(ํY)กระทู้เพ้อเจ้อภาค 2 กว่าความรักจะผลิบาน

กระทู้สนทนา
สวัสดีครับ
หลังจากที่กระทู้เพ้อเจ้อแรก ได้รับกำลังใจจากเพื่อนมากมาย ต้องขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
สำหรับกระทู้นี้ก็เป็นเรื่องราวช่วงหลังจาก 1 ปีที่พบกับคุณหนู  ต้องเจอหลังจากนั้น เป็นช่วงเวลาที่เป็นบทพิสูจน์ใจของผมและคุณหนูมากครับ

คำเตือนนน!! นี่เป็นกระทู้เพ้อเจ้อนะครับ ขอใช้พื้นที่นี้เล่าเรื่องราวความรักของผมที่เกิดขึ้นจากเว็บPantip แห่งนี้ครับ
สำหรับกระทู้เดิม ตามไปที่ http://pantip.com/topic/30633119 ครับ

    เวลาที่ความรักของผมกับคุณหนูเริ่มก่อตัวใน 1 ปีแรกนั้น อะไรๆก็ดูสดใสสีชมพู คงเหมือนกับการปลูกต้นไม้ที่เริ่มแรกเราจะดูแลรดน้ำใส่ปุ๋ยไว้อย่างดี แต่พอกล้าไม้โตขึ้น เราก็มักจะลดความใส่ใจลง ปุ๋ยให้น้อยลง น้ำก็รดบ้างไม่รดบ้าง เพราะเราคิดว่ามันโตแล้ว แต่มันไม่เป็นเช่นนั้น ต้นไม้แม้จะหยัดยืนได้แล้ว แต่ก็ยังคงต้องการการดูแลต่อไป
    หลังจากที่คุณหนูของผม มาต่อป.โท แถวที่ทำงานผม ตอนแรกเราวาดฝันกันไว้ว่าจะไปกินข้าวกลางวันกันทุกวัน ไปเดินห้างกันได้บ่อยขึ้นตอนเย็น แต่แล้วด้วยอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ไม่ได้เป็นไปตามที่เราวาดฝันไว้ เราต่างลืมคิดกันไปว่า เราก็ต้องมีสังคมของตัวเอง
คุณหนูก็ต้องมีเพื่อนของเค้า ผมเองก็ต้องมีพี่ทำงาน แต่อย่างน้อยเราก็ได้ทานข้าวกันอาทิตย์ละครั้ง  โดยผมขับมอ’ไซค์ไปรับน้องเค้าไปกินข้าว บางทีก็แอบขับเร็วๆเผื่อน้องเค้าจะกอดผมบ้าง (ร้ายป่ะ) ไม่ก็พาอ้อมเส้นใกล้ๆเราจะได้ใกล้ชิดกันนานขึ้น (โฉดม่ะ ฮ่าฮ่า)
เล็กๆน้อยๆก็ตอดบ้างไรบ้าง ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดีสีชมพูดูสดใส ใช่ไหมครับ แต่เค้าลางก็เรื่องร้ายๆก็คืบคลานมาพร้อมๆกันครับ
    คุณหนูผมต้องไปพักบ้านญาติครับ และนี่ละปัญหา ความเดิมจากตอนที่แล้ว คุณหนูผมเค้ากลัว ไม่อยากให้ที่บ้านรู้ว่าเค้ามีแฟน ทำให้เราไม่สามารถคุยโทรศัพท์กันได้ คืนไหนที่ญาติคนอื่นมานอนด้วย คืนนั้นก็เป็นอันว่าปิดโทรศัพท์ไว้ได้เลย และอาการโลกส่วนตัวของคุณหนูผมก็ตามมาเรื่อยๆทีละอาการ กลับบ้านไม่บอก
       ถามว่าทำไมไม่บอก ก็ลืม ฯลฯ จนทำให้ผมเริ่มไม่แน่นอนในความรักของเราซะแล้ว แต่เรื่องที่หนักที่สุดคงจะเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันเกิดของคุณหนู ครับ ซึ่งแน่นอน เรานัดจะไปเที่ยวกัน แต่จะไปงานรับปริญญาของรุ่นน้องที่รู้กันก่อน แล้วค่อยไปเที่ยวกัน นัดกันไว้
9 โมงครับ แต่พอถึงเวลานัด ผมโทรหาคุณหนู..ไม่มีการตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก... คือติดแต่ไม่รับอีกแล้ว เอ้ออลืมไป พอดี
คุณหนูกลับบ้านที่ต่างจังหวัด ต้องนั่งรถตู้กลับมา ผมก็เป็นห่วงมากว่าจะเกิดไรขึ้นเปล่า เพราะช่วงนั้นข่าวรถชนเยอะมาก>< ยอมรับว่าแทบคลั่ง จนคุณหนูรับโทรศัพท์ประมาณ 9.30 น. บอกว่าขับรถมากับญาติ ตอนนี้ติดอยู่แถวรามอินทรา คุณพระ เฮ้ออีกละ สาย
รับโทรศัพท์ไม่ได้ อยู่กับญาติ ครบสูตร...ผมก็เลยยกเลิกแผนการทั้งหมด แล้วก็ไปทำงานต่อ และก็เหมือนเดิมครับ ผมก็ไม่โทรหา ตลอดทั้งวัน ยังแม้แต่ไม่อวยพรวันเกิด (อันนี้คือต้นตอปัญหา คือผมกะจะบอกคุณหนูเค้าตอนเย็นเมื่อกลับบ้านแล้วครับ ของขวัญก็อยู่ในกระเป๋าทำงานนี่แหละ) และแล้วลมพายุก็พัดมาขณะที่นั่งอยู่บนรถเมล์สาย 508 (จำได้ดีนั่งเบาะหน้าประตูหลัง555) กลับบ้าน เราคุยกันในเฟส เกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมา ตอนนั้นผมสับสน เลยตอบคุณหนูไปประโยคนึงว่า...ขอเวลาพี่ทบทวนตัวเองก่อน... เท่านั้นแหละครับ คุณหนูผม พิมพ์เฟสกลับมาทำนองว่าบอกเลิกผม คุณพระ นี่เราโดนบอกเลิกบนรถเมล์ ต่อจากนั้นคุณหนูก็ Unfriend ผมจากfacebook  เลยไม่ได้คุยกัน ไอ้ครั้นจะโทรศัพท์ คุยเรื่องบอกเลิกแฟนบนรถเมล์ก็เกรงสายตาประชาชีทั้งหลาย ก็เลยไว้กลับบ้านค่อยโทรหา แต่...ไม่ทันที่จะก้าวลงรถเมล์ เสียงโทรศัพท์ ก็มาพร้อมเสียงน้ำตา คุณหนูผมครับ คุณหนูน้อยใจว่า บอกไปขนาดนั้นยังไม่โทรหาอีก เอ้านั่นไง (ทำไมซื้อหวยไม่ถูกวะ555) แล้วเราก็คุยกันร่วม 2 ชั่วโมง ผมยอมรับนะว่าใจนึงก็อยากเลิก แต่พอนึกถึงเรื่องราวเก่าๆที่ เราผ่านมาด้วยกัน ภาพตอนคุณหนูบวช  แล้วผมก็ขับรถไปเยี่ยมแทบทุกอาทิตย์ ด้วยความคิดถึงมากมาย เรื่องราวตอนไปกินข้าว ไปทะเลด้วยกัน มันเกิดขึ้นมาในสมอง ผมเลยไม่ตัดสินใจเลิกครับ แต่เหตุการณ์ก็ยังคงคุกกรุ่นอยู่เสมอ
    ผมยอมรับว่าไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงทำตัวงี่เง่า นอยด์ใส่คุณหนูได้ตลอด หรือเป็นเพราะผมคาดหวังกับความรักต้องเป็นไปตามที่เราหวังไว้มากเกินไป หลายครั้งที่ผมเสียใจที่ทำให้คุณหนูของผมต้องเสียน้ำตา ถามว่ารักไหม ก็ตอบได้เลยว่ามาก แม้แต่ไปดูดวง หมอดูยังบอกเลยว่าคุณหนูผมนี่ละเนื้อคู่ ตอนแรกก็ไม่เชื่อหรอกนะแต่พี่หมอดูเค้าบอกว่า แฟนคนนี้สูงกว่าคนเก่าและมีอีกบางข้อมูลที่ทำให้ต้องแอบเชื่ออยู่ ผมก็ได้แต่แอบยิ้มในใจว่านี่แหละแฟนเรา^^
    เราทะเลาะนอยด์อารมณ์เสียกันเรื่อยๆ โดยที่ผมไม่รู้สาเหตุ จนกระทั่งวันพฤหัสที่แล้ว เรามีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน ผมไปค้างที่หอของคุณหนู เราได้ใกล้ชิดกัน แหนะๆ อย่าคิดไรไปไกลนะครับ ไม่ได้มีไรกัน คุณหนูผมยังไม่พร้อม (ช่างเป็นกุลสตรีศรีสยามจริงๆ ฮ่าๆๆๆ) ความรู้สึกนอยด์โมโหไม่พอใจกันที่ผ่านๆมามันหายไปหมด มีแค่ความรู้สึกดีๆที่เราได้ใกล้ชิดกันกลับเข้ามา ผมนอนกอดคุณหนูไว้ทั้งคืน (แต่กว่าจะหลับก็ตี3 เพราะน้ำรั่วมาทั่วห้องคุณหนู) ตื่นเช้าก็ไปกินข้าวเช้าด้วยกัน ถ้าจำไม่ผิดมันเป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นมากมายสำหรับผม
    ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้ตอนนี้คือ ความใกล้ชิด และการใช้เวลาร่วมกัน เป็นสิ่งสำคัญจริงๆสำหรับความรักครับ สำหรับใครที่กำลังมีรักแบบY ผมแค่อยากบอกว่าดูแลกันให้ดีๆครับ ความรักแบบเราๆ มันมักฉาบฉวย แต่ถ้าคุณมองให้ลึกลงไปผมว่ารักแบบเราๆก็ไม่แพ้ความรักแบบคนทั่วไปหรอกครับ
          อย่างที่ผมบอกไว้ความรักที่อยู่ตัวแล้ว ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่ต้องการการดูแลอย่างดีแบบตอนแรกๆ หากคุณต้องการให้มันเติบใหญ่มีร่มเงาแบบต้นไม้ใหญ่ คุณก็ต้องหมั่นเติมเต็มความรัก และปล่อยอารมณ์ที่แย่ออกบ้างในบางครั้งครับ เพื่อให้ความรักมันเดินต่อไปได้


ขอบคุณเพื่อนๆที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้นะครับ และขอบคุณPantip แห่งนี้ที่ทำให้ผมกับคุณหนูได้เจอกัน
สุขสันต์วันศุกร์ครับ^^

ปล.ขอบคุณ คุณหนูนะครับที่ยังมีพี่อยู่ร่วมทางฝัน รักนะจุบุจุบุ พรุ่งนี้เจอกันครับ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ชีวิตวัยรุ่น