"เพิ่มเป็นเพื่อน" กรอบสีเหลี่ยมผืนผ้าบนหน้า Timeline แสดงให้เห็นว่าบุคคลในภาพที่อยู่บนหน้าจอเราตอนนี้
ลบเราออกจากความเป็นเพื่อนบน facebook เรียบร้อย --“
ทุกๆวันเรายังกดเข้ามาดูบนหน้า Timeline ของคนเดิมๆซ้ำๆทั้งๆที่เราไม่เห็นความเคลื่อนไหวอะไรของเขาเลย
เพื่ออะไร ? เคยตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยครั้ง คำตอบที่ได้รับกลับมาทุกครั้งคือ “ไม่ลืม ยังไม่ลืม และลืมไม่ลง”
นับตั้งแต่วันนั้นวันที่เราไม่คุยกัน มันก็ผ่านมาเกือบจะเป็นปีแล้ว ภาพความทรงจำต่างๆยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเพิ่งผ่านไปไม่นาน
เรายังคงฟังเพลงเดิม เพลงที่เราไม่เคยชอบ และไม่เคยคิดที่จะฟังมัน แต่เมื่อมันเป็นเพลงที่ใครคนนั้นส่งมาให้เราฟัง ในวันที่ความรักของเรา อะไรๆมันก็เป็นสีชมพู มันกลับกลายเป็นเพลงที่แสนจะพิเศษสำหรับเรา
“ วันนี้ไม่มีคำว่าเรา “
เพลงพิเศษนั้นกลายเป็นเพลงที่พิเศษสำหรับเราเพียงคนเดียว เพลงที่เคยฟังแล้วยิ้มทุกครั้ง กลายเป็นเพลงที่ทุกครั้งเมื่อได้ฟัง สามารถทำให้เราเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อได้ยินมัน เพราะอะไรหน่ะหรอ ? เพราะคนที่ส่งให้ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ?
“อยากรู้จัก อยากให้เธอรู้จัก อยากเป็นคนรักเธอ อยากให้เธอได้หันมอง แบบว่าฉันคนธรรมดา ไม่ใจร้าย ถ้าลองได้คบจะดูแลเธออย่างดี ”
หนึ่งในบทเพลงในความทรงจำ ที่ถ่ายทอดผ่านเสียงร้อง พี่เอก สุรเชษฐ์ เพลงเพราะๆเพลงหนึ่งที่ถ้าหากฟังธรรมดาจะไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่ถ้าลองตั้งใจฟังถึงเนื้อหาของเพลงและนึกถึงคนๆนั้น คนที่ส่งเพลงนี้มาให้ เพลงเพราะๆกลายเป็นเพลงที่แสนจะเจ็บปวดและทรมาน
มันอาจจะฟังดูเหมือนไร้สาระ เพ้อเจ้อ สำหรับความรู้สึกเหล่านี้ คนๆนึงที่หัวใจถูกปิดตายมานาน จู่ๆวันนึงก็มีใครไม่รู้เดินเข้ามา พร้อมกับกุญแจดอกสำคัญที่สามารถเปิดประตูหัวใจดวงนั้นได้ อย่างง่ายดาย เขาเข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ขาดได้อย่างพอดี ไม่ขาดไม่เกิน คนที่มีรอยยิ้มและสร้างเสียงหัวเราะให้เราได้อย่างสม่ำเสมอ จู่ๆวันนึงเขาก็หายไป พร้อมกับเหตุผลที่ว่า
“ เราคิดว่ามันไม่ใช่ มันไม่ใช่ความรักแต่มันเป็นความเคยชินมากกว่า ”
เหตุผลที่ฟังแล้วไม่ค่อยน่าเกียจเท่าไหร่ อย่างน้อยมันก็น่าจะดีกว่า .....เธอดีเกินไป อะไรทำนองนี้ !!!
“ เราคิดว่ามันไม่ใช่ ” ประโยคเดิมๆวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว พร้อมกับการตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไม ทำไม และ ทำไม
แม้ว่ามันจะไม่เคยได้รู้คำตอบเลย แต่ก็ยังตั้งคำถามมันอยู่อย่างนั้นเรื่อยไป
หวังเพียงว่าซักวัน เราจะสามารถหาคำตอบได้เอง และเป็นคำตอบที่ทำให้ตัวเราเองรู้สึกดีขึ้น
มันยังคงเป็นคำถาม....คำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ
--* The Last Memories :: AddFriend *--
"เพิ่มเป็นเพื่อน" กรอบสีเหลี่ยมผืนผ้าบนหน้า Timeline แสดงให้เห็นว่าบุคคลในภาพที่อยู่บนหน้าจอเราตอนนี้
ลบเราออกจากความเป็นเพื่อนบน facebook เรียบร้อย --“
ทุกๆวันเรายังกดเข้ามาดูบนหน้า Timeline ของคนเดิมๆซ้ำๆทั้งๆที่เราไม่เห็นความเคลื่อนไหวอะไรของเขาเลย
เพื่ออะไร ? เคยตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยครั้ง คำตอบที่ได้รับกลับมาทุกครั้งคือ “ไม่ลืม ยังไม่ลืม และลืมไม่ลง”
นับตั้งแต่วันนั้นวันที่เราไม่คุยกัน มันก็ผ่านมาเกือบจะเป็นปีแล้ว ภาพความทรงจำต่างๆยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเพิ่งผ่านไปไม่นาน
เรายังคงฟังเพลงเดิม เพลงที่เราไม่เคยชอบ และไม่เคยคิดที่จะฟังมัน แต่เมื่อมันเป็นเพลงที่ใครคนนั้นส่งมาให้เราฟัง ในวันที่ความรักของเรา อะไรๆมันก็เป็นสีชมพู มันกลับกลายเป็นเพลงที่แสนจะพิเศษสำหรับเรา
“ วันนี้ไม่มีคำว่าเรา “
เพลงพิเศษนั้นกลายเป็นเพลงที่พิเศษสำหรับเราเพียงคนเดียว เพลงที่เคยฟังแล้วยิ้มทุกครั้ง กลายเป็นเพลงที่ทุกครั้งเมื่อได้ฟัง สามารถทำให้เราเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อได้ยินมัน เพราะอะไรหน่ะหรอ ? เพราะคนที่ส่งให้ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ?
“อยากรู้จัก อยากให้เธอรู้จัก อยากเป็นคนรักเธอ อยากให้เธอได้หันมอง แบบว่าฉันคนธรรมดา ไม่ใจร้าย ถ้าลองได้คบจะดูแลเธออย่างดี ”
หนึ่งในบทเพลงในความทรงจำ ที่ถ่ายทอดผ่านเสียงร้อง พี่เอก สุรเชษฐ์ เพลงเพราะๆเพลงหนึ่งที่ถ้าหากฟังธรรมดาจะไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่ถ้าลองตั้งใจฟังถึงเนื้อหาของเพลงและนึกถึงคนๆนั้น คนที่ส่งเพลงนี้มาให้ เพลงเพราะๆกลายเป็นเพลงที่แสนจะเจ็บปวดและทรมาน
มันอาจจะฟังดูเหมือนไร้สาระ เพ้อเจ้อ สำหรับความรู้สึกเหล่านี้ คนๆนึงที่หัวใจถูกปิดตายมานาน จู่ๆวันนึงก็มีใครไม่รู้เดินเข้ามา พร้อมกับกุญแจดอกสำคัญที่สามารถเปิดประตูหัวใจดวงนั้นได้ อย่างง่ายดาย เขาเข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ขาดได้อย่างพอดี ไม่ขาดไม่เกิน คนที่มีรอยยิ้มและสร้างเสียงหัวเราะให้เราได้อย่างสม่ำเสมอ จู่ๆวันนึงเขาก็หายไป พร้อมกับเหตุผลที่ว่า
“ เราคิดว่ามันไม่ใช่ มันไม่ใช่ความรักแต่มันเป็นความเคยชินมากกว่า ”
เหตุผลที่ฟังแล้วไม่ค่อยน่าเกียจเท่าไหร่ อย่างน้อยมันก็น่าจะดีกว่า .....เธอดีเกินไป อะไรทำนองนี้ !!!
“ เราคิดว่ามันไม่ใช่ ” ประโยคเดิมๆวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว พร้อมกับการตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไม ทำไม และ ทำไม
แม้ว่ามันจะไม่เคยได้รู้คำตอบเลย แต่ก็ยังตั้งคำถามมันอยู่อย่างนั้นเรื่อยไป
หวังเพียงว่าซักวัน เราจะสามารถหาคำตอบได้เอง และเป็นคำตอบที่ทำให้ตัวเราเองรู้สึกดีขึ้น
มันยังคงเป็นคำถาม....คำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ