" ตีไก่ "

กระทู้สนทนา


ไก่ตัวแข่งหน้าตาเป็นอย่างนี้
               V
               V

***ขอบคุณภาพจาก oknation.net

   ในสมัยเด็กๆ ยุคทีวีขาว-ดำ คนมีฐานะเท่านั้นที่จะมีไว้ประจำบ้านได้ ในวันหยุดต้องไปจับจองที่นั่งตั้งแต่เช้า
ที่ร้านขายขนมจะมีให้เด็กๆในละแวกนั้นได้ดูกัน แต่ต้องเสียตังค์ จ่ายครั้งเดียวดูได้ทั้งวัน แต่ห้ามออกนอกเขต
ถ้าออกไปต้องตีตั๋วเข้ามาใหม่  1 สลึงหรือ 50 สตางค์จำไม่ได้แล้ว

   ฉะนั้นเด็กๆจะอุ้มน้อง อุ้มหลานไปนั่งอยู่กันในนั้นเกือบทั้งวัน สำหรับทีวี ก็ต้องมีพัดลมเป่าหลังเครื่อง
ม่ายงั้นมันจะร้อนจัดจนดูไม่ได้ เจ้าของร้านก็จะมีไม้เรียวอันนึง คอยตีขู่พวกที่คุยหรือเล่นเสียงดัง
ตอนที่เป็นช่วงพักโฆษณา ชีวิตของเด็กในหมู่บ้านจะวนเวียนอยู่อย่างนี้ไม่เคยรู้สึกเบื่อ

   ถ้าไม่ดูทีวีก็จะรวมกลุ่ม เล่นกันภายนอก สารพัดอย่าง ตี่จับ ขี่ม้าชนเมือง ล้อต๊อก ดีดลูกหิน
แบ่งพวกยิงหนังยางลูกระสุนผักตบชวา ฯลฯ
หรือไม่ก็ไล่จับตั๊กแตน แมลงปอ ช้อนปลากัด จับจิ้งหรีด แล้วแต่จะชวนกันไป
หลายครั้งไม่รู้จะเล่นอะไร มองซ้าย มองขวา ใกล้ๆมีกอหญ้าใบละเอียดเป็นกลุ่มชาวบ้านบางคนเรียกว่า
"หญ้าแพรก" แต่พวกเราเรียกว่าหญ้าไก่แจ้ ลักษณะเหมือนหน่อของหญ้าที่แตกออกมาจากกิ่ง
เป็นตุ่มมีใบแหลมเล็กๆ แตกออกมาเป็นกอคล้ายตัวไก่

   จากนั้นก็สอดส่ายสายตาหาอันที่ก้านใหญ่ๆ หัวโตๆมันจะทนทานและเหนียว เมื่อตีกับคู่ต่อสู้ก็จะไม่แพ้ง่ายๆ
การต่อสู้ก็จะผลัดกันฟาดหรือตีที่ก้านสลับกันตีคนละครั้ง ใครอ่อนกว่าหัวก็จะขาดกระเด็นแพ้ไป
ใครแพ้ก็ออกไปคนใหม่ก็มาสู้กันใหม่ หรือไปหาอันใหม่มาสู้กันอีกครั้ง

  ความภูมิใจก็คือผู้ชนะที่ยืนยงคงกระพันได้มากครั้งที่สุด

ชีวิตของเด็กสมัยก่อน ไม่มีซึ่งเทคโนโลยีของเล่น จึงต้องค้นหาเอาจากธรรมชาติ ซึ่งให้ความรื่นรมย์บรรเทิงไม่แพ้ปัจจุบัน
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ต้นไม้ ภาพวาดสีน้ำ วาดการ์ตูน