นิยาย : ระหว่างน้ำกับฟ้า ตอนที่ ๑

กระทู้สนทนา
สวัสดีจ่ะ มวลชน, ไม่ได้เขียนนิยายมา ๑ ปี ๘ เดือน เนื่องจาก กำลังใจถูกถีบตกน้ำ ตอนนี้ กำลังใจกลับมาแล้ว และกำลังพยายาม เขียนเรื่องใหม่ ก็เลยมาชวนอ่านไป พร้อมๆ กัน, โปรดลุ้นว่า เรื่องราวจะเป็นไปอย่างไร - - เพราะคนเขียนเองก็ ลุ้น เหมือนๆ กัน ~

ปล. เขียนเอามันส์ สนุก เพลินๆ ไม่ยึดติด ไม่คาดหวัง  ให้ทุกอย่างดำเนินไปเรื่อยๆ ของมัน จ่ะ  
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


ตอนที่ ๑ ระหว่าง ดินกับฟ้า

เริ่มต้นที่ชายหนุ่มร่างสูงราวนายแบบ อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามที่บอกชัดว่าเขาได้มันมาด้วยการออกกำลังกายอย่างหนักและไม่ได้พึ่งพาอาหารเสริมชนิดใดนอกจากอาหารใจนั่นก็คือความรัก! หน้าตาหรือก็ราวถอดแบบมาจาก  “คุณชายทั้งห้า” ในละครที่กำลังโด่งดังทั่วบ้านทั่วเมืองในวันนี้ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมรีดเรียบกลีบโง้งติดกระดุมถึงคอ กางเกงสแล็คสีน้ำตาลเข้ม รองเท้าหนังเงาวับ ลงจากรถโฟล์คสวาเก้นคันเก่าซึ่งยกเครื่องใหม่หมด  ของขวัญวันเกิดครบอายุ ๒๓ จากบิดา ทายาทคนสุดท้ายของนามสกุลก่อนที่จะต่อด้วย ณ และชื่อจังหวัดจากการได้รับพระราชทานมา เขาจึงเป็น “ผู้ดี” มาแต่ชาติกำเนิดและไม่ได้ประพฤติตัวตามมีตามเกิดให้เสื่อมเกียรติวงศ์ตระกูล เว้นเสียแต่เรื่องของ “เธอ” ซึ่งจะว่าไปแล้วดูจะเหมือนเสี้ยนหนามตำใจคนเป็นแม่พอประมาณ นั่นเพราะคุณหญิงท่านคาดหวังเหลือเกินว่าลูกชายโทนของท่านจะมีลูกสะใภ้เป็นลูกผู้ดีมีสกุล ไม่ใช่นักวาดการ์ตูนเด็กอันหาต้นตอหน่อตระกูลไม่ได้

“คุณเหมาะกับฟ้า มากกว่าดิน... แล้วจะลงมาเกลือกกลิ้งให้ดินเปื้อนเท้าไปทำไม”
ประโยคคำถามลอยๆ ที่เธอก็รู้ว่าจะไม่ได้คำตอบนั้น เขาเอาแต่อมยิ้ม และเดินเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ ซบศรีษะลงบนไหล่

“อย่าแตะต้องเชียว เดี๋ยวกระโปรงเด็กน้อยจะเลอะเทอะ”
สีน้ำยังไม่แห้งดีนัก เขาเกือบเอื้อมมือไปแตะมันแล้วทีเดียว

“ผมรักคุณจัง” เขากระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ  คนรักของเขา

----------------------------------------------------------------------------

เธอเป็นหญิงสาวสามัญชนธรรมดาที่เดินเข้ามาในชีวิตเขาพร้อมกับความมหัศจรรย์ที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าในโลกนี้จะยังมีผู้หญิงแบบนี้อยู่ เขาพบเธอในร้านขายซีดีเพลงแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุงเทพฯ เธอยืนอยู่ไม่ห่างนักจากรัศมีประมาณนั้นเขาได้ยินเธอสนทนากับคนขาย

“ฉันอยากได้เพลงของ อรวี สัจจานนท์” เขาหันกลับไปมองหน้าเธอชัดๆ อีกครั้ง หญิงสาวผมยาวสลวยสวยเหมือนเส้นไหม  แต่งตัวด้วยเสื้อยืดลายการ์ตูนจากเรื่อง Spirit Away ของ Studio Ghibli สวมกางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ Onitsuka Tiger สีเหลืองเตะตา มีเป้ห้อยที่ไหล่ขวา และหน้าตาเธอไม่เข้ากับเพลงอรวี แม้สักนิด

“คิ้วโค้งโก่งงอนดั่งศรศิลป์ ดวงตาดุจเม็ดนิลตากน้ำค้าง”
บทหนึ่งของกวีที่เขาเคยแต่งเอาไว้ผุดขึ้นมาในห้วงนั้น... นั่นมันเป็นกวีเพื่อเธอชัดๆ

น้องพนักงานขายตอบปฏิเสธไปอย่างมีไมตรี ว่า เพลงของอรวี พี่ต้องไปหาจากแหล่งขายเทป หรือซีดีเก่า หรือมือสอง เพราะตอนนี้ เพลงใหม่ของ PSY : Gentleman นั่นค่อนข้างมาแรงอยู่ เหมือนกับมาถามหาแฮรี่พอตเตอร์ตอนที่พ่อมากห้าร้อยล้าน เช่นนั้นคงจะยากอยู่ หญิงสาวคิ้วโค้งโก่งงอนดั่งศรศิลป์ จึงเดินคอตกออกจากร้าน ไม่น่าเชื่อว่าเขาก้าวขาออกจากร้านตามเธอไป เขาพยายามหาจังหวะจะให้บังเอิญเดินชนไหล่เหมือนในหนังเพื่อจะให้ได้รู้จักกัน แต่ด้วยความที่ลืมตัวว่ารูปร่างของเขานั้นไม่ใช่ธรรมดา การแสร้งบังเอิญชนไหล่จึงกลายเป็นชนจนเธอหงายหลังตึงล้มลงไปต่อหน้า ระหว่างที่สายตาประชาชนกำลังพุ่งตรงมาดั่งศรกามนิต เขารีบคว้าตัวเธอให้ลุกขึ้นมาด้วยแรงอันมหาศาลเลยพาลทำให้เธอหน้าคว่ำตกบันได นอกจากอายแล้วยังเจ็บอีก เขารีบวิ่งลงไปอุ้มเธอออกจากจุดนั้น ส่งโรงพยาบาลทันควันและโชคดีแค่ถลอกปอกเปิกนิดหน่อย แต่เขาแอบ  ดีใจเล็กน้อยเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เขาและเธอได้รู้จักกันมากขึ้น

“ที่จริง... ผมมีเพลงของ อรวี อยู่บ้าง ผมจะเอามาให้คุณตอบแทนที่ทำคุณเจ็บก็แล้วกันนะครับ”
เขาก้มหน้าก้มตาพูดไม่สบตาเธอ ไม่ใช่เพราะสำนึกผิด แต่เพราะเขินที่จะสบตาหญิงสาวซึ่งเขาตกหลุมรักเข้าอย่างจังระหว่างที่ยืนเลือกซีดีเพลงอยู่นั้นต่างหาก

“ตามมาไกลเหมือนกันหนิ่ ตั้งแต่ร้านซีดีจนถึงที่ถูกถีบตกบันได”

“ผมไม่ได้ถีบนะ สาบานได้”

“แรงเหมือนถูกถีบ”

“ขอโทษ... ขอโทษพันครั้งหายมั้ย”
หญิงสาวมองสบตา หน้าตาหรือก็หล่อเหลาราวเทพมาจุติ นั่งทำตาปริบๆ ราวผิดเต็มประตู จะว่าไปแล้วเธอไม่ได้โกรธเคืองอะไรเลยสักนิด เธอบอกตัวเองเสมอว่า ชีวิตก็เป็นแบบนี้ เราอาจพบเจออะไรที่ไม่คาดคิด และเรื่องราวเหล่านั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตซึ่งจำเป็นต้องรับมือกับมันให้ได้ ชายหนุ่มผู้มากับเพลงของ อรวี จึงเริ่มเข้ามาในชีวิตเธอตั้งแต่นั้น

“คุณชอบฟังเพลงอรวีเหรอคะ”

“อืมม์ เฉพาะเวลาที่ต้องขับรถให้คุณแม่น่ะครับ แต่ผมไม่ได้หมายความว่าคุณแก่นะครับ มันเป็นเรื่องของรสนิยม บางทีวัยรุ่นก็ชอบทำอะไรแปลกๆ เหมือนคนแก่”

“พยายามคิดว่าเป็นคำชม ว่าแต่ ทำไมคุณต้องติดกระดุมเสื้อถึงคอหอยด้วยล่ะคะ ไม่ร้อนเหรอ”

“เป็นความเคยชิน ถ้าไม่ติดกระดุมเสื้อเม็ดบนจะรู้สึกเหมือนไม่ได้สวมกางเกงใน”

“หื๊อ...”

“ผมล้อเล่น คุณชื่ออะไรครับ”

“มะขิ่น”

“จริงๆ นะเหรอ”

“ฉันล้อคุณเล่น คุณล่ะคะชื่ออะไร”

“จิรวิ” เขาไม่บอกนามสกุล และเทือกเถาเหล่ากอ

“สั้นดีจัง ฉันชื่อ อรวี ค่ะ”

“หื๊อ...”

    “ค่ะ... ฉันชื่อ อรวี จริงๆ แต่นามสกุลไม่ใช่ สัจจานนท์ หรอกค่ะ”  

    “ชื่อเราสองคน ออกเสียงคล้ายๆ กัน สงสัยจะเป็นเนื้อคู่”
ชายหนุ่มหน้าตาเหมือนเทวดาเสก ยิงมุขเข้ากลางแสกหน้าหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกันสามชั่วโมงจากที่เดินตามเธอจากร้านซีดีไปจนถึงที่ทำให้เธอตกบันได และนำส่งโรงพยาบาล....หญิงสาวเพียงหัวเราะหึหึ ในลำคอ มองเขาจากเท้าจรดหัว แล้วส่ายหน้าช้าๆ ชายหนุ่มสบสายตา เขาไม่รู้ว่าผิดอะไรเธอจึงได้แสดงทีท่าเช่นนั้น

    “ฉันลาล่ะนะ ขอบคุณที่มาพามาส่งโรงพยาบาล”

    “เดี๋ยวก่อนสิ... แล้วซีดี อรวีล่ะครับ”

    “ไว้นัดกันใหม่วันหลังก็ได้ ฉันไม่หนีไปไหน ยังอยู่บนโลกนี้ นี่ค่ะ เบอร์โทรศัพท์”
เธอดึงกระดาษโน้ต จดเบอร์โทร. ส่งให้ ชายหนุ่มกลับบ้านไปด้วยหัวใจพองโต เขาไม่ได้รู้สึกอยากร้องเพลงขณะขับรถมานานแล้ว และไม่รอช้า เขาเสียบแผ่นเพลงชุดล่าสุดของ The Rich-man toy เข้าเครื่องเล่นซีดีภายในโฟล์คสวาเก้นคันเก่าที่อัพเกรดเทียบเท่ารุ่นล่าสุดในปัจจุบัน และฟัง “ธิดาประจำอำเภอ” พร้อมร้องคลออย่างสำราญใจ

ความรักเกิดขึ้นเพียงเพราะได้สบตา
หรือเพียงเพราะว่าแรงดึงดูดของดวงดาวกันนะ...
แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร เขามั่นใจว่านี่คือความรัก ~
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  แต่งนิยาย