ก่อนอื่นเลย จขกท ขอแทนตัวเองว่า "เรา" และแทนบุคคลที่จะกล่าวถึงว่า "บี" นะคะ..
(อาจจะยาวไปซักหน่อย ต้องขออภัยนะคะ)
คือ.. เรากับบีเป็นเพื่อนกันค่ะ สนิทกันมาก สนิทกันกับครอบครัวเราด้วย หรือจะพูดไปบีสนิทกับครอบครัวเรา
มาก่อนที่จะมาสนิทกับเราด้วยค่ะ บีจะคอยช่วยเหลือเรา คอยรับ-ส่ง เราไปไหนมาไหนตลอดๆ ทุกครั้งที่ไม่พ่อแม่เราไม่ว่างไปส่ง
คนก็จะเห็นว่าเราสนิทกันแบบปกติ (เราโสดทั้งคู่ค่ะ) จากที่เราใกล้ชิดสนิทกัน ก็ทำให้บีเริ่มคิดกับเรามากกว่าเพื่อน
ก็เริ่มโทรมาคุยบ่อยขึ้น มีแอบไปไหนมาไหนด้วยกันบ้าง โดยที่ที่บ้านเราไม่รู้ เพราะไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเรากับบีคุยกันอยู่ค่ะ
...ที่ใช้คำว่า"คุยกันอยู่" เพราะเราไม่คิดว่าจะตกลงคบกับบีจริงจังค่ะ แต่การที่เราโทรหากันหรือแอบไปไหนมาไหนด้วยกันนั้น
ใจเราคิดแค่ว่าไปกับเพื่อนค่ะ และที่ที่ไปก็ไม่ได้เสียหายค่ะ แค่ไปกินข้าว กินไอติม ไปวัดให้อาหารปลา อาหารเต่าอะไรแบบนี้อ่ะค่ะ
บีเองก็ไม่เคยมีอาการจะล่วงเกินเราแม้แต่น้อย แม้แต่จะจับมือยังไม่มีเลยค่ะ (แต่ตอนโทรคุยกันนี่บอกรัก บอกคิดถึงตลอดๆ - -" )
...จนวันนึง บีหายไปค่ะ จากที่โทคุยกันทุกวัน ทุกคืน กลับได้คุยกันแค่ตอนกลางวันค่ะ ซึ่งเราเองก็เป็นคนไม่ตื้อ ไม่ตามอยู่แล้ว
โทรมาก็คุย ไม่โทรมาก็เฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ทุกครั้งที่โทรมาก็จะบอกรักบอกคิดถึงเหมือนเดิม จริงๆ เราก็เริ่มคิดแล้วว่า
บีต้องไม่ได้คุยกับเราคนเดียวแน่ๆ แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไร เพราะสำหรับเราเค้ายังไม่ใช่แฟน..จนเมื่อวันที่ 3 มิ.ย ที่ผ่านมาซึ่งเป็นวันเกิดบี
บีก็แวะมาเล่นกับเรา เราดันเหลือบไปเห็นกุญแจห้องพักที่อยู่ในพวงกุนแจของบี (ปกติบีอยุ่บ้าน) เราก็แอบแซวว่าออกมาอยู่หอหรอ??
บีก็เฉยๆ ไม่ตอบอะไร แต่ด้วยสัญชาตญานที่จบนิติศาสตร์ของเรา ทำให้เราคิดว่า ต้องเป็นหอพักที่อยู่กับผู้หญิงแน่ๆ เพราะกุญแจมี
คีย์การ์ดซึ่งต้องเป็นหอที่มีความปลอดภัยในระดับหนึ่ง เราเองก็เฉยๆ แต่เค้าก็ยังโทมาบอกรักบอกคิดถึงเราตลอดเฉพาะตอนกลางวัน
ณ ตอนนั้นคือมั่นใจมากๆ ว่าบีมีแฟนแล้ว แต่ในใจก็คิดอยู่ว่าบีจะมาหลอกเราทำไม ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกัน และเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
เรามีโอกาสออกไปทำธุระด้วยกัน พอเสร็จธุระบีก็พาเราไปหาพ่อแม่เค้าที่บ้านค่ะ เราก็ทำตัวไม่ถูกเลยไปไม่นานแล้วก็กลับค่ะ
...และแล้วความจริงก็ปรากฎค่ะ เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เราไปต่างจังหวัดกับพ่อแม่ บีเองก็รู้ ระหว่างวันก็ยังแอบส่ง sms หาเราตลอดๆ
จนค่ำๆ เรากลับมาใกล้จะถึงบ้าน บังเอิญเห็นบีขี่รถมีผู้หญิงนั่งท้ายไป คุยกันกระหนุงกระหนิง พอพ่อเราเห็นพ่อเราเลยชี้ให้ดู และบอกว่า
เนี่ยแหละแฟนบี เพิ่งไปเช่าห้องอยู่ด้วยกันได้ไม่นาน(มีคนมาเล่าให้พ่อเราฟัง) เค้าเองก็เห็นรถเราก็หน้าเสียเหมือนกันค่ะ ที่ความลับแตก
(555 ตรงกับที่เราคิดไว้ไม่มีผิด) ณ ตอนนั้นหน้าชื่น อกตรมค่ะ ต้องแสดงให้พ่อกับแม่เห็นว่าเราไม่ได้เป็นอะไร แต่จริงๆ ช็อคมากค่ะ
เสียใจ เสียความรู้สึกไม่ใช่น้อยเลย แต่บีเองก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นค่ะ ยังโทรมาโกหกเราตลอด เราก็เนียนๆ เชื่อๆ บีไป
ไม่คิดเลยค่ะ ว่าเพื่อนที่เรามองว่าเค้าเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด จะทำกับเราได้ลงคอ จะหลอกเราได้ขนาดนี้
..ในใจ อยากจะบอกบีเหลือเกินค่ะว่า "คนที่โดนหลอก เขาไม่ได้โง่นะ แต่เขาแกล้งโง่ต่างหาก" แต่ใจก็กลัวจะเสีย "มิตรภาพ" ไปค่ะ
แต่อย่างไรก็จะ ไม่ยอมให้ใครมาชี้หน้าว่าด่า"แย่งแฟนคนอื่น" แน่นอนค่ะ...
เราควรเริ่มตัดความสัมพันธ์แบบนี้ยังไงดีค่ะ
โดยที่ความเป็นเพื่อนที่ดีของเรายังคงอยู่
สูญเสียเธอไป ยังไม่เสียใจเท่า สูญเสีย "มิตรภาพ"
(อาจจะยาวไปซักหน่อย ต้องขออภัยนะคะ)
คือ.. เรากับบีเป็นเพื่อนกันค่ะ สนิทกันมาก สนิทกันกับครอบครัวเราด้วย หรือจะพูดไปบีสนิทกับครอบครัวเรา
มาก่อนที่จะมาสนิทกับเราด้วยค่ะ บีจะคอยช่วยเหลือเรา คอยรับ-ส่ง เราไปไหนมาไหนตลอดๆ ทุกครั้งที่ไม่พ่อแม่เราไม่ว่างไปส่ง
คนก็จะเห็นว่าเราสนิทกันแบบปกติ (เราโสดทั้งคู่ค่ะ) จากที่เราใกล้ชิดสนิทกัน ก็ทำให้บีเริ่มคิดกับเรามากกว่าเพื่อน
ก็เริ่มโทรมาคุยบ่อยขึ้น มีแอบไปไหนมาไหนด้วยกันบ้าง โดยที่ที่บ้านเราไม่รู้ เพราะไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเรากับบีคุยกันอยู่ค่ะ
...ที่ใช้คำว่า"คุยกันอยู่" เพราะเราไม่คิดว่าจะตกลงคบกับบีจริงจังค่ะ แต่การที่เราโทรหากันหรือแอบไปไหนมาไหนด้วยกันนั้น
ใจเราคิดแค่ว่าไปกับเพื่อนค่ะ และที่ที่ไปก็ไม่ได้เสียหายค่ะ แค่ไปกินข้าว กินไอติม ไปวัดให้อาหารปลา อาหารเต่าอะไรแบบนี้อ่ะค่ะ
บีเองก็ไม่เคยมีอาการจะล่วงเกินเราแม้แต่น้อย แม้แต่จะจับมือยังไม่มีเลยค่ะ (แต่ตอนโทรคุยกันนี่บอกรัก บอกคิดถึงตลอดๆ - -" )
...จนวันนึง บีหายไปค่ะ จากที่โทคุยกันทุกวัน ทุกคืน กลับได้คุยกันแค่ตอนกลางวันค่ะ ซึ่งเราเองก็เป็นคนไม่ตื้อ ไม่ตามอยู่แล้ว
โทรมาก็คุย ไม่โทรมาก็เฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ทุกครั้งที่โทรมาก็จะบอกรักบอกคิดถึงเหมือนเดิม จริงๆ เราก็เริ่มคิดแล้วว่า
บีต้องไม่ได้คุยกับเราคนเดียวแน่ๆ แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไร เพราะสำหรับเราเค้ายังไม่ใช่แฟน..จนเมื่อวันที่ 3 มิ.ย ที่ผ่านมาซึ่งเป็นวันเกิดบี
บีก็แวะมาเล่นกับเรา เราดันเหลือบไปเห็นกุญแจห้องพักที่อยู่ในพวงกุนแจของบี (ปกติบีอยุ่บ้าน) เราก็แอบแซวว่าออกมาอยู่หอหรอ??
บีก็เฉยๆ ไม่ตอบอะไร แต่ด้วยสัญชาตญานที่จบนิติศาสตร์ของเรา ทำให้เราคิดว่า ต้องเป็นหอพักที่อยู่กับผู้หญิงแน่ๆ เพราะกุญแจมี
คีย์การ์ดซึ่งต้องเป็นหอที่มีความปลอดภัยในระดับหนึ่ง เราเองก็เฉยๆ แต่เค้าก็ยังโทมาบอกรักบอกคิดถึงเราตลอดเฉพาะตอนกลางวัน
ณ ตอนนั้นคือมั่นใจมากๆ ว่าบีมีแฟนแล้ว แต่ในใจก็คิดอยู่ว่าบีจะมาหลอกเราทำไม ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกัน และเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
เรามีโอกาสออกไปทำธุระด้วยกัน พอเสร็จธุระบีก็พาเราไปหาพ่อแม่เค้าที่บ้านค่ะ เราก็ทำตัวไม่ถูกเลยไปไม่นานแล้วก็กลับค่ะ
...และแล้วความจริงก็ปรากฎค่ะ เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เราไปต่างจังหวัดกับพ่อแม่ บีเองก็รู้ ระหว่างวันก็ยังแอบส่ง sms หาเราตลอดๆ
จนค่ำๆ เรากลับมาใกล้จะถึงบ้าน บังเอิญเห็นบีขี่รถมีผู้หญิงนั่งท้ายไป คุยกันกระหนุงกระหนิง พอพ่อเราเห็นพ่อเราเลยชี้ให้ดู และบอกว่า
เนี่ยแหละแฟนบี เพิ่งไปเช่าห้องอยู่ด้วยกันได้ไม่นาน(มีคนมาเล่าให้พ่อเราฟัง) เค้าเองก็เห็นรถเราก็หน้าเสียเหมือนกันค่ะ ที่ความลับแตก
(555 ตรงกับที่เราคิดไว้ไม่มีผิด) ณ ตอนนั้นหน้าชื่น อกตรมค่ะ ต้องแสดงให้พ่อกับแม่เห็นว่าเราไม่ได้เป็นอะไร แต่จริงๆ ช็อคมากค่ะ
เสียใจ เสียความรู้สึกไม่ใช่น้อยเลย แต่บีเองก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นค่ะ ยังโทรมาโกหกเราตลอด เราก็เนียนๆ เชื่อๆ บีไป
ไม่คิดเลยค่ะ ว่าเพื่อนที่เรามองว่าเค้าเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด จะทำกับเราได้ลงคอ จะหลอกเราได้ขนาดนี้
..ในใจ อยากจะบอกบีเหลือเกินค่ะว่า "คนที่โดนหลอก เขาไม่ได้โง่นะ แต่เขาแกล้งโง่ต่างหาก" แต่ใจก็กลัวจะเสีย "มิตรภาพ" ไปค่ะ
แต่อย่างไรก็จะ ไม่ยอมให้ใครมาชี้หน้าว่าด่า"แย่งแฟนคนอื่น" แน่นอนค่ะ...
เราควรเริ่มตัดความสัมพันธ์แบบนี้ยังไงดีค่ะ
โดยที่ความเป็นเพื่อนที่ดีของเรายังคงอยู่