ผมเองยังโสด ได้แต่มองคนอื่นรักกันตาปริบๆ จนกระทั่งมามองคู่รักที่น่ารักที่สุดในโลก(โลกของผมนะ ^ ^)
เลยอยากแชร์เรื่องราวความรักของคนสองคนที่เป็นคนใกล้ตัวผมที่สุดครับ ผมเล่าเรื่องไม่เก่งเท่าไรนะ
กรุณาฟังเพลงนี้ประกอบการอ่าน ^ ^ จะได้ฟีลความน่ารัก
พ่อแม่ผม ไม่เคยเข้าพิธีแต่งงาน ทะเบียนสมรสยังไม่จดเลยจนทุกวันนี้(นามสกุล พ่อ-แม่ ผม ไม่เหมือนกันนะ) ถูกครับท่านเข้าใจถูกแล้ว พ่อ-แม่ ผมหนีตามกันมา แม่ผมเนี่ย เชื้อจีนเต็มๆใบเลย ส่วนพ่อก็ไอ้หนุ่มบ้านนอกจาก กำแพงเพชร ลูกชาวนาจนๆ ที่มาตามฝันในกรุงเทพฯ มาพบรักกับแม่ผมเพียงเพราะ พ่อมาซื้อกาแฟกินที่ร้านขายกาแฟของ อาม่าผม
งานเข้าซิครับ เนื่องจากอาม่าผม ก็ค่อนข้างดูถูกดูแคลน พ่อผมเต็มที่ แถม ยังไม่มีเชื้อจีนสักนิดอีก แต่ความรักมันมีอะไรบางอย่างเสมอ แม่ผมตัดสินใจ หนีตามพ่อ ออกมา (ชั่วขณะนี้ ผมอยากถามว่าทำไม แม่ผมถึงทำสิ่งที่ผิดกับอาม่าผม พ่อผมเองทำไมถึงทำสิ่งที่เรียกว่าผิดแบบนี้ ตอนทั้ง 2 หนีตามกัน เค้าต้องเชื่อใจกันมากแค่ไหนนะ แม่ต้องเสี่ยงตัดสินใจออกมากับคนที่ยังไม่รู้อนาคตแบบนี้ ไม่รู้ว่าวันนึงพ่อผมจะทิ้งรึเปล่า ต้องมีความฝันร่วมกันมากขนาดไหน แม่ผมไม่กลัวเสียใจหรอ)...........
ผ่านมาถึงปัจจุบัน พ่อแม่ ผมรักกันดีถึงทุกวันนี้ ตั้งแต่จำความได้ พ่อแม่ ผมไม่เคยสวีทหวานเรียก จ๊ะจ๋า ที่รักเลยนะ (ไม่เคยได้ยินจริงๆ ทุกวันนี้เรียก ไอ้แก่ กัน) แต่การกระทำสิครับสุดๆ ไปไหนมาไหนกัน 2 คน ตลอด งานวัด ขับรถดูไฟที่ราชดำเนิน ไปไหว้พระ ไป ตจว. กัน ไปกินข้าวกัน.....พูดง่ายๆเลยตัวติดกันสุดๆ อยู่ด้วยกันแทบจะ 24 ชั่วโมง - -" ทิ้งลูกๆอยู่บ้าน 5555
คือตั้งแต่ ผมและน้องๆเข้า มัธยม เนี่ย ถูกทิ้งแล้วครับ(ฮา)
ผมเฝ้าสังเกตุว่า พ่อและแม่ ผมรักกันจากใจจริงๆ ไม่เคยพูดหวานแต่ก็ไม่เคยห่างกันไปไหน มันเป็นความน่ารักของ คนแก่ 2 คน ที่ผมได้แต่เฝ้ามองตาปริบๆ ด้วยความอิจฉา ผมเคยเห็นพ่อแม่ผมทะเลาะกันบ้านแตก หนเดียว เองมั้ง ที่เหลือก็ทะเลาะกันธรรมดาๆ ไม่เคยมีปัญหามือที่ 3 (พ่อผม ไม่กินเหล้า + สูบบุหรี่ด้วยนะ) ทะเลาะกันด้วยเรื่อง โน้น นี้ ...... ธรรมดากันมากกว่า
ที่มาเล่าเนี่ยไม่ได้อะไรหรอก แค่อยากบอกว่าบางทีนิยายรักน้ำเน่าที่อ่านแล้ว ฟิน อ่ะมันไม่น่ารักเท่าเรื่องคนใกล้ตัวหรอกนะ ผมว่าถ้าผมจะรักใครสักคนนึง ผมอยากรักเค้าได้เท่าๆกับที่พ่อผมทำกับแม่ผมนะครับ แค่นี้มันก็พอแล้ว (ไม่ได้พาหนีนะ อย่าเข้าใจผิด 5555)
พ่อ-แม่ ผมหนีตามกัน....
เลยอยากแชร์เรื่องราวความรักของคนสองคนที่เป็นคนใกล้ตัวผมที่สุดครับ ผมเล่าเรื่องไม่เก่งเท่าไรนะ
กรุณาฟังเพลงนี้ประกอบการอ่าน ^ ^ จะได้ฟีลความน่ารัก
พ่อแม่ผม ไม่เคยเข้าพิธีแต่งงาน ทะเบียนสมรสยังไม่จดเลยจนทุกวันนี้(นามสกุล พ่อ-แม่ ผม ไม่เหมือนกันนะ) ถูกครับท่านเข้าใจถูกแล้ว พ่อ-แม่ ผมหนีตามกันมา แม่ผมเนี่ย เชื้อจีนเต็มๆใบเลย ส่วนพ่อก็ไอ้หนุ่มบ้านนอกจาก กำแพงเพชร ลูกชาวนาจนๆ ที่มาตามฝันในกรุงเทพฯ มาพบรักกับแม่ผมเพียงเพราะ พ่อมาซื้อกาแฟกินที่ร้านขายกาแฟของ อาม่าผม
งานเข้าซิครับ เนื่องจากอาม่าผม ก็ค่อนข้างดูถูกดูแคลน พ่อผมเต็มที่ แถม ยังไม่มีเชื้อจีนสักนิดอีก แต่ความรักมันมีอะไรบางอย่างเสมอ แม่ผมตัดสินใจ หนีตามพ่อ ออกมา (ชั่วขณะนี้ ผมอยากถามว่าทำไม แม่ผมถึงทำสิ่งที่ผิดกับอาม่าผม พ่อผมเองทำไมถึงทำสิ่งที่เรียกว่าผิดแบบนี้ ตอนทั้ง 2 หนีตามกัน เค้าต้องเชื่อใจกันมากแค่ไหนนะ แม่ต้องเสี่ยงตัดสินใจออกมากับคนที่ยังไม่รู้อนาคตแบบนี้ ไม่รู้ว่าวันนึงพ่อผมจะทิ้งรึเปล่า ต้องมีความฝันร่วมกันมากขนาดไหน แม่ผมไม่กลัวเสียใจหรอ)...........
ผ่านมาถึงปัจจุบัน พ่อแม่ ผมรักกันดีถึงทุกวันนี้ ตั้งแต่จำความได้ พ่อแม่ ผมไม่เคยสวีทหวานเรียก จ๊ะจ๋า ที่รักเลยนะ (ไม่เคยได้ยินจริงๆ ทุกวันนี้เรียก ไอ้แก่ กัน) แต่การกระทำสิครับสุดๆ ไปไหนมาไหนกัน 2 คน ตลอด งานวัด ขับรถดูไฟที่ราชดำเนิน ไปไหว้พระ ไป ตจว. กัน ไปกินข้าวกัน.....พูดง่ายๆเลยตัวติดกันสุดๆ อยู่ด้วยกันแทบจะ 24 ชั่วโมง - -" ทิ้งลูกๆอยู่บ้าน 5555
คือตั้งแต่ ผมและน้องๆเข้า มัธยม เนี่ย ถูกทิ้งแล้วครับ(ฮา)
ผมเฝ้าสังเกตุว่า พ่อและแม่ ผมรักกันจากใจจริงๆ ไม่เคยพูดหวานแต่ก็ไม่เคยห่างกันไปไหน มันเป็นความน่ารักของ คนแก่ 2 คน ที่ผมได้แต่เฝ้ามองตาปริบๆ ด้วยความอิจฉา ผมเคยเห็นพ่อแม่ผมทะเลาะกันบ้านแตก หนเดียว เองมั้ง ที่เหลือก็ทะเลาะกันธรรมดาๆ ไม่เคยมีปัญหามือที่ 3 (พ่อผม ไม่กินเหล้า + สูบบุหรี่ด้วยนะ) ทะเลาะกันด้วยเรื่อง โน้น นี้ ...... ธรรมดากันมากกว่า
ที่มาเล่าเนี่ยไม่ได้อะไรหรอก แค่อยากบอกว่าบางทีนิยายรักน้ำเน่าที่อ่านแล้ว ฟิน อ่ะมันไม่น่ารักเท่าเรื่องคนใกล้ตัวหรอกนะ ผมว่าถ้าผมจะรักใครสักคนนึง ผมอยากรักเค้าได้เท่าๆกับที่พ่อผมทำกับแม่ผมนะครับ แค่นี้มันก็พอแล้ว (ไม่ได้พาหนีนะ อย่าเข้าใจผิด 5555)