สวัสดีทุกคนครับ
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกในชีวิตของผม ขอเกริ่นก่อนน้ะครับว่าผมนั้นเป็นแค่วัยรุ่นธรรมดาที่พึ่งอยู่ ม.5 กำลังขึ้น ม.6
แต่จะอายุเท่าไหร่มันก็มีเรื่องรักๆกันได้ทุกคนใช่ไหมล่ะครับ? เรื่องของผมวันนี้ยาวมากครับ ขอเตือนก่อน ใครที่รีบๆคงยังไม่ควรอ่านน้ะTT
ซึ่งเรื่องราวที่จะพูดต่อไปนี้ ค่อนข้างดราม่าอกตรมกันเลยทีเดียว ซึ่งวันนี้ผมต้องการมาเล่าและเตือนสติสำหรับคนที่มีคนรักที่ดีแต่ไม่ดูแลอยู่น้ะครับ.
ผมตกหลุมรักรุ่นพี่ผ.ญคนหนึ่งครับตอนผมอยู่ม.3 และเธออยู่ชั้นม.4ครับ เธอเป็นคนสวยมากครับ น่ารัก ขาว ตาตี่ ยิ้มแย้ม แถมเรียนอยู่ห้อง1 ดีกรีนักเรียนดีเด่นเลยแหละครับ ซึ่งช่างแตกต่างจากผมที่เป็นเด็กแสนธรรมด๊าา ธรรมดา ยอมรับว่าตอนนั้นดูไม่ได้เลยครับสภาพตัวเอง เนื่องจากโดนอาจารแท๊กผม(แง้บผม) อยู่บ่อยๆ ทรงผมเลยไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาเท่าไหร่ แต่ขุ่นพระะ ผมดันไปตกหลุมรักพี่เขาซะแล้วครับ ความจริงแอบมองเขามานานแล้ว แต่บังเอิญวันนั้นมีกิจกรรมโรงเรียนครับ ได้มีโอกาศเดินสวนกันในระยะประชิด เคยเป็นป่ะครับ? บับว่า เข่าอ่อนระทวยแทบจะล้มลงเป็นนางเอกเอ็มวีซะบัดนั้น 55555555 ในใจคิดเลยครับ ต้องจีบพี่เขาให้ได้ (ไม่เจียมตัวเลยจิมๆ)-__-
แต่ก็นั่นหล่ะครับ กลับมาดูตัวเอง แล้วปวดตับครับ "กูจะเอาอะไรไปคู่ควรกับเขาว่ะเนี้ย" ในหัวตอนนั้นมโนแล้วครับ ว่าผมมีดีอะไรบ้าง ต้องทำยังไงเธอถึงจะมาสนใจ ผ.ชหัวเกียรนคนนี้ ล้ะก็นึกได้อย่างหนึ่งขึ้นมา
"ร้องเพลงครับ"
ผมเป็นคนที่จัดได้ว่าค่อนข้างร้องเพลงเพราะเลยหล่ะครับ (ป่าวหลงตัวเองน้ะ55) ซึ่งพอร้องให้ใครฟังเขาก็บอกว่าเพราะ แต่เวลามีงานดนตรีที่ ร.ร ผมก็ไม่ได้ขึ้นครับ อาย เลยไม่ค่อยมีใครรู้ว่าผมร้องเพลงเป็น ...แต่งานโรงเรียนนี้แหละ เป็นทางเดียวที่เธอจะได้เห็นผมในสายตา!! อยู่บนเวที ร้องเพลง แล้วพี่เขาก็จะสนใจเรา ! ตอนนั้นคิดได้แค่นี้แหละครับ หลังจากนั้นผมก็ไปหิ้วเพื่อนหนึ่งคนที่ดีดกีต้าเป็น "เห้ย ขึ้นโฟลกซองกัน!" มันจะตอบอะไรผมไม่รู้ แต่ที่รู้ผมลากมันมาแล้วครับ 555555
นั่นหล่ะห้ะท่านผู้ชมครับ ขึ้นไปบนเวทีครั้งแรก ขาสั่นเลยครับ ผับๆๆ เอาไปนวดนมนี้นมโตแน่นอนครับ #ผิด ตอนนั้นคนเยอะมากครับข้างล่างเวที มีแค่ผมกับเพื่อนสองคนนั่งเงอะๆงะๆอยู่ ตอนนั้นผมก็เหลือบไปเจอครับ นั่นไง พี่เขานั่งอยู่ตรงนั้น //ความมั่นใจผุดมาจากไหนไม่ทราบครับผมร้องเลย และแน่นอน ตั้งแต่วันนั้น ผมก็ได้เลื่อนตำแหน่งจากน้องม.3หัวเกรียน เป็น น้องนักดนตรีโรงเรียนไปเลยครับ -//- จำได้เลยไปไหนนี้คนขอเบอร์เพียบครับ ชีวิตเปลี่ยนจริงๆ ณ ตอนนั้นผมคิดว่ามันถึงเวลาล้ะ วันนี้เรามีดีพอที่จะไปจีบพี่เขาล้ะ ทักเฟซพี่เขาไปเลยครับ แล้วเราก็เริ่มคุยกัน
คุยกันแล้ว พี่เขานิสัยดีจริงๆครับ ไม่พูดคำหยาบ ไม่เรื่องมาก เป็นคนร่าเริง ผมชอบมากกว่าเดิมอีกครับ และเหตุการ์ณต่อไปนี้แหละที่มันเปลี่ยนชีวิตผมให้ได้คบกับเธอ
#หลังจากคุยกันซักพักผมก็ถามเธอครับ
ผม : วันนั้นพี่เห็นผมบนเวทีรึเปล่า 555
เธอ : อ๋อ เห็นดิ ว่าจะชมอยู่ ร้องเพลงเพราะเว่อร์อ้ะ สอนพี่มั่งดิ
ผม : อ๋ออ ไว้ว่างๆเดี๋ยวสอนให้ สันยาเลย^^
เธอ : โอเครร
ผม : พี่ ผมมีไรจะบอก ..
เธอ : ว่ามาเลยค้าบบบ
ผม : ....ที่ผมขึ้นร้องเพลงอ้ะ ผมขึ้นเพราะพี่น้ะ
เธอ : ห้ะ ?
ผม : ผมชอบพี่.
พิมว่าชอบไปปุ๊ปผมปิดเครื่องเลยครับ ตอนนั้นผมอยู่ร้านเน็ตครับ สติตอนนั้นไม่อยู่กับเนื้อกับตัวล้ะครับ มือสั่นปากสั่นไปหมด เหมือนคนไม่สบายเลยครับ เขินมาก ไม่รู้พี่เขาจะตอบยังไง TT ทำใจซักพักเปิดเฟซในโทรศัพท์ครับ ...
เธอ : นึกว่าเค้าคิดแค่ฝ่ายเดียวซะอีก ^^
โอ้ขุ่นพระ ผมนี้เย้ลั่นร้านครับ !!! ดีใจสุดๆครับแบบ เฮ้ยนี้ไม่ได้ฝันไปใช่ไม๊ ผมขอจีบเธอครับ เราคุยกันประมาณอาทิตย์กว่าๆก็ตกลงเป็นแฟนกัน
ตลอดระยะเวลาที่คบกันเรามีช่วงเวลาดีๆด้วยกันเยอะมากครับ ยืนส่งรอรถกลับบ้านด้วยกัน ไปกินข้าวที่โรงอาหาร กางร่มให้พี่เค้าตอนฝนตก ไปเที่ยวด้วยกันถึงจะไม่บ่อยนักก็เถอะ เดินงานประจำจังหวัดด้วยกัน เจอพ่อแม่เค้าด้วย ทำของขวัญวาเลนไทน์ด้วยกันใส่บารตด้วยกัน "จูบ(แรก)ของกันและกัน"ดูแลเธอตอนเมา วันนั้นเธอขอลองเหล้าปั่นครับ เธอไม่เคยกิน ไม่กี่แก้วเมาเลยครับ ผมกับเพื่อนพี่เค้านี้วุ่นวายกันใหญ่ พากลับบ้านกันทุลักทุเลมากครับ และเราชอบถ่ายรูปคู่กันครับ เธอใช้ไอโฟนเลยข่อนข้างบ้ากล่อง จับผมถ่ายตลอด แต่ผมก็มีความสุขน้ะครับ อีกทั้งเธอเป็นผู้หญิงสวยที่ไม่หลายใจครับ คนชอบเค้าเยอะน้ะครับ แต่เค้าไม่ตอบใครเลยตั้งแต่คบกับผม เค้าให้เหตุผลว่า "เราเลือกแกแล้ว เราคิดว่าเรามีคนที่ดีอยู่เเล้ว เราเลยไม่คิดมองหาใครอีก " เธอดีมากเหลือเกินครับ เราคบกันมีความสุขมากครับ
แต่นั่นหล่ะครับ ..
เคยได้ยินไหมครับว่า คนเรามักจะมองไม่เห็นค่าสิ่งสำคัญที่ตัวเองมี.. ผมคือหนึ่งในนั้นครับ คบกันได้5-6เดือนเรามีปากเสียงกันบ่อยครับ ไม่ได้ผิดที่เค้า แต่ผิดที่ผมเอง ตอนนั้นผมขึ้นม.4แล้วครับ ไว้ผมได้ยาวขึ้น บวกกับรูปร่างสูงโปร่งขึ้น แถมยังเป็นนักดนตรีโรงเรียน และหน้าตาผมก็พอดูดีครับ ตอนนี้มีผ.ญมาข้องแวะเยอะมากครับ ด้วยความที่ผมเริ่มเหลิงเสน่ห์ตัวเอง ผมเริ่มนอกใจเธอครับ ..
.
.
.
นอกใจคนที่เค้าดีกับผมมาตลอด ..
ตอนนั้นผมคิดไม่ได้ครับ ผมโปรยสเน่ไปทั่ว แต่ผมก็ไม่ได้เลิกกับเธอครับ ยังคบกัน แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนนิสัยตามผมครับ เธอกลายเป็นคนขี้หึงไปแล้วครับ หึงข่อนข้างรุนแรงมากๆ ใครที่ข้องแวะกับผม เธอตามไปเคลียหมดเลยครับกับเพื่อนเธอ ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนผมอยู่ในกรงเลยครับ อึดอัด มาก คิดว่าเค้ามาบงการชีวิตเราอะไรนักหนา เธอนิสัยไม่ดี เธอเปลี่ยนไป
สุดท้ายผมบอกเลิกเธอครับ .
ผมยังจำวันที่ผมโทรคุยกับเธอวันสุดท้ายได้อยู่เลยครับ ..
เธออ้อนวอนขอร้อง..เธอถามผมว่า"ไม่ไปได้ไหม ขาดแกเค้าอยู่ไม่ได้" เธอร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้นเลยครับ เธอพยายามรั้งผมที่สุดทั้งๆที่เธอร้องไห้จนฟังไม่รู้เรื่องแล้ว .. ผมก็แอบมีน้ำตาน้ะครับ แต่ผมพูดเพียงเบาๆกลับไปว่า "พอเถอะ อะไรๆมันไม่เหมือนเดิมแล้วสำหรับเรา" และตัดสายเธอครับ .
ผมพยายามไม่รับสาย บล็อกเฟซบล็อกไลน์ เปลี่ยนเบอร์ เจอหน้าที่ร.นก็ไม่มองครับ ผมคิดว่าถ้าทำแบบนี้เธอจะได้ตัดใจจากผมได้เร็วๆ
และสุดท้ายเราก็เลิกติดต่อกันครับ .
ชีวิตผมหลังจากนั้นก็มีแฟนใหม่ครับ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่ซ้ำเลย ไปเรื่อยๆครับ เพื่อนๆอาจมองว่าผมหล่อ มีความสุข มีแต่คนชอบ มีแต่แฟนใหม่สวยๆ
ผมก็มีความสุขดีครับ แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไปประมาณสี่เดือนที่เลิกกับเธอ ผมเกิดความรู้สึกแปลกๆครับ..
ไม่ว่าผมจะคบกับแฟนใหม่คนไหนยังไง ไม่มีผ.ญคนไหนดีเท่าเธอเลยครับ บ้างก็เห็นแก่เงิน เจ้าชู้ บ้างก็ด่าพ่อแม่ตัวเอง บ้างก็ตอ.. บ้างก็ขี้โกหกหลอกลวง ณ ตอนนั้นหาคนดีๆไม่เจอเลยครับ และอยู่ดีๆ ..
.
.
.
.
ผมก็คิดถึงเค้าขึ้นมาครับ คนที่ผมทิ้งเธอไป
หลังจากวันนั้นผมลองปลดบล็อกเฟซเธอออกครับ และไปเห็นบางอย่าง ... ผมเห็นรูปคู่ของเธอครับ ซึ่งเมื่อก่อนผมเคยอยู่ข้างๆเธอ แต่วันนี้.. มันเป็นรูปเธอถ่ายคู่กับแฟนใหม่เธอครับ บอกเลยครับ ผม"เจ็บ"มากๆจริงๆครับ ทั้งที่นั่งอยู่หน้าคอมแท้ๆ แต่เหมือนมีคนเอามีดมาปักที่อกซ้ำย้ำๆเลยครับ ผมจุก ผมพูดอะไรไม่ออก .. ได้แต่นั่งเลื่อนดูรูป ดูข้อความที่เขาคุยกัน อยู่ดีๆมีน้ำหยดลงตรงคีบอร์ดครับ .
.
.
น้ำตาผมเอง ..
ตั้งแต่วันนั้นความรู้สึกมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆครับ ผมคิดถึงเค้า มองหาแต่เค้าที่ร.ร ส่องเฟซเค้า หลายๆคนคงคุ้นเพลงนี้ใช่ไหมครับ
เพลงนี้แหละครับทำให้ผมร้องไห้มาตลอด ใครดูเอ็มวีแล้วจะรู้ครับ พระเอกและนางเอกเคยรักกันมาก ไปเที่ยวด้วยกันหลายที่ ดูแลกัน รักกัน แต่แล้ววันหนึ่งสองคนก็เลิกกัน แต่ถึงยังไงทั้งคู่ก็ไม่ลืมกันครับ ยังคิดถึงกัน ..แต่ไม่คิดจะกลับมาคบกันครับ
ผมเสียใจมากครับ "ทำไมกูไม่ดูแลเค้าดีๆว้ะ ? เค้าดีกับกูทุกอย่าง? ซื่อสัตย์ รักกู แต่กู
.."
ผ่านมาณ ตอนนี้เป็นเวลาปีกว่าแล้วครับ ผมลืมเธอไม่ได้เลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากลืมน้ะครับ
แต่เพราะเราผ่านอะไรกันมามากไป
ผมเลยไม่รู้จะลืมเรื่องไหนก่อน ..
มาปัจจุบันครับ ตอนนี้ผมอยู่ ม.5จะขึ้นม.6 ส่วนเค้าอยู่ม.6และกำลังจะไปต่อมหาลัยแล้วครับ เค้ากำลังจะจบแล้ว ผมหวังในใจลึกๆ ว่าอยากขอโทษเขาสักครั้งก่อนจบไป เก็บความรู้สึกนี้ไว้ครับ เพราะผมไม่กล้าทำมัน แต่เมืออาทิตก่อน อยู่ดีๆผมก็ไปกดแอดเฟซเค้าอีกครั้งครับ ผมกดไปโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ สงสัยผมห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ไหวแล้ว และเธอก็รับแอดผมครับ พร้อมกับมากดไล้รูปผมสองสามรูป แต่เชื่อไหมครับ? พอผมเห็นเค้ามาไล้ ผมโฮเลยครับ น้ำตาไหลพราก ห้ามไม่อยู่แล้วจริงๆ นึกกับตัวเองว่าเคยได้เห็นภาพที่เค้ามากดไล้เราครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ จำแทบไม่ได้ คิดถึงความรู้สึกนี้จริงๆ ..
และผมก็ไปแต้งไล้เธอในแชทครับ และเธอก็ตอบกลับมาดีมาก ผมดีใจสุดๆ ผมถามสารทุกสุขดิบทุกอย่างเลยครับ เธอก็ตอบผมดี เราคุยกันเหมือนพี่น้องปรกติครับ แต่แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ^^ และเราก็พูดเรื่องชีวิตกันครับ ด้วยว่าปีหน้าผมจะขึ้นม.6แล้ว ไหนจะเตรียมสอบเรียนต่อ ไหนจะบริหารกีฬาสีซึ่งภาระจะเยอะมาก เค้าก็แนะนำผมครับ "สู้ๆเดี๋ยวก็ผ่านไป แล้วอะไรที่มีความสุขก็ให้รีบทำน้ะ ไฟติ้ง! " ผมก็ถามกลับ
ผม: พี่บอกว่าอะไรที่มีความสุข อะไรที่ทำแล้วสบายใจก็ให้ผมรีบทำใช่ไหม ?
เธอ: อื้ม ใช่แล้ว
ผม: งั้นบอกเลยล่ะกัน
เธอ: บอก ?
ผม: ฉันคิดถึงแกหว่ะ .
เธอ: ...
เธอ: ทำไมอยู่ดีๆถึงมาพูดหล่ะ ..
ผม: ไม่รู้ แต่คิดถึงจริงๆ หนึ่งปีล้ะน้ะ ลืมไม่ได้เลย ขี้เกียจเก็บต่อไปแล้ว เราเหนื่อย .
เธอ: อ๋อ อื้มม คุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่ยังมีให้กัน และก็ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมาน้ะ
ผม: ไม่หรอก
ผม: ที่ผ่านมามันดีมากเลย
ผม: โชคดีจัง
ผม: ที่เคยได้รักกัน.
ผม: ..
แต่น่าเสียดายครับ .. เวลามันเอาความรู้สึกของเขาให้หายไปหมดแล้วครับ ^^
จะไปโทษใครในเมื่อเราทำตัวเอง ? เป็นแบบนี้แหละถูกแล้วครับ ผมเลยไม่คิดจะง้อเธอกลับมาครับ ไม่ใช่ว่าไม่รักแล้ว แต่มันสายไปแล้ว
ไม่รู้สึก ก็แปลว่าไม่รู้สึกแหละ .
สุดท้ายนี้อีกไม่นานจะมีงาน ร.ร อีกครั้งครับ ก่อนเค้าจบม.6 ผมจะขึ้นไปร้องเพลงที่ผมกล่าวข้างบน ในวันงานครับ ถึงทำแล้วไม่ได้อะไรกลับมา แต่ผมก็เต็มใจครับ
แอบหวังเหมือนกันว่าซักวันเธอคงจะเห็นกระทู้ของผมครับ ... PR.
#ใครที่ยังมีแฟน ยังมีคนที่กุมมือเราแน่นๆ ยังมีคนที่เราสามารถมองตาเค้าแล้วมีความสุข .. รักษาไว้น้ะครับ คุณคือคนที่โชคดีมากเลย
ใครยังไม่ลืมแฟนเก่าบ้างครับ? ....ผมก็เหมือนกันครับ.
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกในชีวิตของผม ขอเกริ่นก่อนน้ะครับว่าผมนั้นเป็นแค่วัยรุ่นธรรมดาที่พึ่งอยู่ ม.5 กำลังขึ้น ม.6
แต่จะอายุเท่าไหร่มันก็มีเรื่องรักๆกันได้ทุกคนใช่ไหมล่ะครับ? เรื่องของผมวันนี้ยาวมากครับ ขอเตือนก่อน ใครที่รีบๆคงยังไม่ควรอ่านน้ะTT
ซึ่งเรื่องราวที่จะพูดต่อไปนี้ ค่อนข้างดราม่าอกตรมกันเลยทีเดียว ซึ่งวันนี้ผมต้องการมาเล่าและเตือนสติสำหรับคนที่มีคนรักที่ดีแต่ไม่ดูแลอยู่น้ะครับ.
ผมตกหลุมรักรุ่นพี่ผ.ญคนหนึ่งครับตอนผมอยู่ม.3 และเธออยู่ชั้นม.4ครับ เธอเป็นคนสวยมากครับ น่ารัก ขาว ตาตี่ ยิ้มแย้ม แถมเรียนอยู่ห้อง1 ดีกรีนักเรียนดีเด่นเลยแหละครับ ซึ่งช่างแตกต่างจากผมที่เป็นเด็กแสนธรรมด๊าา ธรรมดา ยอมรับว่าตอนนั้นดูไม่ได้เลยครับสภาพตัวเอง เนื่องจากโดนอาจารแท๊กผม(แง้บผม) อยู่บ่อยๆ ทรงผมเลยไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาเท่าไหร่ แต่ขุ่นพระะ ผมดันไปตกหลุมรักพี่เขาซะแล้วครับ ความจริงแอบมองเขามานานแล้ว แต่บังเอิญวันนั้นมีกิจกรรมโรงเรียนครับ ได้มีโอกาศเดินสวนกันในระยะประชิด เคยเป็นป่ะครับ? บับว่า เข่าอ่อนระทวยแทบจะล้มลงเป็นนางเอกเอ็มวีซะบัดนั้น 55555555 ในใจคิดเลยครับ ต้องจีบพี่เขาให้ได้ (ไม่เจียมตัวเลยจิมๆ)-__-
แต่ก็นั่นหล่ะครับ กลับมาดูตัวเอง แล้วปวดตับครับ "กูจะเอาอะไรไปคู่ควรกับเขาว่ะเนี้ย" ในหัวตอนนั้นมโนแล้วครับ ว่าผมมีดีอะไรบ้าง ต้องทำยังไงเธอถึงจะมาสนใจ ผ.ชหัวเกียรนคนนี้ ล้ะก็นึกได้อย่างหนึ่งขึ้นมา
"ร้องเพลงครับ"
ผมเป็นคนที่จัดได้ว่าค่อนข้างร้องเพลงเพราะเลยหล่ะครับ (ป่าวหลงตัวเองน้ะ55) ซึ่งพอร้องให้ใครฟังเขาก็บอกว่าเพราะ แต่เวลามีงานดนตรีที่ ร.ร ผมก็ไม่ได้ขึ้นครับ อาย เลยไม่ค่อยมีใครรู้ว่าผมร้องเพลงเป็น ...แต่งานโรงเรียนนี้แหละ เป็นทางเดียวที่เธอจะได้เห็นผมในสายตา!! อยู่บนเวที ร้องเพลง แล้วพี่เขาก็จะสนใจเรา ! ตอนนั้นคิดได้แค่นี้แหละครับ หลังจากนั้นผมก็ไปหิ้วเพื่อนหนึ่งคนที่ดีดกีต้าเป็น "เห้ย ขึ้นโฟลกซองกัน!" มันจะตอบอะไรผมไม่รู้ แต่ที่รู้ผมลากมันมาแล้วครับ 555555
นั่นหล่ะห้ะท่านผู้ชมครับ ขึ้นไปบนเวทีครั้งแรก ขาสั่นเลยครับ ผับๆๆ เอาไปนวดนมนี้นมโตแน่นอนครับ #ผิด ตอนนั้นคนเยอะมากครับข้างล่างเวที มีแค่ผมกับเพื่อนสองคนนั่งเงอะๆงะๆอยู่ ตอนนั้นผมก็เหลือบไปเจอครับ นั่นไง พี่เขานั่งอยู่ตรงนั้น //ความมั่นใจผุดมาจากไหนไม่ทราบครับผมร้องเลย และแน่นอน ตั้งแต่วันนั้น ผมก็ได้เลื่อนตำแหน่งจากน้องม.3หัวเกรียน เป็น น้องนักดนตรีโรงเรียนไปเลยครับ -//- จำได้เลยไปไหนนี้คนขอเบอร์เพียบครับ ชีวิตเปลี่ยนจริงๆ ณ ตอนนั้นผมคิดว่ามันถึงเวลาล้ะ วันนี้เรามีดีพอที่จะไปจีบพี่เขาล้ะ ทักเฟซพี่เขาไปเลยครับ แล้วเราก็เริ่มคุยกัน
คุยกันแล้ว พี่เขานิสัยดีจริงๆครับ ไม่พูดคำหยาบ ไม่เรื่องมาก เป็นคนร่าเริง ผมชอบมากกว่าเดิมอีกครับ และเหตุการ์ณต่อไปนี้แหละที่มันเปลี่ยนชีวิตผมให้ได้คบกับเธอ
#หลังจากคุยกันซักพักผมก็ถามเธอครับ
ผม : วันนั้นพี่เห็นผมบนเวทีรึเปล่า 555
เธอ : อ๋อ เห็นดิ ว่าจะชมอยู่ ร้องเพลงเพราะเว่อร์อ้ะ สอนพี่มั่งดิ
ผม : อ๋ออ ไว้ว่างๆเดี๋ยวสอนให้ สันยาเลย^^
เธอ : โอเครร
ผม : พี่ ผมมีไรจะบอก ..
เธอ : ว่ามาเลยค้าบบบ
ผม : ....ที่ผมขึ้นร้องเพลงอ้ะ ผมขึ้นเพราะพี่น้ะ
เธอ : ห้ะ ?
ผม : ผมชอบพี่.
พิมว่าชอบไปปุ๊ปผมปิดเครื่องเลยครับ ตอนนั้นผมอยู่ร้านเน็ตครับ สติตอนนั้นไม่อยู่กับเนื้อกับตัวล้ะครับ มือสั่นปากสั่นไปหมด เหมือนคนไม่สบายเลยครับ เขินมาก ไม่รู้พี่เขาจะตอบยังไง TT ทำใจซักพักเปิดเฟซในโทรศัพท์ครับ ...
เธอ : นึกว่าเค้าคิดแค่ฝ่ายเดียวซะอีก ^^
โอ้ขุ่นพระ ผมนี้เย้ลั่นร้านครับ !!! ดีใจสุดๆครับแบบ เฮ้ยนี้ไม่ได้ฝันไปใช่ไม๊ ผมขอจีบเธอครับ เราคุยกันประมาณอาทิตย์กว่าๆก็ตกลงเป็นแฟนกัน
ตลอดระยะเวลาที่คบกันเรามีช่วงเวลาดีๆด้วยกันเยอะมากครับ ยืนส่งรอรถกลับบ้านด้วยกัน ไปกินข้าวที่โรงอาหาร กางร่มให้พี่เค้าตอนฝนตก ไปเที่ยวด้วยกันถึงจะไม่บ่อยนักก็เถอะ เดินงานประจำจังหวัดด้วยกัน เจอพ่อแม่เค้าด้วย ทำของขวัญวาเลนไทน์ด้วยกันใส่บารตด้วยกัน "จูบ(แรก)ของกันและกัน"ดูแลเธอตอนเมา วันนั้นเธอขอลองเหล้าปั่นครับ เธอไม่เคยกิน ไม่กี่แก้วเมาเลยครับ ผมกับเพื่อนพี่เค้านี้วุ่นวายกันใหญ่ พากลับบ้านกันทุลักทุเลมากครับ และเราชอบถ่ายรูปคู่กันครับ เธอใช้ไอโฟนเลยข่อนข้างบ้ากล่อง จับผมถ่ายตลอด แต่ผมก็มีความสุขน้ะครับ อีกทั้งเธอเป็นผู้หญิงสวยที่ไม่หลายใจครับ คนชอบเค้าเยอะน้ะครับ แต่เค้าไม่ตอบใครเลยตั้งแต่คบกับผม เค้าให้เหตุผลว่า "เราเลือกแกแล้ว เราคิดว่าเรามีคนที่ดีอยู่เเล้ว เราเลยไม่คิดมองหาใครอีก " เธอดีมากเหลือเกินครับ เราคบกันมีความสุขมากครับ
แต่นั่นหล่ะครับ ..
เคยได้ยินไหมครับว่า คนเรามักจะมองไม่เห็นค่าสิ่งสำคัญที่ตัวเองมี.. ผมคือหนึ่งในนั้นครับ คบกันได้5-6เดือนเรามีปากเสียงกันบ่อยครับ ไม่ได้ผิดที่เค้า แต่ผิดที่ผมเอง ตอนนั้นผมขึ้นม.4แล้วครับ ไว้ผมได้ยาวขึ้น บวกกับรูปร่างสูงโปร่งขึ้น แถมยังเป็นนักดนตรีโรงเรียน และหน้าตาผมก็พอดูดีครับ ตอนนี้มีผ.ญมาข้องแวะเยอะมากครับ ด้วยความที่ผมเริ่มเหลิงเสน่ห์ตัวเอง ผมเริ่มนอกใจเธอครับ ..
.
.
.
นอกใจคนที่เค้าดีกับผมมาตลอด ..
ตอนนั้นผมคิดไม่ได้ครับ ผมโปรยสเน่ไปทั่ว แต่ผมก็ไม่ได้เลิกกับเธอครับ ยังคบกัน แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนนิสัยตามผมครับ เธอกลายเป็นคนขี้หึงไปแล้วครับ หึงข่อนข้างรุนแรงมากๆ ใครที่ข้องแวะกับผม เธอตามไปเคลียหมดเลยครับกับเพื่อนเธอ ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนผมอยู่ในกรงเลยครับ อึดอัด มาก คิดว่าเค้ามาบงการชีวิตเราอะไรนักหนา เธอนิสัยไม่ดี เธอเปลี่ยนไป
สุดท้ายผมบอกเลิกเธอครับ .
ผมยังจำวันที่ผมโทรคุยกับเธอวันสุดท้ายได้อยู่เลยครับ ..
เธออ้อนวอนขอร้อง..เธอถามผมว่า"ไม่ไปได้ไหม ขาดแกเค้าอยู่ไม่ได้" เธอร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้นเลยครับ เธอพยายามรั้งผมที่สุดทั้งๆที่เธอร้องไห้จนฟังไม่รู้เรื่องแล้ว .. ผมก็แอบมีน้ำตาน้ะครับ แต่ผมพูดเพียงเบาๆกลับไปว่า "พอเถอะ อะไรๆมันไม่เหมือนเดิมแล้วสำหรับเรา" และตัดสายเธอครับ .
ผมพยายามไม่รับสาย บล็อกเฟซบล็อกไลน์ เปลี่ยนเบอร์ เจอหน้าที่ร.นก็ไม่มองครับ ผมคิดว่าถ้าทำแบบนี้เธอจะได้ตัดใจจากผมได้เร็วๆ
และสุดท้ายเราก็เลิกติดต่อกันครับ .
ชีวิตผมหลังจากนั้นก็มีแฟนใหม่ครับ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่ซ้ำเลย ไปเรื่อยๆครับ เพื่อนๆอาจมองว่าผมหล่อ มีความสุข มีแต่คนชอบ มีแต่แฟนใหม่สวยๆ
ผมก็มีความสุขดีครับ แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไปประมาณสี่เดือนที่เลิกกับเธอ ผมเกิดความรู้สึกแปลกๆครับ..
ไม่ว่าผมจะคบกับแฟนใหม่คนไหนยังไง ไม่มีผ.ญคนไหนดีเท่าเธอเลยครับ บ้างก็เห็นแก่เงิน เจ้าชู้ บ้างก็ด่าพ่อแม่ตัวเอง บ้างก็ตอ.. บ้างก็ขี้โกหกหลอกลวง ณ ตอนนั้นหาคนดีๆไม่เจอเลยครับ และอยู่ดีๆ ..
.
.
.
.
ผมก็คิดถึงเค้าขึ้นมาครับ คนที่ผมทิ้งเธอไป
หลังจากวันนั้นผมลองปลดบล็อกเฟซเธอออกครับ และไปเห็นบางอย่าง ... ผมเห็นรูปคู่ของเธอครับ ซึ่งเมื่อก่อนผมเคยอยู่ข้างๆเธอ แต่วันนี้.. มันเป็นรูปเธอถ่ายคู่กับแฟนใหม่เธอครับ บอกเลยครับ ผม"เจ็บ"มากๆจริงๆครับ ทั้งที่นั่งอยู่หน้าคอมแท้ๆ แต่เหมือนมีคนเอามีดมาปักที่อกซ้ำย้ำๆเลยครับ ผมจุก ผมพูดอะไรไม่ออก .. ได้แต่นั่งเลื่อนดูรูป ดูข้อความที่เขาคุยกัน อยู่ดีๆมีน้ำหยดลงตรงคีบอร์ดครับ .
.
.
น้ำตาผมเอง ..
ตั้งแต่วันนั้นความรู้สึกมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆครับ ผมคิดถึงเค้า มองหาแต่เค้าที่ร.ร ส่องเฟซเค้า หลายๆคนคงคุ้นเพลงนี้ใช่ไหมครับ
เพลงนี้แหละครับทำให้ผมร้องไห้มาตลอด ใครดูเอ็มวีแล้วจะรู้ครับ พระเอกและนางเอกเคยรักกันมาก ไปเที่ยวด้วยกันหลายที่ ดูแลกัน รักกัน แต่แล้ววันหนึ่งสองคนก็เลิกกัน แต่ถึงยังไงทั้งคู่ก็ไม่ลืมกันครับ ยังคิดถึงกัน ..แต่ไม่คิดจะกลับมาคบกันครับ
ผมเสียใจมากครับ "ทำไมกูไม่ดูแลเค้าดีๆว้ะ ? เค้าดีกับกูทุกอย่าง? ซื่อสัตย์ รักกู แต่กู
ผ่านมาณ ตอนนี้เป็นเวลาปีกว่าแล้วครับ ผมลืมเธอไม่ได้เลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากลืมน้ะครับ
แต่เพราะเราผ่านอะไรกันมามากไป
ผมเลยไม่รู้จะลืมเรื่องไหนก่อน ..
มาปัจจุบันครับ ตอนนี้ผมอยู่ ม.5จะขึ้นม.6 ส่วนเค้าอยู่ม.6และกำลังจะไปต่อมหาลัยแล้วครับ เค้ากำลังจะจบแล้ว ผมหวังในใจลึกๆ ว่าอยากขอโทษเขาสักครั้งก่อนจบไป เก็บความรู้สึกนี้ไว้ครับ เพราะผมไม่กล้าทำมัน แต่เมืออาทิตก่อน อยู่ดีๆผมก็ไปกดแอดเฟซเค้าอีกครั้งครับ ผมกดไปโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ สงสัยผมห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ไหวแล้ว และเธอก็รับแอดผมครับ พร้อมกับมากดไล้รูปผมสองสามรูป แต่เชื่อไหมครับ? พอผมเห็นเค้ามาไล้ ผมโฮเลยครับ น้ำตาไหลพราก ห้ามไม่อยู่แล้วจริงๆ นึกกับตัวเองว่าเคยได้เห็นภาพที่เค้ามากดไล้เราครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ จำแทบไม่ได้ คิดถึงความรู้สึกนี้จริงๆ ..
และผมก็ไปแต้งไล้เธอในแชทครับ และเธอก็ตอบกลับมาดีมาก ผมดีใจสุดๆ ผมถามสารทุกสุขดิบทุกอย่างเลยครับ เธอก็ตอบผมดี เราคุยกันเหมือนพี่น้องปรกติครับ แต่แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ^^ และเราก็พูดเรื่องชีวิตกันครับ ด้วยว่าปีหน้าผมจะขึ้นม.6แล้ว ไหนจะเตรียมสอบเรียนต่อ ไหนจะบริหารกีฬาสีซึ่งภาระจะเยอะมาก เค้าก็แนะนำผมครับ "สู้ๆเดี๋ยวก็ผ่านไป แล้วอะไรที่มีความสุขก็ให้รีบทำน้ะ ไฟติ้ง! " ผมก็ถามกลับ
ผม: พี่บอกว่าอะไรที่มีความสุข อะไรที่ทำแล้วสบายใจก็ให้ผมรีบทำใช่ไหม ?
เธอ: อื้ม ใช่แล้ว
ผม: งั้นบอกเลยล่ะกัน
เธอ: บอก ?
ผม: ฉันคิดถึงแกหว่ะ .
เธอ: ...
เธอ: ทำไมอยู่ดีๆถึงมาพูดหล่ะ ..
ผม: ไม่รู้ แต่คิดถึงจริงๆ หนึ่งปีล้ะน้ะ ลืมไม่ได้เลย ขี้เกียจเก็บต่อไปแล้ว เราเหนื่อย .
เธอ: อ๋อ อื้มม คุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่ยังมีให้กัน และก็ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมาน้ะ
ผม: ไม่หรอก
ผม: ที่ผ่านมามันดีมากเลย
ผม: โชคดีจัง
ผม: ที่เคยได้รักกัน.
ผม: ..
แต่น่าเสียดายครับ .. เวลามันเอาความรู้สึกของเขาให้หายไปหมดแล้วครับ ^^
จะไปโทษใครในเมื่อเราทำตัวเอง ? เป็นแบบนี้แหละถูกแล้วครับ ผมเลยไม่คิดจะง้อเธอกลับมาครับ ไม่ใช่ว่าไม่รักแล้ว แต่มันสายไปแล้ว
ไม่รู้สึก ก็แปลว่าไม่รู้สึกแหละ .
สุดท้ายนี้อีกไม่นานจะมีงาน ร.ร อีกครั้งครับ ก่อนเค้าจบม.6 ผมจะขึ้นไปร้องเพลงที่ผมกล่าวข้างบน ในวันงานครับ ถึงทำแล้วไม่ได้อะไรกลับมา แต่ผมก็เต็มใจครับ
แอบหวังเหมือนกันว่าซักวันเธอคงจะเห็นกระทู้ของผมครับ ... PR.
#ใครที่ยังมีแฟน ยังมีคนที่กุมมือเราแน่นๆ ยังมีคนที่เราสามารถมองตาเค้าแล้วมีความสุข .. รักษาไว้น้ะครับ คุณคือคนที่โชคดีมากเลย