คือออกตัวไว้ก่อนว่าผมไม่ได้ติดตามอ่านสปอยด์ ในแต่ละอาทิตย์นานมากแล้วนะครับ
เพราะผมเริ่มรู้สึกว่าในภาคสงครามนินจามันไม่สนุก เนื้อเรื่องเริ่มเว่อร์เกินเหตุ ประเด็นและหลักเหตุผลอะไรมันมีการขัดแย้งแบบไม่ค่อยมีเหตุมีผล (ถ้าบอกว่ามันเป็นแค่การ์ตูนก็ไม่ว่าอะไรนะครับ แต่ผมคิดว่าที่ นารุโตะมันมาถึงจุดนี้ได้เพราะ เหตุนี้ก็มีส่วนเหมือนกัน)
แต่ซื้อรวมเล่ม เก็บทุกเล่ม
แต่พอมาอ่านรวมเล่ม เล่มที่ 67 นี่ทำให้ผมต้องมาตั้งกระทู้ถามเนี่ยแหละครับ
อย่างที่บอกว่าหลังๆ ความรู้สึกสนุกสนานและลุ้นติดตามในการอ่านการ์ตูนเรื่องนี้มันเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก ผมเลยมาตั้งกระทู้ถามดูว่า มันเกิดจากที่ตัวผมเปลี่ยนไปเอง ด้วยความที่ผมอาจจะมีอายุมากขึ้น มีอะไรให้ทำ ให้คิดในแต่ละวันมากขึ้น มันเลยทำให้ผมห่างเหินและไม่ได้ติดตามการ์ตูนเรื่องนี้หรือป่าว (แต่การ์ตูนเรื่องอื่นผมก็ยังตามอ่านสปอยด์เป็นระยะนะ) หรือเกิดจากที่ ตัวเนื้อเรื่องของการ์ตูนมันเปลี่ยนไปเยอะมากอย่างที่ผมคิด เลยทำให้ขาดความน่าสนใจที่จะติดตามกันแน่
เล่มที่ 67 นี้ พออ่านเรื่อยๆจนจบ ผมมีความรู้สึกว่า นี่มันการ์ตูนเรื่องอะไรวะ อธิบายได้แบบว่า ถ้าไม่ยึดติดกับภาพตัวละครและชื่อของตัวละคร ผมจะนึกว่าผมอ่านการ์ตูนเรื่องใหม่ที่ไม่ใช่ นินจาคาถาเลยนะ เหมือนเป็นการ์ตูนสงคราม(???)นินจา อีกเรื่องนึงเลย ที่มีแค่ภาพและชื่อเหมือนกับนินจาคาถาเท่านั้นเอง เรื่องราวไม่มีการปะติดปะต่อ คาแรคเตอร์ของตัวเอก (นารุโตะ) ก็เหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว จากที่เคยทำอะไรเป็นเหตุเป็นผล ความสามารถและท่าไม้ตายต่างๆ มีที่มาที่ไปอย่างค่อนข้างชัดเจน แต่มาเล่มหลังๆเหมือนนึกอะไรออกก็ทำได้เลย ซึ่งการทำแต่ละอย่างมันเว่อร์ๆระดับตำนานทั้งนั้น(เปิดวาร์ปหมู่ แหมมมมม่ ทำไปด้ายยย ความสามารถระดับเทพขนาดนั้นเกิดในระหว่างศึกช่วง ไม่กี่นาที <<< อ่านผ่านๆนะครับ ผิดพลาดยังไงขออภัย) และบรรดาตัวเทพๆเหล่าบรรดาโอคาเงะ นี่มันโคตรเทพเกินไปมั้ยย ท่าใหม่ๆ(ชื่อท่าอลังการมว๊ากกก) ทฤษฎีการต่อสู้แบบใหม่ๆ(แต่มาจากคนในยุคเก่า) ทำไมมันมีแต่ เหล่าโฮคาเงะเท่านั้น มันไม่มีการสืบทอดหรืออะไรมาให้แก่นินจาชนชั้นธรรมดารุ่นหลังเลยหรือไง
เคยบ่นรอบนึงแล้ว ว่าสงครามนินจามันไม่เหมือนสงครามนินจา มันเหมือนแค่สงครามกลุ่มเล็กๆอยู่กลุ่มนึง ที่เหลือแค่พวกน้ำจิ้ม จิงๆไม่ต้องสู้กันให้เหนื่อยและเปลืองตอนก็ได้นะ ยืนเฉยๆเด๋วพวกบอสใหญ่ของทั้ง 2 ฝ่าย จัดการก้คงตบได้แบบไม่ต้องเสียแรงมากนัก ดูอย่างเล่มนี้ นี่ชัดเจนเลย พวกนินจาสู้มาแทบตายสุดท้ายเป็นได้แค่ อาหารต้นไม้ อยู่ให้เกะกะทำมัยเนี๊ยยยยย ไอ้โตะนี่ก็ต้องการจังกำลังใจจากเพื่อนพ้องเนี่ย ตามเนื้อเรื่องการ์ตูนตอนนี้มันช่วยอะไรได้ ปล่อยให้กลับบ้านกลับช่องไปลุ้นเอาฝ่ายไหนจะชนะดีกว่ามั้ย ไม่เปลืองจักระ ด้วย แถมจนแล้วจนรอดผมยังไม่เห็นบทบาทของกองกำลังซามูไรเลยครับ 5555+
บทสรุปของสงครามนินจาคราวนี้ในความคิดผม มันเหมือน กลุ่มชายฉกรรจ์ ที่เป็นผู้ใหญ่(เหล่าคาเงะและบอสศัตรู & โตะ,เกะ) นัดออกมาตีกัน โดยแต่ละฝ่าย แต่ละคนต่างคนต่างมีหมา ร๊อตไวเลอร์หรือ โดเบอร์แมน มา คนละตัว(สัตว์หางและสัตว์อัญเชิญของแต่ละคน) และมีเด็กอายุประมาณ 1-2 ขวบ(เหล่านินจาและฝ่ายศัตรู)มาเชียร์ เท่านั้น บางครั้งกองเชียร์ 1-2 ขวบเหล่านั้นก็ตีกันเองก่อน แต่มันไม่ได้มีผลอะไรกับตัวใหญ่ๆและเหล่าสัตว์หางเลย พูดง่ายๆ แค่ใช้ คนใดคนนึงหรือแค่ใช้ สัตว์หางหรือสัตว์อัญเชิญของใครนใดคนนึงในพวกนี้ ก็ตบเด็กหรือเหล่านินจาและศัตรูได้อย่างไม่เปลืองแรงแล้ว ต่อให้มีหรือมาเป็นร้อยก็เหอะก็คงไม่สามารถสร้างอันตรายให้เหล่าเทพได้เลย แถมไปเป็นอาหารให้เขาอีก 5555+
สงครามในความคิดของผม ถึงหัวหน้าจะต้องเก่งก็จริงแต่มันไม่น่าจะต้องให้ห่างชั้นจนคนที่มาร่วม มันไม่มีบทบาทขนาดนั้นครับ
เคยมาตั้งกระทู้ถามแนวนี้ในพันทิพย์ครั้งนึงละ อย่าหาว่าผมมีอคติกับนารุโตะนะครับ ไม่มีเลย กลับกัน การ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนหลักในดวงใจผม นับตั้งแต่ยุคดราก้อนบอลจบเลย แต่ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ หรือเป็นเพราะผมเปลี่ยนไปเองจนมีความรู้สึกว่าอ่านการ์ตูนเรื่องนี้แล้วไม่ค่อยสนุกอีกแล้ว นึกถึงตอนอ่านแล้วลุ้นสุดๆ รอติดตามแทบทุกอาทิตย์ ยิ่งเป็นตอนสอบจูนิน และตอนตามไปแย่งเกะคืนนี่ มันเป็นอะไรที่สนุกสุดๆ ท่าอะไร วิธีการต่อสู้ๆอะไรต่างๆถึงมันจะเวอร์ในโลกความเป็นจริงแต่มันก็ยังอยู่บนหลักเหตุและผลของจินตนาการนินจา ไม่เหมือนกับตอนนี้ ที่เหมือนนึกอะไรออกปุ๊บก็ทำได้เลย
ขอขอบคุณที่อ่านนะครับ
อ่านนินจาคาถาเล่มที่ 67 เสร็จแล้ว ผมมีข้อสงสัยว่าเป็นเพราะการ์ตูน หรือ ตัวของผมเอง
เพราะผมเริ่มรู้สึกว่าในภาคสงครามนินจามันไม่สนุก เนื้อเรื่องเริ่มเว่อร์เกินเหตุ ประเด็นและหลักเหตุผลอะไรมันมีการขัดแย้งแบบไม่ค่อยมีเหตุมีผล (ถ้าบอกว่ามันเป็นแค่การ์ตูนก็ไม่ว่าอะไรนะครับ แต่ผมคิดว่าที่ นารุโตะมันมาถึงจุดนี้ได้เพราะ เหตุนี้ก็มีส่วนเหมือนกัน)
แต่ซื้อรวมเล่ม เก็บทุกเล่ม
แต่พอมาอ่านรวมเล่ม เล่มที่ 67 นี่ทำให้ผมต้องมาตั้งกระทู้ถามเนี่ยแหละครับ
อย่างที่บอกว่าหลังๆ ความรู้สึกสนุกสนานและลุ้นติดตามในการอ่านการ์ตูนเรื่องนี้มันเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก ผมเลยมาตั้งกระทู้ถามดูว่า มันเกิดจากที่ตัวผมเปลี่ยนไปเอง ด้วยความที่ผมอาจจะมีอายุมากขึ้น มีอะไรให้ทำ ให้คิดในแต่ละวันมากขึ้น มันเลยทำให้ผมห่างเหินและไม่ได้ติดตามการ์ตูนเรื่องนี้หรือป่าว (แต่การ์ตูนเรื่องอื่นผมก็ยังตามอ่านสปอยด์เป็นระยะนะ) หรือเกิดจากที่ ตัวเนื้อเรื่องของการ์ตูนมันเปลี่ยนไปเยอะมากอย่างที่ผมคิด เลยทำให้ขาดความน่าสนใจที่จะติดตามกันแน่
เล่มที่ 67 นี้ พออ่านเรื่อยๆจนจบ ผมมีความรู้สึกว่า นี่มันการ์ตูนเรื่องอะไรวะ อธิบายได้แบบว่า ถ้าไม่ยึดติดกับภาพตัวละครและชื่อของตัวละคร ผมจะนึกว่าผมอ่านการ์ตูนเรื่องใหม่ที่ไม่ใช่ นินจาคาถาเลยนะ เหมือนเป็นการ์ตูนสงคราม(???)นินจา อีกเรื่องนึงเลย ที่มีแค่ภาพและชื่อเหมือนกับนินจาคาถาเท่านั้นเอง เรื่องราวไม่มีการปะติดปะต่อ คาแรคเตอร์ของตัวเอก (นารุโตะ) ก็เหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว จากที่เคยทำอะไรเป็นเหตุเป็นผล ความสามารถและท่าไม้ตายต่างๆ มีที่มาที่ไปอย่างค่อนข้างชัดเจน แต่มาเล่มหลังๆเหมือนนึกอะไรออกก็ทำได้เลย ซึ่งการทำแต่ละอย่างมันเว่อร์ๆระดับตำนานทั้งนั้น(เปิดวาร์ปหมู่ แหมมมมม่ ทำไปด้ายยย ความสามารถระดับเทพขนาดนั้นเกิดในระหว่างศึกช่วง ไม่กี่นาที <<< อ่านผ่านๆนะครับ ผิดพลาดยังไงขออภัย) และบรรดาตัวเทพๆเหล่าบรรดาโอคาเงะ นี่มันโคตรเทพเกินไปมั้ยย ท่าใหม่ๆ(ชื่อท่าอลังการมว๊ากกก) ทฤษฎีการต่อสู้แบบใหม่ๆ(แต่มาจากคนในยุคเก่า) ทำไมมันมีแต่ เหล่าโฮคาเงะเท่านั้น มันไม่มีการสืบทอดหรืออะไรมาให้แก่นินจาชนชั้นธรรมดารุ่นหลังเลยหรือไง
เคยบ่นรอบนึงแล้ว ว่าสงครามนินจามันไม่เหมือนสงครามนินจา มันเหมือนแค่สงครามกลุ่มเล็กๆอยู่กลุ่มนึง ที่เหลือแค่พวกน้ำจิ้ม จิงๆไม่ต้องสู้กันให้เหนื่อยและเปลืองตอนก็ได้นะ ยืนเฉยๆเด๋วพวกบอสใหญ่ของทั้ง 2 ฝ่าย จัดการก้คงตบได้แบบไม่ต้องเสียแรงมากนัก ดูอย่างเล่มนี้ นี่ชัดเจนเลย พวกนินจาสู้มาแทบตายสุดท้ายเป็นได้แค่ อาหารต้นไม้ อยู่ให้เกะกะทำมัยเนี๊ยยยยย ไอ้โตะนี่ก็ต้องการจังกำลังใจจากเพื่อนพ้องเนี่ย ตามเนื้อเรื่องการ์ตูนตอนนี้มันช่วยอะไรได้ ปล่อยให้กลับบ้านกลับช่องไปลุ้นเอาฝ่ายไหนจะชนะดีกว่ามั้ย ไม่เปลืองจักระ ด้วย แถมจนแล้วจนรอดผมยังไม่เห็นบทบาทของกองกำลังซามูไรเลยครับ 5555+
บทสรุปของสงครามนินจาคราวนี้ในความคิดผม มันเหมือน กลุ่มชายฉกรรจ์ ที่เป็นผู้ใหญ่(เหล่าคาเงะและบอสศัตรู & โตะ,เกะ) นัดออกมาตีกัน โดยแต่ละฝ่าย แต่ละคนต่างคนต่างมีหมา ร๊อตไวเลอร์หรือ โดเบอร์แมน มา คนละตัว(สัตว์หางและสัตว์อัญเชิญของแต่ละคน) และมีเด็กอายุประมาณ 1-2 ขวบ(เหล่านินจาและฝ่ายศัตรู)มาเชียร์ เท่านั้น บางครั้งกองเชียร์ 1-2 ขวบเหล่านั้นก็ตีกันเองก่อน แต่มันไม่ได้มีผลอะไรกับตัวใหญ่ๆและเหล่าสัตว์หางเลย พูดง่ายๆ แค่ใช้ คนใดคนนึงหรือแค่ใช้ สัตว์หางหรือสัตว์อัญเชิญของใครนใดคนนึงในพวกนี้ ก็ตบเด็กหรือเหล่านินจาและศัตรูได้อย่างไม่เปลืองแรงแล้ว ต่อให้มีหรือมาเป็นร้อยก็เหอะก็คงไม่สามารถสร้างอันตรายให้เหล่าเทพได้เลย แถมไปเป็นอาหารให้เขาอีก 5555+
สงครามในความคิดของผม ถึงหัวหน้าจะต้องเก่งก็จริงแต่มันไม่น่าจะต้องให้ห่างชั้นจนคนที่มาร่วม มันไม่มีบทบาทขนาดนั้นครับ
เคยมาตั้งกระทู้ถามแนวนี้ในพันทิพย์ครั้งนึงละ อย่าหาว่าผมมีอคติกับนารุโตะนะครับ ไม่มีเลย กลับกัน การ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนหลักในดวงใจผม นับตั้งแต่ยุคดราก้อนบอลจบเลย แต่ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ หรือเป็นเพราะผมเปลี่ยนไปเองจนมีความรู้สึกว่าอ่านการ์ตูนเรื่องนี้แล้วไม่ค่อยสนุกอีกแล้ว นึกถึงตอนอ่านแล้วลุ้นสุดๆ รอติดตามแทบทุกอาทิตย์ ยิ่งเป็นตอนสอบจูนิน และตอนตามไปแย่งเกะคืนนี่ มันเป็นอะไรที่สนุกสุดๆ ท่าอะไร วิธีการต่อสู้ๆอะไรต่างๆถึงมันจะเวอร์ในโลกความเป็นจริงแต่มันก็ยังอยู่บนหลักเหตุและผลของจินตนาการนินจา ไม่เหมือนกับตอนนี้ ที่เหมือนนึกอะไรออกปุ๊บก็ทำได้เลย
ขอขอบคุณที่อ่านนะครับ