วันนี้เป็นวันครบรอบ 4 ปีที่พ่อจากไป อยากบอกให้พ่อรู้ อยากเล่าให้พ่อฟัง ว่าแม้ในช่วงสุดท้ายของชีวิตพ่อก็สอนอะไรลูกได้มากมายเหลือเกิน วันที่พ่ออยู่ไม่มีโอกาสได้เล่าได้บอก หวังว่าพ่อจะได้อ่านโพสท์นี้ของลูกจากที่ไหนซักแห่งนะคะ
วันที่รู้ว่าพ่อป่วยเป็นมะเร็งตับ ผ่าตัดไม่ได้เพราะตำแหน่งมะเร็งอยู่ที่ขั้วเส้นเลือดใหญ่ที่ตับ หนทางรักษาทางเดียวคือกินยาคีโมเม็ดละเป็นพัน เป็นการรักษาที่หวังผลได้น้อยมากๆ เพราะคนไข้ส่วนใหญ่แพ้ยาและไม่สามารถกินยาต่อได้ ยังจำภาพตัวเองในวันนั้นที่นั่งร้องไห้แบบไม่อายใครอยู่กลางห้าง คนๆ เดียวที่ไม่อนุญาตให้เห็นน้ำตาคือ “พ่อ” เวลาที่พ่อมีมากที่สุดที่หมอบอกคือ 6 เดือน
6 เดือน ถึงพ่อจะทำให้มันเป็น 7 เดือน มันก็ยังน้อย แต่ไม่น้อยเกินไปสำหรับโอกาสที่ฟ้ามอบให้เราใช้เวลาด้วยกันก่อนที่จะไม่ได้เจอกันตลอดไป พ่อที่เคยอ้วนมากและรักการกินเป็นชีวิตจิตใจ กลับผอมมากและบอกว่าไม่อยากกินอาหาร คนที่ทุกข์ทางกายที่สุดคงเป็นพ่อ แต่คนที่ทุกข์ไม่น้อยไปกว่ากันก็คงหนีไม่พ้นคนที่รักพ่อ แล้วก็มีอยู่หลายคนซะด้วยสิ เมื่อคนทุกข์ทุกคนมารวมอยู่ในห้องเดียวกัน ภาพที่เกิดขึ้นคือ รอยยิ้ม การพูดคุยอย่างสนุกสนาน เพราะเรารักกันมากพอที่จะเก็บความทุกข์ไว้ในที่เล็กๆ ในใจ และใช้เวลาที่เหลือไปกับความสุขเท่าที่จะมีได้ พ่อเองก็มีแต่รอยยิ้มให้เห็นทุกวัน ถ้าคิดง่ายๆ ว่า 7 เดือนมี 213 วัน เราก็ได้อมยิ้มจากพ่อไม่น้อยกว่า 426 อัน
ในช่วงเวลาที่เราสู้ไปพร้อมกับพ่อ เราได้เห็นโลกในอีกมุมนึง พ่อต้องกินยาคีโมซึ่งแพงมาก และการซื้อทีเดียวเป็นกล่องมีความเสี่ยงว่าจะกินได้ไม่หมด เราจึงไปซื้อยาต่อจากคนไข้มะเร็งที่เค้าไม่สามารถกินยาต่อได้แล้ว การไปซื้อยาทำให้ได้เจอได้พูดคุยกับคนป่วยและครอบครัวคนป่วยหลายๆ คน การที่ไม่มีใครซักคนที่ยารักษาหาย ยิ่งทำให้ความหวังมันระเหยกลายเป็นไอ แต่ภาพคนป่วยมะเร็งคนนึงที่ใช้ชีวิตที่เหลือในโรงพยาบาลตำรวจ เค้ายังยิ้มได้ คุยสนุก และแต่งห้องในโรงพยาบาลให้เหมือนอยู่บ้าน มันยิ่งทำให้คิดได้ว่ายิ่งไม่มีหวัง ยิ่งไม่มีเวลา ยิ่งต้องใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด และเราก็ได้ใช้มันคุ้มค่าที่สุดเท่าที่มันจะสุดได้
ในวันที่พ่อป่วย น่าจะเป็นช่วงเวลาที่พ่อทุกข์ที่สุด แต่ก็ถ้าจะพูดว่าเป็นช่วงเวลาที่พ่อมีความสุขก็คงไม่ผิด ลูกๆ ญาติพี่น้องที่แต่ละวันไม่เคยเห็นหน้า ก็มาให้เห็นหน้าทุกวัน พ่อได้เห็นว่าพ่อมีคนรักพ่อมากมายแค่ไหน ชีวิตที่ต้องแวะเวียนเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ ไม่ได้แย่ซะทีเดียว เพราะมีครอบครัวและญาติพี่น้องหมุนเวียนกันมาเยี่ยม มาอยู่ด้วยทั้งวัน มาคุยเล่นหัวเราะกันให้พ่อคลายเหงา ทุกคนเต็มใจมาโดยไม่ต้องอ้อนวอนขอร้อง ต้องขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ เวลาที่มีเพื่อนมาทำให้บรรยากาศในห้องสดใส ช่วยให้คนป่วยปล่อยใจออกจากความเจ็บป่วยได้มากจริงๆ ค่ะ การที่เรามีคนยินดีและเต็มใจทำอย่างนี้ให้พ่อเป็นสิ่งพิสูจน์ว่าพ่อใช้ชีวิตมาถูกทางแล้ว เวลาและความจริงใจที่พ่อให้คนอื่นมาตลอดชีวิตมันไม่ได้หล่นหายไปไหน
การที่เราต้องสูญเสียคนที่รักไปเร็วกว่าคนอื่น มีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยกว่าคนอื่น แต่ในใจกลับรู้สึกว่าเราโชคดีกว่าคนอื่นหลายๆ คน สิ่งที่เราได้รับคือ “โอกาส” วันนึงก่อนวันสุดท้ายของพ่อเพียงไม่กี่วัน พ่อนอนบนเตียงในโรงพยาบาล พ่อถามว่าไม่ค่อยได้ไปทำงาน มาอยู่กับพ่อทั้งวัน ไม่เป็นไรเหรอ เรามองหน้าพ่อก่อนตอบไปว่า “ในชีวิตหนู ป๊าสำคัญที่สุด” เรียกได้ว่าเป็นคำพูดที่ตรงกับใจและมีความหมายมากที่สุดในชีวิต จำได้แม่นว่าพ่อมองหน้า เราจ้องตากัน แล้วพ่อก็ยิ้มออกมา วินาทีนั้นเรารู้ได้เลยว่า สิ่งที่อยู่ในใจทั้งหมดส่งถึงใจผู้รับเรียบร้อยแล้ว
ครอบครัวเราในวันนี้ ไม่เหมือนวันที่พ่ออยู่ แม่ที่เคยตัวติดหนึบกับพ่อ มีแค่โลกใบเล็กๆ ที่มีแค่พ่อและลูกอยู่ในนั้น ไปไหนคนเดียวไม่เป็น ต้องอาศัยพ่อขับรถพาไปนู่นนี่ตลอด ไม่แปลกเลยที่แม่จะเสียใจร้องไห้ทุกวันอยู่นานและผอมลงมาก แต่พ่อรู้ไม๊ว่าวันนี้แม่ยิ้ม หัวเราะเสียงดัง และไม่ร้องไห้แล้ว แม่ไปไหนมาไหนได้เอง และสนุกกับการดูละครออนไลน์ แม่เป็นตัวอย่างของคนที่ล้มและลุกได้ ทุกคนล้มและลุกได้ค่ะขอแค่มีเวลาและมีกำลังใจมากพอ และในวันนี้ครอบครัวเรามีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาคนนึง เป็นคนที่เติมรอยยิ้มให้คนทั้งบ้าน หนูตั้งชื่อลูกตามชื่อพ่อนะ จะว่าว่าหลานพ่อเหมือนพ่อก็เหมือน จะว่าไม่เหมือนก็ไม่เหมือน พ่อชอบทำกับข้าว หลานชอบเล่นทำกับข้าว แต่พ่อชอบกินข้าว หลานชอบ
ข้าว (^_^)
สุดท้ายแค่จะบอกพ่อว่าเรามีความสุขดี พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ....รักพ่อเหมือนเดิม
นิทานของพ่อสอนให้รู้ว่า
- ความสุขอยู่ได้ทุกที่ แม้ในที่ที่ไม่มีความหวัง
- รอยยิ้มจากใจมีได้ แม้จากใจที่มีทุกข์
- กำลังใจยิ่งใหญ่ที่สุด ในที่ที่มีความทุกข์มากที่สุด
- เวลาและกำลังใจรักษาโรคทางใจได้ทุกโรค
- มิตรภาพและความรักไม่ใช่ของที่ได้มาฟรีๆ แม้แต่ความรักในครอบครัวก็ต้องใช้เวลาและความจริงใจแลกมา
- ในวันที่เรารู้ว่าเวลาเราเหลือน้อย เราเลือกที่จะเก็บความทุกข์ให้อยู่ในที่เล็กๆ ของมัน แล้วมีความสุขในพื้นที่ใหญ่ๆ ที่เหลือ แล้วเรารู้ได้ยังไงว่าวันนี้เวลาเราเหลืออยู่เท่าไหร่
- ในวันที่เรารู้ว่าเวลาของคนคนนึงเหลือน้อย เราเลือกที่จะเก็บเรื่องไม่ดีเอาไว้ในใจ แล้วพูดสิ่งที่ดีดี มอบเวลา รอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กัน แล้วเรารู้ได้ยังไงว่าวันนี้เวลาของคนอื่นๆ ที่เรารักเหลืออยู่เท่าไหร่
ครบรอบ 4 ปี
28 สิงหาคม 2557
บทเรียนของพ่อ แค่อยากแบ่งปันเรื่องราวในชีวิตที่คิดว่าดีค่ะ
วันที่รู้ว่าพ่อป่วยเป็นมะเร็งตับ ผ่าตัดไม่ได้เพราะตำแหน่งมะเร็งอยู่ที่ขั้วเส้นเลือดใหญ่ที่ตับ หนทางรักษาทางเดียวคือกินยาคีโมเม็ดละเป็นพัน เป็นการรักษาที่หวังผลได้น้อยมากๆ เพราะคนไข้ส่วนใหญ่แพ้ยาและไม่สามารถกินยาต่อได้ ยังจำภาพตัวเองในวันนั้นที่นั่งร้องไห้แบบไม่อายใครอยู่กลางห้าง คนๆ เดียวที่ไม่อนุญาตให้เห็นน้ำตาคือ “พ่อ” เวลาที่พ่อมีมากที่สุดที่หมอบอกคือ 6 เดือน
6 เดือน ถึงพ่อจะทำให้มันเป็น 7 เดือน มันก็ยังน้อย แต่ไม่น้อยเกินไปสำหรับโอกาสที่ฟ้ามอบให้เราใช้เวลาด้วยกันก่อนที่จะไม่ได้เจอกันตลอดไป พ่อที่เคยอ้วนมากและรักการกินเป็นชีวิตจิตใจ กลับผอมมากและบอกว่าไม่อยากกินอาหาร คนที่ทุกข์ทางกายที่สุดคงเป็นพ่อ แต่คนที่ทุกข์ไม่น้อยไปกว่ากันก็คงหนีไม่พ้นคนที่รักพ่อ แล้วก็มีอยู่หลายคนซะด้วยสิ เมื่อคนทุกข์ทุกคนมารวมอยู่ในห้องเดียวกัน ภาพที่เกิดขึ้นคือ รอยยิ้ม การพูดคุยอย่างสนุกสนาน เพราะเรารักกันมากพอที่จะเก็บความทุกข์ไว้ในที่เล็กๆ ในใจ และใช้เวลาที่เหลือไปกับความสุขเท่าที่จะมีได้ พ่อเองก็มีแต่รอยยิ้มให้เห็นทุกวัน ถ้าคิดง่ายๆ ว่า 7 เดือนมี 213 วัน เราก็ได้อมยิ้มจากพ่อไม่น้อยกว่า 426 อัน
ในช่วงเวลาที่เราสู้ไปพร้อมกับพ่อ เราได้เห็นโลกในอีกมุมนึง พ่อต้องกินยาคีโมซึ่งแพงมาก และการซื้อทีเดียวเป็นกล่องมีความเสี่ยงว่าจะกินได้ไม่หมด เราจึงไปซื้อยาต่อจากคนไข้มะเร็งที่เค้าไม่สามารถกินยาต่อได้แล้ว การไปซื้อยาทำให้ได้เจอได้พูดคุยกับคนป่วยและครอบครัวคนป่วยหลายๆ คน การที่ไม่มีใครซักคนที่ยารักษาหาย ยิ่งทำให้ความหวังมันระเหยกลายเป็นไอ แต่ภาพคนป่วยมะเร็งคนนึงที่ใช้ชีวิตที่เหลือในโรงพยาบาลตำรวจ เค้ายังยิ้มได้ คุยสนุก และแต่งห้องในโรงพยาบาลให้เหมือนอยู่บ้าน มันยิ่งทำให้คิดได้ว่ายิ่งไม่มีหวัง ยิ่งไม่มีเวลา ยิ่งต้องใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด และเราก็ได้ใช้มันคุ้มค่าที่สุดเท่าที่มันจะสุดได้
ในวันที่พ่อป่วย น่าจะเป็นช่วงเวลาที่พ่อทุกข์ที่สุด แต่ก็ถ้าจะพูดว่าเป็นช่วงเวลาที่พ่อมีความสุขก็คงไม่ผิด ลูกๆ ญาติพี่น้องที่แต่ละวันไม่เคยเห็นหน้า ก็มาให้เห็นหน้าทุกวัน พ่อได้เห็นว่าพ่อมีคนรักพ่อมากมายแค่ไหน ชีวิตที่ต้องแวะเวียนเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ ไม่ได้แย่ซะทีเดียว เพราะมีครอบครัวและญาติพี่น้องหมุนเวียนกันมาเยี่ยม มาอยู่ด้วยทั้งวัน มาคุยเล่นหัวเราะกันให้พ่อคลายเหงา ทุกคนเต็มใจมาโดยไม่ต้องอ้อนวอนขอร้อง ต้องขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ เวลาที่มีเพื่อนมาทำให้บรรยากาศในห้องสดใส ช่วยให้คนป่วยปล่อยใจออกจากความเจ็บป่วยได้มากจริงๆ ค่ะ การที่เรามีคนยินดีและเต็มใจทำอย่างนี้ให้พ่อเป็นสิ่งพิสูจน์ว่าพ่อใช้ชีวิตมาถูกทางแล้ว เวลาและความจริงใจที่พ่อให้คนอื่นมาตลอดชีวิตมันไม่ได้หล่นหายไปไหน
การที่เราต้องสูญเสียคนที่รักไปเร็วกว่าคนอื่น มีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยกว่าคนอื่น แต่ในใจกลับรู้สึกว่าเราโชคดีกว่าคนอื่นหลายๆ คน สิ่งที่เราได้รับคือ “โอกาส” วันนึงก่อนวันสุดท้ายของพ่อเพียงไม่กี่วัน พ่อนอนบนเตียงในโรงพยาบาล พ่อถามว่าไม่ค่อยได้ไปทำงาน มาอยู่กับพ่อทั้งวัน ไม่เป็นไรเหรอ เรามองหน้าพ่อก่อนตอบไปว่า “ในชีวิตหนู ป๊าสำคัญที่สุด” เรียกได้ว่าเป็นคำพูดที่ตรงกับใจและมีความหมายมากที่สุดในชีวิต จำได้แม่นว่าพ่อมองหน้า เราจ้องตากัน แล้วพ่อก็ยิ้มออกมา วินาทีนั้นเรารู้ได้เลยว่า สิ่งที่อยู่ในใจทั้งหมดส่งถึงใจผู้รับเรียบร้อยแล้ว
ครอบครัวเราในวันนี้ ไม่เหมือนวันที่พ่ออยู่ แม่ที่เคยตัวติดหนึบกับพ่อ มีแค่โลกใบเล็กๆ ที่มีแค่พ่อและลูกอยู่ในนั้น ไปไหนคนเดียวไม่เป็น ต้องอาศัยพ่อขับรถพาไปนู่นนี่ตลอด ไม่แปลกเลยที่แม่จะเสียใจร้องไห้ทุกวันอยู่นานและผอมลงมาก แต่พ่อรู้ไม๊ว่าวันนี้แม่ยิ้ม หัวเราะเสียงดัง และไม่ร้องไห้แล้ว แม่ไปไหนมาไหนได้เอง และสนุกกับการดูละครออนไลน์ แม่เป็นตัวอย่างของคนที่ล้มและลุกได้ ทุกคนล้มและลุกได้ค่ะขอแค่มีเวลาและมีกำลังใจมากพอ และในวันนี้ครอบครัวเรามีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาคนนึง เป็นคนที่เติมรอยยิ้มให้คนทั้งบ้าน หนูตั้งชื่อลูกตามชื่อพ่อนะ จะว่าว่าหลานพ่อเหมือนพ่อก็เหมือน จะว่าไม่เหมือนก็ไม่เหมือน พ่อชอบทำกับข้าว หลานชอบเล่นทำกับข้าว แต่พ่อชอบกินข้าว หลานชอบ
สุดท้ายแค่จะบอกพ่อว่าเรามีความสุขดี พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ....รักพ่อเหมือนเดิม
นิทานของพ่อสอนให้รู้ว่า
- ความสุขอยู่ได้ทุกที่ แม้ในที่ที่ไม่มีความหวัง
- รอยยิ้มจากใจมีได้ แม้จากใจที่มีทุกข์
- กำลังใจยิ่งใหญ่ที่สุด ในที่ที่มีความทุกข์มากที่สุด
- เวลาและกำลังใจรักษาโรคทางใจได้ทุกโรค
- มิตรภาพและความรักไม่ใช่ของที่ได้มาฟรีๆ แม้แต่ความรักในครอบครัวก็ต้องใช้เวลาและความจริงใจแลกมา
- ในวันที่เรารู้ว่าเวลาเราเหลือน้อย เราเลือกที่จะเก็บความทุกข์ให้อยู่ในที่เล็กๆ ของมัน แล้วมีความสุขในพื้นที่ใหญ่ๆ ที่เหลือ แล้วเรารู้ได้ยังไงว่าวันนี้เวลาเราเหลืออยู่เท่าไหร่
- ในวันที่เรารู้ว่าเวลาของคนคนนึงเหลือน้อย เราเลือกที่จะเก็บเรื่องไม่ดีเอาไว้ในใจ แล้วพูดสิ่งที่ดีดี มอบเวลา รอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กัน แล้วเรารู้ได้ยังไงว่าวันนี้เวลาของคนอื่นๆ ที่เรารักเหลืออยู่เท่าไหร่
ครบรอบ 4 ปี
28 สิงหาคม 2557