ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...ฉันจะทำ
เมื่อช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันยังมีความสุขกับการพูดคุยกับคนๆหนึ่งอยู่เลย เป็นความสุขที่มีผลต่อสภาพจิตใจอันตึงเครียดอยู่ในช่วงเวลานั้นมาก มันส่งผลให้ฉันมีแรงและกำลังใจในการดำเนินชีวิตในแต่ละวันได้อย่างมั่นคงมากขึ้น ฉันมีความสุขที่ได้คุยกับเขา โดยที่ในใจไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นใดนอกเหนือเสียจาก ความรู้สึกที่เรียกว่า คู่คิดที่ดี ...
ฉันไม่ได้รู้สึกกับเขา อย่างเช่นคนที่ตกหลุมรักคนๆหนึ่ง แต่ฉันรู้สึกว่าเขาสำคัญในฐานะคนที่มีแนวคิดไปในทิศทางที่แปลกเหมือนกับที่ฉันเป็น เราไม่ได้เข้าใจอะไรตรงกันหรือเหมือนกันตลอดเวลา ความคิดของเราค่อนข้างขัดกัน เราถกเถียงกันด้วยเหตุผลต่างๆนาๆ มันสนุก มันมีความสุข เราไม่ได้เอาอารมณ์มาพูด มันคือสิ่งที่ฉันต้องการ น้อยคนนักที่จะมีเพื่อนพูดคุยในลักษณะอย่างนี้ มันทำให้ฉันหวนคิดถึงเมื่อเราอยู่ม.ปลาย มีเพื่อนที่คอยเอาปัญหาในทีวีมาถกกันทุกเช้า นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันคิดถึงและถวิลหามากที่สุดในชีวิต และเมื่อฉันได้พบกับเขา...
(ในขณะที่ฉันกำลังพร่ำพรรณา เรื่องไร้สาระบ้าๆนี่อยู่ โปรดจงรับรู้เอาไว้ว่า ฉันรู้สึกเจ็บปวดกับความเฉยชาที่ฉันสัมผัสได้)
เขาคนนั้นช่างเป็นคนที่อยู่ห่างไกลจากคนธรรมดาอย่างฉันเสียเหลือเกิน แต่โชคชะตาก็พาให้เรามาพบกันจริงๆ เราได้มีโอกาสคุยกัน เพียงเพราะฉันมีความคิดบ้าๆ บอๆ ฉันรู้สึกสนุกและรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปพูดคุยกับเพื่อนในสมัย ม.ปลาย มีคนที่รับฟังความเห็นที่พูดออกไปโดยไม่โกรธ ไม่โมโห ไม่มีอารมณ์ และสรรหาเหตุผลมาพูดคุยกับฉัน
และแล้วความสุขของฉันก็หมดลง เมื่อช่วงอาทิตย์ก่อน ที่ฉันตักสินใจเล่าถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับฉัน โดยมีเขาเป็นตัวเหตุโดยไม่รู้ตัว และเขาก็พยายามหายไป ... ฉํนไม่เข้าใจว่าฉันทำผิดอะไร..ฉันรู้สึกแย่ยิ่งกว่าอกหัก แย่ยิ่งกว่าโดยเพื่อนร่วมงานเกลียด เพราะฉันเหมือนสูญเสียเพื่อนที่รู้ใจคนหนึ่งไป หรือฉันคิดมากไปเอง
ในตอนนี้ฉันเพียงอยากจะรู้ว่า ทำไม? เกิดอะไรขึ้นถึงมีความเย็นชาเข้ามาแทรกกลางระหว่างการพูดคุย หรือว่าฉันรู้สึกไปเอง หากเพียงต้องการจะปกป้องฉันจากการโดนทำร้ายทางอ้อม ด้วยการห่างหายไป ก็คิดเสียว่าฉันไม่เคยพูดอะไรไป และหากต้องการจะห่างหาย เพียงเพราะว่าไม่อยากคุย ก็ได้โปรดบอกมาตรงๆ และฉันไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องตัวของฉันเอง ถ้าต้องแลกกับการสูญเสียเพื่อนคนหนึ่งไป ฉันขอเลือกให้เขากลับมาและให้ฉันต่อสู้กับปัญหาด้วยตัวฉันเอง
วันนี้ฉันพึ่งจะมีความสุขกับโอกาสดีๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต แต่กลับต้องมารู้สึกไม่ดีที่คนที่ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนห่างหายไป หากว่ายุ่ง ไม่ว่างก็ได้โปรดบอก เพราะตัวอักษรมันไม่มีเสียง แต่หากต้องการถอยห่างจากความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อน ฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง ไม่ต้องให้คุณลำบากใจ ฉันทำอะไำรให้เธอไม่พอใจ ฉันขอโทษ
สิ่งที่เจ็บปวดคือ การที่ได้คุยกันแล้ววันหนึ่งเขาไม่อยากคุยเป็นเรื่องที่ทรมานสิ้นดี ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงเลือกที่จะไม่คุยจะได้เคยชินกับความห่างใจแบบนี้ เสียใจที่ต่อไปนี้ จะไม่มีเพื่อนที่สามารถคุยเรื่องสนุกๆกันอีกแล้ว ...และฉันก็จะไม่รบกวนเธออีกต่อไป ฉันเสียใจหากว่ามีสิ่งใดที่ทำให้เธอขัดเคืองใจ ทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นฉันที่ผิดเอง ลาก่อนและขอบคุณมากนะที่เคยมาคุยกัน สำหรับเธอเพื่อนที่เคยรู้ใจ ...เรายังอยากเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ
วันที่เธอหายไป เพื่อนที่(เคย)รู้ใจของฉัน
เมื่อช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันยังมีความสุขกับการพูดคุยกับคนๆหนึ่งอยู่เลย เป็นความสุขที่มีผลต่อสภาพจิตใจอันตึงเครียดอยู่ในช่วงเวลานั้นมาก มันส่งผลให้ฉันมีแรงและกำลังใจในการดำเนินชีวิตในแต่ละวันได้อย่างมั่นคงมากขึ้น ฉันมีความสุขที่ได้คุยกับเขา โดยที่ในใจไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นใดนอกเหนือเสียจาก ความรู้สึกที่เรียกว่า คู่คิดที่ดี ...
ฉันไม่ได้รู้สึกกับเขา อย่างเช่นคนที่ตกหลุมรักคนๆหนึ่ง แต่ฉันรู้สึกว่าเขาสำคัญในฐานะคนที่มีแนวคิดไปในทิศทางที่แปลกเหมือนกับที่ฉันเป็น เราไม่ได้เข้าใจอะไรตรงกันหรือเหมือนกันตลอดเวลา ความคิดของเราค่อนข้างขัดกัน เราถกเถียงกันด้วยเหตุผลต่างๆนาๆ มันสนุก มันมีความสุข เราไม่ได้เอาอารมณ์มาพูด มันคือสิ่งที่ฉันต้องการ น้อยคนนักที่จะมีเพื่อนพูดคุยในลักษณะอย่างนี้ มันทำให้ฉันหวนคิดถึงเมื่อเราอยู่ม.ปลาย มีเพื่อนที่คอยเอาปัญหาในทีวีมาถกกันทุกเช้า นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันคิดถึงและถวิลหามากที่สุดในชีวิต และเมื่อฉันได้พบกับเขา...
(ในขณะที่ฉันกำลังพร่ำพรรณา เรื่องไร้สาระบ้าๆนี่อยู่ โปรดจงรับรู้เอาไว้ว่า ฉันรู้สึกเจ็บปวดกับความเฉยชาที่ฉันสัมผัสได้)
เขาคนนั้นช่างเป็นคนที่อยู่ห่างไกลจากคนธรรมดาอย่างฉันเสียเหลือเกิน แต่โชคชะตาก็พาให้เรามาพบกันจริงๆ เราได้มีโอกาสคุยกัน เพียงเพราะฉันมีความคิดบ้าๆ บอๆ ฉันรู้สึกสนุกและรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปพูดคุยกับเพื่อนในสมัย ม.ปลาย มีคนที่รับฟังความเห็นที่พูดออกไปโดยไม่โกรธ ไม่โมโห ไม่มีอารมณ์ และสรรหาเหตุผลมาพูดคุยกับฉัน
และแล้วความสุขของฉันก็หมดลง เมื่อช่วงอาทิตย์ก่อน ที่ฉันตักสินใจเล่าถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับฉัน โดยมีเขาเป็นตัวเหตุโดยไม่รู้ตัว และเขาก็พยายามหายไป ... ฉํนไม่เข้าใจว่าฉันทำผิดอะไร..ฉันรู้สึกแย่ยิ่งกว่าอกหัก แย่ยิ่งกว่าโดยเพื่อนร่วมงานเกลียด เพราะฉันเหมือนสูญเสียเพื่อนที่รู้ใจคนหนึ่งไป หรือฉันคิดมากไปเอง
ในตอนนี้ฉันเพียงอยากจะรู้ว่า ทำไม? เกิดอะไรขึ้นถึงมีความเย็นชาเข้ามาแทรกกลางระหว่างการพูดคุย หรือว่าฉันรู้สึกไปเอง หากเพียงต้องการจะปกป้องฉันจากการโดนทำร้ายทางอ้อม ด้วยการห่างหายไป ก็คิดเสียว่าฉันไม่เคยพูดอะไรไป และหากต้องการจะห่างหาย เพียงเพราะว่าไม่อยากคุย ก็ได้โปรดบอกมาตรงๆ และฉันไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องตัวของฉันเอง ถ้าต้องแลกกับการสูญเสียเพื่อนคนหนึ่งไป ฉันขอเลือกให้เขากลับมาและให้ฉันต่อสู้กับปัญหาด้วยตัวฉันเอง
วันนี้ฉันพึ่งจะมีความสุขกับโอกาสดีๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต แต่กลับต้องมารู้สึกไม่ดีที่คนที่ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนห่างหายไป หากว่ายุ่ง ไม่ว่างก็ได้โปรดบอก เพราะตัวอักษรมันไม่มีเสียง แต่หากต้องการถอยห่างจากความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อน ฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง ไม่ต้องให้คุณลำบากใจ ฉันทำอะไำรให้เธอไม่พอใจ ฉันขอโทษ
สิ่งที่เจ็บปวดคือ การที่ได้คุยกันแล้ววันหนึ่งเขาไม่อยากคุยเป็นเรื่องที่ทรมานสิ้นดี ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงเลือกที่จะไม่คุยจะได้เคยชินกับความห่างใจแบบนี้ เสียใจที่ต่อไปนี้ จะไม่มีเพื่อนที่สามารถคุยเรื่องสนุกๆกันอีกแล้ว ...และฉันก็จะไม่รบกวนเธออีกต่อไป ฉันเสียใจหากว่ามีสิ่งใดที่ทำให้เธอขัดเคืองใจ ทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นฉันที่ผิดเอง ลาก่อนและขอบคุณมากนะที่เคยมาคุยกัน สำหรับเธอเพื่อนที่เคยรู้ใจ ...เรายังอยากเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ