วันมหิดล

ทริปตามล่าเค้กป้าเกล็น นอนสะพานมอญ แดด ฝน รถพัง ครบทุกรสชาติที่กาญนะจ๊ะบุรี

กระทู้สนทนา
ทริปนี้ป๋มอาวเจ้าตัวเล็ก (สกู๊ปปี้) ไปนะคัฟฟ

การท่องเที่ยวของเราครั้งนี้เริ่มจากการอยากลิ้มชิมรสเค้กป้าเกล็นแห่งเหมืองสมศักดิ์ ที่เค้าเล่ากันมาว่ารสชาติไม่แพ้ร้านเบเกอร์รี่เลยทีเดียว ประจวบกับป๋มก้ออยากไปเที่ยวกาญฯ ด้วยเพราะว่า จ. กาญฯ นี้ป๋มถือว่าได้แวะไปเยี่ยมเยียนน้อยครั้งมากคัฟฟ ส่วนมากจะหนักไปทางเหนือ กับใต้ ซะส่วนใหญ่ ... เมื่อมีโอกาสเหมาะ ๆ จึงได้บังเกิดทริปนี้ขึ้นมา

เริ่มต้นออกเดินทางตอนตี 5.30 น. ของเช้ามืดวันที่ 11 เมย.


ระหว่างทางรถไม่เยอะ ขี่สบาย ๆ



ไม่นานเราก้อเข้าสู่ จ. กาญฯ


แวะถ่ายรูปที่สะพานข้ามแม่น้ำแควซะหน่อย ... เนื่องจากเราถึงที่นี่ประมาณ 7 โมง นิส ๆ ร้านค้า ผู้คน ยังน้อยมาก ๆ เงียบสงบ ดีคัฟฟ


ใกล้เข้าไปอีกนิส ...


วิวสวย  ๆ  อากาศดี ๆ  ระหว่างเดินทางเราก้อแวะกันเรื่อยคัฟฟ เนื่องจากเจ้าตัวเล็กถังน้ำมันน้อย ก้อถือโอกาสพักก้นไปในตัว


จอดพักที่ปั๊มปตท. ทองผาภูมิ เราแวะทานข้าวมื้อเช้าพร้อมกับเติมน้ำมันอีกรอบ ก่อนออกเดินทางไปเหมืองสมศักดิ์เพื่อไปตามล่าหาเค้กป้าเกล็น



ออกจากปั๊มมาประมาณ 500-600 เมตร เราก้อเจอด่านตรวจ พี่เจ้าหน้าที่พูดคุยดีคัฟฟ สอบถามเล็ก ๆ น้อย ๆ พร้อมกับจดชื่อ นามสกุล แล้วก้อเดินทางกันต่อ



ระหว่างทาง ผบ. ป๋มก้อเก็บภาพไปเรื่อย ...


รูปนี้น่าจะเป็นทะเลสาปหรือป่าวไม่แน่ใจ แต่อยู่ในส่วนของอุทยานแห่งชาติเขาแหลม ... อีกด้านนึงของทะเลสาปนี้ก้อจะเป็น อ. สังขละบุรีคัฟฟ


จุดชมวิว ... ระหว่างทางไปเหมืองสมศักดิ์ มีห้องน้ำไว้บริการด้วยนะคัฟฟ




จาก อ. ทองผาภูมิมาถึงจุดทางเข้าเหมืองสมศักดิ์ประมาณ 60 ก่าโลคัฟฟ เส้นทางเข้าไปป้ายบอกว่าสำหรับรถ 4WD เท่านั้น  ตอนนั้นทำให้ป๋มกับผบ. อึ้งแล่ะหยุดชะงักนิสนึงว่าจะอาวยังไงดี เพราะป้ายก้อเตือนไว้ แถมมองลงไปหินก้อนใหญ่ ๆ เท่ากำปั้น สลับกับดินแดงลูกรังหินคม ๆ ตลอดเส้นทาง แล้วยังชันอีกต่างหาก แต่ไหน ๆ เราก้อตั้งใจมาแล้วนี่ ลุยให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไป ... ฮ่า ๆ ๆ การผจญภัยครั้งสำคัญของเรากำลังเริ่มต้นกันแล้วคัฟฟ ตามมาเลย ...



ป้ายยินดีต้อนรับสู่เส้นทางไปเหมืองสมศักดิ์ ...


บรรยากาศระหว่างเดินทาง


ต่อด้วยเส้นทางสุดโหด ... (ขอบอกว่าเส้นทางนี้ไม่เป็นรองเขากระโจมเลยทีเดียว)





หลังจากลุยกันมาสาหัส สากัน พวกเราก้อถึง (แบบสะบักสะบอม)



ขอถ่ายไว้เป็นหลักฐาน ว่า NOCLUB THAILAND ก้อมาเยือนที่เหมืองสมศักดิ์แล้วเหมือนกันน๊าจ๊ะ ... หุ ๆ ๆ


หลังจากลุยขาเข้าเหมืองมาเจ้าตัวเล็กของป๋มก้อมอมแมม แบบนี้แหล่ะคัฟฟ (รถไม่ให้แต่ใจรัก หรือดันทุรังหว่า!! )





แกะจากรถป๋มไปแปะกะเค้ามั่ง ...



บรรยากาศภายในร้านเบเกอร์รี่รสชาติอร่อย ๆ ที่แอบแฝงตัวอยู่ท่ามกลางป่าเขา ที่ยากนักที่ใครจะเข้ามาถึง แต่รับรองว่าเข้ามาแล้วจะหายเหนื่อยแน่นอน ...






แล่ะแล้วก้อได้มา 2 ชิ้น ของป๋มบาว์นนี่ ส่วนของผบ. เค้กส้ม




อั้ม!!



ห้องน้ำป้าเกล็นขอบอกว่าสะอาดมากก (มีกลิ่นไอความเป็นฝรั่งอยู่อย่างเต็มเปี่ยม) หอมด้วย ... เข้าไปแทบจะไม่อยากเหยียบให้เปื้อนเลยทีเดียว



รูปคู่สมัยวัยรุ่น ๆ ของป้าเกล็นกับคุณลุงสมศักดิ์ (สามี)


ก่อนกลับขออนุญาตป้าเกล็นมาร่วมถ่ายภาพเป็นที่ระลึกคัฟฟ ... ขอบอกว่าป้าเกล็นแกน่ารักมากก ดูแล พูดคุยกับเราเหมือนลูกหลาน ถ้าใครเคยไปจะรู้สึกได้อย่างแน่นอน พูดคุยกับแกอยู่นานก้อได้รู้อะไรมาบ้างว่าแกมีลูกชายหนึ่งคนทำงานอยู่ กทม. (ทำงานแบงค์) ตอนนี้เพิ่งจะมีหลานด้วย ที่สำคัญถ้าเพื่อน ๆ ท่านใดอยากมาเจอหาป้าเกล็นอย่ามาวันศุกร์นะคัฟฟ เพราะแกจะออกไปซื้อที่ตัวเมืองกาญฯ ทุกวันศุกร์จร้า


หลังจากพักผ่อนกันหายเหนื่อย ก้อถึงเวลาแห่งวิบากกรรมแล้วขอรับทุกท่าน ... 555++ ขาลงว่าโหดแล้ว ขอบอกว่าขาขึ้นโหดก่าอีกคัฟฟ  ผบ. ป๋มต้องลงเดินหลายครั้ง หลายคราว เพราะทางมันชันมากแถมเป็นหินก้อนใหญ่ ก้อนเล็ก มาพร้อมกับความชัน ขนาดผบ. ป๋มยืน ยังล้มก้นจ้ำเบ้าไป 2 รอบหล่ะคัฟฟ




แล้วการเดินทางของเราก้อต้องหยุดชะงักลง เนื่องจาก ... ครัชละลาย ที่ป๋มจะบอกคือชิ้นส่วนที่อยู่ในกระโหลกครัชมันละลายหายไปหมดเลยคัฟฟ ไม่ว่าจะเป็นก้อนครัช , อลูมิเนียมที่ติดกับก้อนครัช , หรืออะไรก้อแล้วแต่ที่อยู่ในกระโหลกครัชมันละลายหมดเลยคัฟฟ เหลือไว้แค่สปริงครัชที่เป็นเหล็กอย่างเดียว ที่เป็นอย่างงนี้เนื่องจากป๋มตะบี้ตะบัน กระแทกคันเร่งเพื่อส่งรถขึ้นต่อเนื่อง โดยไม่พักเป็นระยะ ๆ คัฟฟ สุดท้ายก้อเลยต้องจอดสงบนิ่งอยู่แบบนี้ ...
หลังจากถอดแคร้งมาก้อมีสภาพอย่างที่เห็นนี่แหล่ะคัฟฟ



หลังจากพักเครื่อง แล่ะเคราะ งัด ปัดกวาด ชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่มันละลายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เสร็จก้อลองสตาร์ทคัฟฟ แต่มันก้อไม่เป็นผล ท่ามกลางความสิ้นหวัง แล่ะความสงบเงียบ เปล่า เปลี่ยว ห่างไกลจากผู้คน ป๋มกับผบ. ก้อไม่รู้จะพึ่งใครได้แล้ว ป๋มก้อยกมือพนมไหว้ แล้วบอกกับแม่ย่านางรถไปว่าขอให้ลูกสตาร์ทติด ขี่ได้ไปจนถึงศูนย์ฯ ซ่อมด้วยเถอด แล้วลูกจะถวายสังฆทานให้ ... เดชะบุญ ไม่เชื่อก้ออย่าลบหลู่คัฟฟ มันสตาร์ท ติดคัฟฟ แล่ะขี่ไปได้จนถึงศูนย์ฯ ฮอนด้าเป็นระยะทาง 60 ก่าโลคัฟฟ (แต่จอดไม่ได้นะ ถ้าหยุดนิ่ง ๆ รถดับ) ป๋มก้อขี่เตาะแตะ 40-50 ไปเรื่อย ๆ จนถึงศูนย์ฯ ฮอนด้าที่ อ. ทองผาภูมิ

ขอผ่อนคลายด้วยการคั้นวิวระหว่างขี่กลับด้วยสภาพรถพัง ๆ ซักเล็กน้อยนะคัฟฟ




พอมาถึงศูนย์ฯ ดับโชว์ช่าง ที่หน้าร้านซะอย่างงั้น ... ห้า ห้า ห้า ++ อาวกับเค้าดิ๊
สภาพหลังจากที่ช่างแกะออกมา ภายในกระโหลกครัชเหลือชิ้นส่วนเท่านี้แหล่ะคัฟฟ นอกนั้นละลายไปหมดแล้ว



หลังจากพูดคุยกับช่างเรียบร้อยสรุปได้ว่าที่นี่ไม่มีอะไหล่จร้า ... ถ้าจะซ่อมต้องรอสั่งอะไหล่จากศูนย์ฯ ใหญ่ไป (ใช้เวลาประมาณ 2-3 วัน) หรือไม่ก้อต้องเสี่ยงนั่งรถตู้เข้ามาที่ตัวเมืองกาญฯ ในวันรุ่งขึ้นเพื่อซื้ออะไหล่มาให้ช่างเปลี่ยน ... แต่หลังจากอ้อนวอน ช่างอยู่นานช่างก้อได้บอกว่าเดี๋ยวก่อน มีรถใหม่ (ตัวเก่า) ค้างสต็อคอยู่คันนึง แต่ต้องขอโทร. ถามเถ้าแก่ก่อนว่าจะแกะมาใส่ให้เรา แล้วค่อยสั่ง่อะไหล่ใหม่มาให้คืนได้มั๊ย ตอนนั้นยอมรับว่า ในใจคิดว่าอาวล่ะว้า สงสัยต้องได้โทร. เรียกที่บ้านให้อาวรถกะบะมาขนกลับแน่นอน แต่สุดท้ายก้อผ่านไปได้ด้วยดี จากการอนุญาตจากเถ้าแก่ ต้องขอขอบคุณศูนย์ฯ ฮอนด้าโล้วเฮงหมง อ. ทองผาภูมิด้วยคัฟฟที่บริการให้อย่างดีเยี่ยม ก่าจะเสร็จเรื่องปาเข้าไป 18.20 น.  

รูปพระอาทิตย์กำลังจะลาขอบฟ้า ที่เวลา 6 โมง นิส ๆ ที่บริเวณศูนย์ฯ ฮอนด้า
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview