สวัสดีครับ คือตามหัวข้อกระทู้เลยครับ ผมอยากได้คำปรึกษาจากทุกๆคน ช่วยให้คำปรึกษาหน่อยนะครับ
ผมเป็นคนจังหวัดลำปางนะครับ ตอนนี้ผม เรียนอยู่ที่คณะเภสัชศาสตร์ มหาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ผมอยู่ปีสามกำลังจะขึ้นปีสี่ครับ เอ่อ เริ่มเลยดีกว่า ช่วงก่อนหน้านี้ประมาณสองปีครับ ช่วงนั้นผมกลับไปบ้านที่ลำปาง ผมก็ได้เจอกับน้องคนหนึ่ง สมมติชื่อว่าบีนะครับ ครอบครัวน้องเค้าย้ายเข้ามาอยู่ที่ข้างบ้านผม ตอนนั้นผมอยู่ปีหนึ่งกำลังจะขึ้นปีสองส่วนบีก็อยู่ม.5กำลังจะขึ้นม.6 น้องเค้าก็น่ารักครับ สวย ตัวไม่สูงมาก
ทางบ้านน้องที่รู้ว่าผมเรียนเภสัช ก็ให้ผมติวให้น้อง แนะแนวทาง ผมก็โดนแม่บังคับให้ติวให้น้อง ผมก็เริ่มติวๆไป จนเริ่มสนิทกัน
พอผมเริ่มขึ้นปีสอง น้องบีก็ขึ้นม.6 ผมรู้มาว่าน้องบีก็อยากเข้าคณะเภสัช มหาวิทยาลัยเดียวกันกับผม น้องบีเค้าก็มาปรึกษาเรื่องการเรียนต่างๆ ผมที่ไม่ถึงกับเรียนเก่ง ก็พอๆไปได้ ก็ให้คำปรึกษาพอประมาณ เท่าที่ผมให้ได้ เวลาผมกลับมาจากเชียงใหม่ ก็ไปหาน้องเค้าตลอด จนผมเริ่มรู้สึกว่า ผมเริ่มที่จะชอบน้องเค้าไปแล้ว
จนน้องบีเรียนจบม.6 และก็เข้าคณะเภสัชได้ ในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับผม ทั้งพ่อแม่ผมและพ่อแม่น้องก็ฝากผมให้คอยดูแลน้องด้วย ผมก็ดูแลเท่าที่ทำได้
จนวันหนึ่ง ผมเริ่มคิดที่อยากจะบอกความรู้สึกของผมให้น้องเค้าที่รู้ และดูท่าทางน้องก็จะมีใจให้ผมด้วย ก็ไม่รู้ว่าอะไรยังไง บางที่ผมอาจจะหลงตัวเองก็ได้ แต่ว่าเรื่องหลายๆเรื่องที่ทำให้ผมคิดมาก แบบว่า
- ช่วงวันเสาร์อาทิตย์ เราก็จะไปเดินเซ็นทรัลแอร์พอร์ต ส่วนใหญ่น้องจะชวนผมไป ก็ไปดูหนังตามปกติ แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเหมือนแฟนครับ เหมือนพี่น้องทั่วไปมากกว่า
- มีช่วงหนึ่งที่ผมปวดเป็นโรคไข้หวัดใหญ่(เมื้อปลายปีที่แล้วนี้) น้องเค้าก็มาค่อยเยี่ยมผมทุกวัน แล้วก็ซื้ออะไรมาฝาก และเคยมีวันหนึ่งที่น้องเลิกเรียนเย็นและยังมาเยี่ยมผมจบเกือบกลับหอไม่ทัน
- น้องเค้าเรียกพ่อกับแม่ผม แบบเหมือนเป็นลูกของท่านอีกคน เรียกว่าพ่อ ว่าแม่เลย เรียกแบบนี้ผมก็แอบคิดนะ
- แชตคุยกันแทบทุกวันครับ แต่ก็ไม่เคยเล่นมุกจีบแต่อย่างใด น้องก็คุยปกติ ส่วนใหญ่จะคุยเรื่องไปเที่ยวกับการเรียน
- ทุกวันตอนเย็น ก็จะไปกินข้าวด้วยกันเสมอเลย (ถ้าอยู่ที่ลำปางน้องเค้าก็ชวนผมไปกินข้าวที่บ้านน้องด้วย ><)
จากที่บอกมา ผมอยากรู้ครับว่า คิดว่า น้องเค้าพอมีใจให้ผมมั้ย และถ้ามีควรจะเริ่มต้นกันอย่างไงดี
ผมไม่กล้าตัดสินใจเอง ไม่กล้าพูดเองเออเองครับ เพราะกลัวความเป็นพี่น้อง กลัวที่จะเสียความรู้สึกดีๆไป
ขอบคุณมากครับสำหรับผู้ที่มาตอบกระทู้
(ขอคำปรึกษาครับ) รักเด็กข้างบ้าน
ผมเป็นคนจังหวัดลำปางนะครับ ตอนนี้ผม เรียนอยู่ที่คณะเภสัชศาสตร์ มหาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ผมอยู่ปีสามกำลังจะขึ้นปีสี่ครับ เอ่อ เริ่มเลยดีกว่า ช่วงก่อนหน้านี้ประมาณสองปีครับ ช่วงนั้นผมกลับไปบ้านที่ลำปาง ผมก็ได้เจอกับน้องคนหนึ่ง สมมติชื่อว่าบีนะครับ ครอบครัวน้องเค้าย้ายเข้ามาอยู่ที่ข้างบ้านผม ตอนนั้นผมอยู่ปีหนึ่งกำลังจะขึ้นปีสองส่วนบีก็อยู่ม.5กำลังจะขึ้นม.6 น้องเค้าก็น่ารักครับ สวย ตัวไม่สูงมาก
ทางบ้านน้องที่รู้ว่าผมเรียนเภสัช ก็ให้ผมติวให้น้อง แนะแนวทาง ผมก็โดนแม่บังคับให้ติวให้น้อง ผมก็เริ่มติวๆไป จนเริ่มสนิทกัน
พอผมเริ่มขึ้นปีสอง น้องบีก็ขึ้นม.6 ผมรู้มาว่าน้องบีก็อยากเข้าคณะเภสัช มหาวิทยาลัยเดียวกันกับผม น้องบีเค้าก็มาปรึกษาเรื่องการเรียนต่างๆ ผมที่ไม่ถึงกับเรียนเก่ง ก็พอๆไปได้ ก็ให้คำปรึกษาพอประมาณ เท่าที่ผมให้ได้ เวลาผมกลับมาจากเชียงใหม่ ก็ไปหาน้องเค้าตลอด จนผมเริ่มรู้สึกว่า ผมเริ่มที่จะชอบน้องเค้าไปแล้ว
จนน้องบีเรียนจบม.6 และก็เข้าคณะเภสัชได้ ในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับผม ทั้งพ่อแม่ผมและพ่อแม่น้องก็ฝากผมให้คอยดูแลน้องด้วย ผมก็ดูแลเท่าที่ทำได้
จนวันหนึ่ง ผมเริ่มคิดที่อยากจะบอกความรู้สึกของผมให้น้องเค้าที่รู้ และดูท่าทางน้องก็จะมีใจให้ผมด้วย ก็ไม่รู้ว่าอะไรยังไง บางที่ผมอาจจะหลงตัวเองก็ได้ แต่ว่าเรื่องหลายๆเรื่องที่ทำให้ผมคิดมาก แบบว่า
- ช่วงวันเสาร์อาทิตย์ เราก็จะไปเดินเซ็นทรัลแอร์พอร์ต ส่วนใหญ่น้องจะชวนผมไป ก็ไปดูหนังตามปกติ แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเหมือนแฟนครับ เหมือนพี่น้องทั่วไปมากกว่า
- มีช่วงหนึ่งที่ผมปวดเป็นโรคไข้หวัดใหญ่(เมื้อปลายปีที่แล้วนี้) น้องเค้าก็มาค่อยเยี่ยมผมทุกวัน แล้วก็ซื้ออะไรมาฝาก และเคยมีวันหนึ่งที่น้องเลิกเรียนเย็นและยังมาเยี่ยมผมจบเกือบกลับหอไม่ทัน
- น้องเค้าเรียกพ่อกับแม่ผม แบบเหมือนเป็นลูกของท่านอีกคน เรียกว่าพ่อ ว่าแม่เลย เรียกแบบนี้ผมก็แอบคิดนะ
- แชตคุยกันแทบทุกวันครับ แต่ก็ไม่เคยเล่นมุกจีบแต่อย่างใด น้องก็คุยปกติ ส่วนใหญ่จะคุยเรื่องไปเที่ยวกับการเรียน
- ทุกวันตอนเย็น ก็จะไปกินข้าวด้วยกันเสมอเลย (ถ้าอยู่ที่ลำปางน้องเค้าก็ชวนผมไปกินข้าวที่บ้านน้องด้วย ><)
จากที่บอกมา ผมอยากรู้ครับว่า คิดว่า น้องเค้าพอมีใจให้ผมมั้ย และถ้ามีควรจะเริ่มต้นกันอย่างไงดี
ผมไม่กล้าตัดสินใจเอง ไม่กล้าพูดเองเออเองครับ เพราะกลัวความเป็นพี่น้อง กลัวที่จะเสียความรู้สึกดีๆไป
ขอบคุณมากครับสำหรับผู้ที่มาตอบกระทู้