ผมทำงานเป็นพนักงานขาย(จนๆ) ของบริษัทแห่งหนึ่งใน กทม. แต่ได้มาทำงานที่ต่างจังหวัดในภาคเหนือ
                          วันหนึ่งได้ไปนั่งร้านเหล้าแบบ นั่งดื่มไปกับบรรยากาศแบบสบายๆ  กับอาหารที่ถือว่าแพงนิดๆ
                          วันนั้นมีน้องผู้หญิงคนหนึ่ง  เธอเป็นพนักงานใหม่  เธอเรียนอยู่ แต่มาทำงานหารายได้พิเศษ
           เธอยืนข้างห้องกระจก มองดูตามโต๊ะลูกค้าเพื่อบริการลูกค้า  เพราะร้านนี้เน้นบริการ  แบบว่าห้ามแก้วลูกค้าเหลือแต่น้ำแข็ง
      ผมมองดูเธอ  ในใจนึกไปว่า  ผู้หญิงน่ารักแบบนี้  อนาคตคงจะได้แฟนที่ฐานะหน้าที่การงานดีเป็นแน่แท้  เทียบกับเราแล้ว  เห้อออ
                               ผมกลับมามองดูตัวเอง  ถ้าหากเธอคนนั้นได้เป็นแฟนกับผม  ผมคงเป็นผู้ชายที่โชคดี
                                      เพราะสิ่งที่ผมชอบเธอนั้น 1.เธอสวยน่ารัก 2.รู้จักหางานทำทั้งที่ยังเรียน
                      และผมนั้น  ก็มโนไปว่า หากชีวิตคู่ของผมกับเขาบังเกิดขึ้น  ผมต้องก้าวหน้าไปมากกว่านี้ให้ได้  
       เมื่อถึงตอนเธอฝึกงานในอีกหนึ่งปีข้างหน้า  ผมจะออกรถให้เธอไว้ไปฝึกงาน  หากเธอจะต่อ ป.โท  ผมก็จะส่งเธอให้ได้
  แต่ในความเป็นจริง  ผมยังไม่มีโอกาสได้คุยกับเธอเลย ผมคิดว่าเธอกับผมนั้นมันต่างกันมาก  เพราะผมมันก็แค่มนุษย์เงินเดือน
                                                          ที่อนาคตวางอยู่บนเป้าหมายของบริษัท
                               ผมยังคงไปนั่งร้านนั้น  เรียกได้ว่าบ่อยจนพนักงานเจอหน้าเป็นต้องยิ้ม(ไปแทบทุกๆ 4 วัน)
     แล้ววันหนึ่งเธอจับฉลากได้โซนที่ผมนั่ง   มันเป็นโซนหลบมุมที่ไม่ค่อยมีคนนั่ง  (เพราะวันนั้นผมแต่งตัวออกแนวนักกีฬาไปหน่อย)
                                   เธอจำเป็นต้องบริการผมครับ  เธอคุยกับผมคำแรกว่า  "ก่อนกลับอย่าลืมเรียกนะ"
                                               ผมมองหน้าเธอ  เธอยิ้ม  (แก้มเธอมีลักยิ้มด้วย)  แล้วผมก็ยิ้ม
                                                            ผมตั้งคำถามกลับไปว่า  "ทำไมหรอ"  
                                              เธอบอกว่า  "โซนนี้ไม่ค่อยได้ทิปกับเขาเลย ขอทิปหน่อย"^^
                                                                  ผมตอบกลับไปว่า  "จัดไป"
                                          เที่ยงคืนครึ่ง ร้านเช็คบิล  พร้อมกับเธอต้องกลับแล้ว  ผมเรียกเธอมา
                           ผมสั่งเบียร์มา  ปกติจะมีสาวเชียร์เบียร์อยู่แล้ว  ผมให้ทิปเธอไป 500 และสาวเชียร์เบียร์ 300
    แล้วครั้งต่อมาผมมานั่งร้านนี้ต่อ  เธอก็พูดกับผมบอกว่า  "จับไม่ได้โซนนี้อ่ะ  เรียกหน่อยได้มั้ย จะมาชงเหล้าให้" เบียร์นั่นแหละ
                                                  เธอก็มา  แต่ว่าเธอบริการผมคนเดียว  ทั้งๆที่ไปกัน 6 คน
                                                  รุ่นพี่ที่ไปด้วยกันเชียร์กันใหญ่เลยครับ  อิจฉากันใหญ่เลย
                                    ผมไม่มีแฟน  พี่ๆทั้งหมดเชียร์ผม บอกให้ผมจีบเธอเลย เขามาถึงขนาดนี้แล้ว
                                                               เธอก็รู้ครับว่าพวกพี่ผมก็เชียร์ให้จีบเธอ
                                                                           "แต่ผมไม่กล้า"                                                    
      เพราะผมยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย  มีแต่เงินเดือนกับค่าคอมมิสชั่น  ที่ถือว่าสูงถ้าเทียบกับคนที่พึ่งเริ่มทำงานได้หนึ่งปี
                                           เหตุการณ์แบบนี้ดำเนินไปเรื่อยๆประมาณสี่เดือนแล้ว  ยังเหมือนเดิม  
                                       แต่รู้สึกจะสนิทกันมากขึ้น  คุยกันบ่อยขึ้น  เจอหน้ากันยิ้มตลอดทั้งสองฝ่าย
                           ความรู้สึกผมยังเหมือนเดิม ผมยังแอบชอบเธออยู่  เธอก็ชอบบริการผม  ผมก็แจกทิปกระจาย
                                         ผมไม่ได้ไปเกือบเดือน  คนในร้านทักกันใหญ่เลยว่า  หายไปนานเลยนะ
                                                เธอยังอยู่  รู้สึกเธอจะน่ารักขึ้นด้วยซ้ำ  แบบว่ายิ่งมองยิ่งสวย
                                                          เธอแต่งตัวสวยกว่าตอนเข้ามาแรกๆครับ
                                                   เธอเดินเข้ามาพูดว่า  "แหม๋  หายไปนานเลยนะคะ"
                                                   ผมพูดไปว่า  "ช่วงนี้ฝนตก  แล้วก็ไม่ค่อยว่างด้วย"
                       เหมือนเดิมครับ  เห็นหน้ากัน  ยิ้มกันทั้งสองฝ่าย  แต่สำหรับผมมันยิ้มอยู่ข้างในด้วยครับ^^
                                        เที่ยงคืน  เธอต้องกลับ  หายไปตอนไหนไม่รู้  ผมก็อยากเข้าห้องน้ำ
                                                         ผมเดินไปห้องน้ำ  -เธอเดินเข้ามาทัก-
                                                                      "กลับแล้วหรอ"
                   ในใจดีใจมากเลยครับ ไม่คิดว่าเธอจะมาคุยด้วยในมุมอับแบบนี้ (ไม่ได้อับขนาดนั้นหรอกนะ  แค่หน้าห้องน้ำ)
                                           ผม "อ้าว..นึกว่ากลับไปละ  ยัง  ยังไม่กลับ"  แล้วยังไม่กลับหรอ
                                                       เธอ  "กำลังจะกลับค่ะ  ขอตังค์หน่อยสิ"  = =                                                                    
                                                                        ผม "เท่าไหร่"
                                                                         เธอ "200"
                                                     ผมเลยพูดต่อว่า  งั้น  "ขอเบอร์ได้มั้ยครับ"
                                                                  เธอบอกว่า  "ได้คร่า^^"
       ไอ้เราก็ควักมือถือรุ่น 800 กว่าบาทออกมากดเบอร์เลย (แบบว่าต้องเก็บเงินออกรถอ่ะครับ) T T หลบมุมด้วย กลัวเขาเห็นมือถือ
                  แล้วก็ไห้เธอไป 500 (กระเป๋าแบงค์ 100 หายหมดเลยครับเวลานี้) แต่ไม่ได้คิดอะไร  เพราะคนมันชอบนี่นา
                                                                ได้เบอร์มาเป็นที่เรียบร้อย  
                            รุ่งขึ้นทำงานด้วยความคึกคัก ในใจแค่นึกว่าวันนี้จะโทรหาเธอ  หัวใจก็เต้น  ตุบ ๆ ละครับ จริงๆนะ
                            ถึงเวลาสี่โมงเย็น ผมโทรหาเธอ  ถามเธอว่าทำอะไรอยู่  เธอบอก"อยู่ร้านเสริมสวย กำลังทำเล็บ"
                                                          แล้วก็คุยกันอีกแปปเดียวผมก็ขอวางสาย
                      เพราะ  ผมรู้สึกสงสัยกับตัวเองว่า  ทำไมเราคุยกันมันเหมือนกับว่า ผมไม่เหมือนคนที่เธออยากจะคุยด้วย
                             เอาแล้วครับ  ผมกลับไปคิดเหมือนตอนแรกๆอีกแล้ว  ว่าเธอคงจะ"เหมาะสมกับคนมีระดับ"จริงๆ
                                                วันต่อมา  ทำงานไปคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานตลอดเลย  
                                                                 ทุกข์ใจกับตัวเองจริงๆ  
                                กลับมาถึงที่พัก  ข้างที่พักจะมีร้านผัดไทอยู่  มีสาวคนนึงนั่งตรงข้ามกับทอม มาด้วยกัน
                   แสงธรรมชาติส่องผิวหญิงสาวผู้นั้น  เธอแลดูขาวมาก พร้อมกับการที่เธอแต่งตัว  น่ารักมาก  ขนาดมองข้างๆนะ
        หญิงสาวนั้น เธอกำลังคุยโทรศัพท์  คุยไป ยิ้มแย้มไป  ราวกับว่ามีคนมาจีบเธอและหญิงสาวผู้นั้นก็ชอบพอกับคนที่คุยกับเธอ
                                                                       ผมตกใจครับ
                                                              เห้ย  "นั้นมันเธอคนนั้นนี่นา"
         ผมรีบเดินขึ้นห้องเลยครับ เพราะกลัวเธอจะเห็นผม  รู้มั้ยครับ  ใจผมเต้นรัวเลย  พร้อมกับอาการที่บอกไม่ถูกที่มันรู้สึกข้างใน
          มันทำให้ผมนึกถึงสภาพตัวเอง  นึกถึงอนาคตตัวเอง นึกถึงเธอ  นึกถึงภาพเธอตอนคุยโทรศัพท์  นึกถึงตอนที่เธอคุยกับผม
                                                     มันทำให้ผมอดโทรไปหาเธออีกครั้งไม่ได้  
                                           งานผมยังไม่เสร็จ  ต้องไปปริ้นท์งานที่โกดัง  ผมโทรหาเธอ
                                                      ผมถามว่า "วันนี้วันอาทิตย์ ไปไหนมามั่งครับ"
                                                          เธอ "วันนี้ไปทำฟันมา  จะดัดฟัน"
                                        แล้วก็คุยกันไปอีกนิดนึง  เธอถามกลับมาว่า  "พี่ทำอะไรอยู่"
                                                                ผม "กำลังจะไปโกดัง"
                                                               เธอ  "พี่ทำงานอะไรอ่ะ"
                                                                    ผม "เซลส์ครับ"
                                                         และอีกคำสองคำเธอก็ขอวางสาย
เริ่มท้อครับ  คิดไปต่าง ๆ นา ๆ
ตอนนี้คิดไว้หลายอย่างครับ
1.ผมจะหยุดไว้ตรงนี้ไม่ควรคิดจะสานสัมพันธ์ต่อดีหรือเปล่า  เพราะผมมั้นใจ เธอคงจะมีคนมาจีบเธอเยอะ  น่ารักขนาดนี้
2.อยู่มาจนจะ 26 ปีละ  คนๆนี้ทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ครั้งแรก(แบบว่าสุดๆอ่ะนะ)   ลองเล่นของสูงดูซักทีดูซิ  
3.อนาคตผมต้องก้าวหน้าให้ได้ อย่างน้อยต้องมีรายรับเข้าเดือนละ 60,000 ให้ได้ แต่กว่าจะถึงจุดนั้น  มันจะช้าไปรึเปล่า
4.ความรู้สึกทั้งหมดของผม  มันคงส่งไปไม่ถึงเธอหรอก  ถ้าเธอ  ไม่ได้คิดอะไรกับผมเลย
5.เธอคง  "เหมาะกับคนมีระดับ"  เหมือนผู้หญิงสวยๆที่ได้แฟนหล่อๆรวยๆ ฐานะดีๆนั่นแหละ
6.เรามันแค่พนักงานขาย  ยังไม่ถึงกับเป็น เซลส์แมน  อาชีพนี้มันเหมือน หมาล่าเนื้อ ล่าได้ก็ได้รางวัล ล่าไม่ได้ก็ไม่รู้จะหมดประโยชน์เมื่อไหร่

เอายังไงดีนะ