๆไง
เพื่อนฉันก้อบอกว่าฮ่ะคนเดียวกันเลย แล้ว M ก้อวิ่งออกไปดูป้ายทะเบียนรถ และรู้ว่าเป็นคนจังหวัดอะไร ฉันก้อเอ้าไม่ได้ยุนิติหรอกเหรอ M บอกว่าหน้าคุณหนูอย่างนี้ไม่ยากน่าจะเรียนโรงเรียนดังในจังหวัดนั้นแน่ๆ เดี๋ยวเราลองไปถามเพื่อนที่เอกเรากันที่เรียนในโรงเรียนนี้ว่ารู้จักคนนี้ไหม ตอนนั้นเรายังไม่รู้ว่าผชคนนั้นเรียนเอกอะไร แต่บังเอิญค่ะฉันเห็นเขาใส่เสื้อคลุมเอก เลยรู้แล้วว่าเอกอะไร วันนั้นเป็นวันสอบ ฉันกับ M ก้อเลยไปถามเพื่อนของเราคนหนึ่งว่านี่ๆๆ แกรู้จักไหมผชคนหนึ่งหน้าตาขาวๆ ตี่ๆ สูงๆ เรียนเอกนี่คณะเกษตร เพื่อนของเราก้อคิดอยู่สักพักและก้อ อ่อ รู้ๆ มีคนเดียว เดี๋ยวเอาเฟสให้นะ ฉันนี้ตื่นเต้นมาก ได้ทั้งเฟส ทั้งรู้ชื่อ เขาชื่อ P (ฉันเองก้อชื่อเล่นขึ้นต้น P เหมือนกันค่ะ ขอใช้อักษรย่อทุกคนเลยนะค่ะ) หลังจากนั้นฉันก้อแอดเฟสเขาไป แต่เขาก้อไม่รับเลยค่ะ เพื่อนฉันก้อช่วยกันแอดไป เขาก้อไม่รับใครเลย เหมือนไม่ค่อยเล่นเฟสด้วยซ้ำ
ไม่นานก้อใกล้จะปีใหม่ ฉันก้อไปหาเพื่อนสมัยมอปลาย เพื่อนบอกว่านี่แกหอเขานะเอาโพสอิฐแปะถามชื่อกันด้วย
พอฉันกลับมาหอ ฉันก้อคุยกับเมท เมทบอกว่าทำมั้งดิ ฉันบอกว่าไม่เอาไม่กล้า
แต่ไม่นานฉันกับเมทก้อไปซื้อนมตราหมีที่เป็นกระป๋อง เขียนถามชื่อ และไปแขวนหน้าหน้องเขา แต่เขาก้อไม่ตอบอะไรมา ฉันล่ะหมดปัญญาหล่ะ เวลาก้อผ่านไป
วันหนึ่งฉันเมทและเพื่อนอีกคน J ( อยู่ชั้นสี่ ) กำลังจะไปทำกิจกรรมที่คณะ พวกเรายืนยุหน้าลิฟ อยู่ๆฉันก้อพูดขึ้นว่านี่แกฉันเจอ P บ่อยมากเลย ไม่รู้สิฉันมีรางสังหรณ์ทุกทีเวลาจะเจอ พวกแกชื่อไหมฉันว่าลิฟที่กำลังขึ้นมานะ P แน่ๆ ถ้าใช่นะ สงสัยเนื้อคู่ฉัน และแล้วลิฟ ก้อหยุดที่ชั้นสาม ฉันนี่เงิบเลย พูดไปว่าสงสัยจะพลาด ฉันเซ็งมากเลยยืนตัวติดประตูลิฟเลยแทบจะเอาหน้าแนบ พอลิฟเปิดเท่านั้นหล่ะคร๊าบ O^O ผมนี่อึ้งทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะหลับไปทางไหน เดิมก้มหน้าเข้าลิฟแทบจะชนกับ P ในลิฟเลย หัวใจเต้นแรงมาก พอประตูลิฟปิดเท่านั้นหล่ะ พวกเราสามคนเม้ายาวเลย
เวลาก้อผ่านไปเรื่อยๆ เราก้อยังไม่รู้จักกันอยู่ดี ช่วงนี้มีกีฬาของเอก ฉันไปเชียร์เพื่อนที่สนามกีฬาในร่ม และแล้วฉันก้อเจอ P ที่นี่ซึ่ง P มาเล่นแบต พอเดินผ่านเขา ฉันนี่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเลยอ่ะ เพื่อนฉันเดินตามหลังมา P1 บอกว่า แก P มองแกด้วยอ่ะ ฉันก้อบอกไปว่าไม่รู้ไม่กล้อมองหน้าเขิน เชื่อไหมใจฉันตอนนั้นไม่เป็นอันเชียร์เพื่อน มัวแต่แอบมอง P อยู่ พอกลับไปหอ ฉันก้อกลับไปฟินต่อ คุยกับเมทแต่เรื่องเขาทั้งคืน ฉันว่าฉันคงจะเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
และแล้วก้อใกล้ถึงไฟนอลของเทอมสอง ก่อนจะขึ้นปีสาม เป็นช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ฉันไม่ค่อยอยู่หอไปอ่านแทบจะนอนห้องเพื่อนอีกหอเลยค่ะ ฉันก้อคุยถึงเขาว่าจะทำไงดี P1 กับ M บอกว่าซื้อช็อกโกแลตเลย ไปให้เลย
ฉันก้อเลยตัดสินใจซื้อ ช็อกโกแลตกับกุหลาบ และเอาไปให้เขากับมือในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 ตอนที่เอาไปให้นั้น P 1 กับ B (เมท) ไปเป็นเพื่อน และ M รอฟังเหตุการณ์ในห้องของฉัน ฉันตื่นเต้นมากๆอ่ะ B เป็นคนเคาะประตู ฉันยืนหันหลังอยู่ พอ P เปิดประตูออกมา P ก้อพูดว่าเอ้า >//< มีรัยรึเปล่า (สภาพในชุดนอน นี่เที่ยงกว่าล่ะนะ)
ฉันก้อพูดฉันเอานี่มาให้และยื่นให้แบบก้มหน้าไม่กล้าสบตา มือไม้สั่นไปหมด เขาก้อรับ(มือ P โดนมือฉันด้วยอ่ะ)
และฉันก้อหันตัวเดินออกมา P1 เลยพูดว่าเอ้า แกไม่พูดไรเหรอ ฉันบอกไม่อ่ะ ไม่ไหวสั่นไปหมดแล้วแล้วฉันก้อเกาะกำแพงเดินมาจนถึงห้อง ทิ้งให้ P ยืนงงอยู่หน้าห้องอย่างนั้น พอถึงห้องฉันนี้มือสั่นยังไม่หาย มีแต่เพื่อนๆที่แซวกันใหญ่
หลังจากนั้นเราก้อไม่ค่อยได้เจอกันเป็นอาทิตย์อ่ะ พอเจอเท่านั้นหล่ะเราต้องขึ้นลิฟด้วยกันสองคนอีกแล้ว ตอนนั้นฉันรู้สึกอึดอัดมาก อยากจะคุยก้อไม่กล้าได้แต่ยืนก้มหน้า มองดูตัวเลขที่ลิฟวิ่งขึ้นไปในใจ ก้อคิดว่า นี่ ชั้นสามแล้วนะ ชั้นสี่แล้ว เมื่อรัยตัวฉันจะเอ่ยปากทักสักที และแล้วลิฟก้อถึงชั้นห้า เป็นอย่างนั้นจน ปิดเทอม คราวนี้ฉันไม่ได้เจอ P ถึงหกเดือนเพราะปิดเทอมรับอาเซียน เปิดอีกทีสิงหาคม แต่ฉันกลับมามอก่อนเพราะฉันมาทำค่ายรับน้องของมอจึงต้องมาซ้อม
ในช่วงเดือนกรกฏาคม และแล้วฉันก้อได้เจอ P ตกใจมาก ห้าเดือนพอดีที่ไม่เจอกัน เขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง
.....................มีต่อค่ะ