คนไร้บ้านที่ประเทศญี่ปุ่น?และสาเหตุที่ไร้บ้าน?ไม่จำเป็นว่าประเทศที่เศรษฐกิจดีแล้ว ไม่จำเป็นว่าทุกคนจะรวยและมีบ้่านอยู่??

กระทู้คำถาม
1.ฐานะยากจน ไม่มีความรู้  มีค่าใช้จ่ายมาก ไม่รู้จักประหยัดชักหน้าไม่ถึงหลังหรือเดือนชนเดือน
2.สุรา ยาเสพติด นารี พนัน
3.ใช้ของเกินฐานะ เห่อตามความนิยม หรือเกินความจำเป็น อะไรโฆษณาออกใหม่ ฉันซื้อหมด ถ้าไม่มีเงินสดฉันผ่อนดะ ถ้าไม่มีตามเพื่อนฉันจะล้าสมัย เพื่อนๆหรือผู้อื่นเหยียดหยามว่าตกรุ่น
4.ตกงาน เลือกงาน ไม่อดทน ไม่พัฒนาตัวเอง ความรู้เมื่อ20-30ปีเท่าไรก็เท่านั้น อยากทำงานสบาย อยากมีรายได้มากแต่ตัวเองความรู้มีน้อย
5.ครอบครัวแตกแยก พ่อ-แม่หย่าร้าง หรือฝ่ายใดเสียชีวิตแล้วมีครอบครัวใหม่ ฝากลูกให้ปู่-ย่า ตา-ยายเลี้ยง ไม่ส่งเสีย อบรมลูกตัวเองไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น แต่งงานใหม่ได้ลูกใหม่ ทิ้งลูกเก่าไว้กับปู่-ย่า ตา-ยาย
6.หนี้บัตรเครดิต เอาเงินอนาคตมาใช้ก่อน ต้องทำงานปัจจุบันเพื่อใช้หนี้อนาคต รายได้เท่าเดิมที่ใช้จ่ายมากว่าเดิม พร้อมดอกเบี้ยที่สูงมากๆ
7.หนี้นอกระบบ ได้เงินไวไม่ต้องมีหลักทรัพย์ หรือหลักฐาน ดูสบายก่อนแต่ลำบากเอาไว้ตายดาบหน้า
8.เช่าบ้านหรือห้องตั้งแต่  สมัย ปูย่า ตา ยาย พ่อ-เเม่ ถึงลูก ไม่เคยคิดจะเริ่มซื้อเลย หวังแต่ถ้าถูกหวยจะซื้อ
9.ชอบสร้างหนี้  แต่ไม่ชอบสร้างรายได้เพิ่ม อยากใช้ อยากอวด อยากมีให้เหมือนผู้อื่น ที่ฐานะและความสามารถน้อยกว่าผู้อื่น....
10..คิดไม่เป็นระหว่างซื้อที่ดินต่างจังหวัดหรืออาพารต์เม้นต์ถูกๆแต่กลับมีเงินไปซื้อรถยนต์ เช่าห้องพักหรูหรา ทานอาหารแพง
    คนที่ทำงานในเมืองส่วนใหญ่ไม่มีความมั่นคง ในที่อยู่อาศัย และอาหาร  พอตกงานขาดที่พักและอาหาร(ไปไม่รอด)คนที่มีที่ดินอยู่ต่างจังหวัด(อาจจะตกทอดจากพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย) มีความมั่นคงทางที่อยู่อาศัยและอาหารไม่มีงานทำก็มีที่อยู่และอาหาร
      ถ้าพักในที่ไกลจากตัวเมือง 2-3หมื่นเยน(เห็นคนไทยพัก) ถ้าพักในเมือง 5-10หมื่นในตัวเมือง คนไทยมีวิธีแบ่งจ่ายเช่าดังนี้ครับ คืออพารต์เม้นท์(ตามปกติอยู่กัน2คน)จะอยู่กัน 6-7คนและแบ่งจ่ายค่าเช่ากันหารด้วยจำนวนคนครับ ถ้าอยู่นอกเมืองญี่ปุ่น วิธีที่จะซื้อที่อยู่อาศัยคือ ต้องตื่นแต่เช้านั่งรถไฟมาในเมือง ที่ญี่ปุ่นทุกๆปี รถยนต์ขายได้ต่ำลงเรื่อยๆเพราะการคมนาคม สะดวกปลอดภัย รวดเร็ว บางคนนั่งรถ100กว่าก.ม.มาทำงานในเมือง แล้วขี่จักรยานมาเชื่อมระบบรถไฟฟ้าเช่าพักที่ไกลจากตัวเมืองหาห้องละ2-3หมื่นเยนและจะสามารถซื้อ อพารต์เม้นท์ 10ล้านเยนได้ หรือไม่ก็ซื้อที่ดินที่อยู่ต่างจังหวัดนั่งรถมาทำงานเพราะการเดินทางที่ประเทศญี่ปุ่นสะดวกมากๆพอเวลาเกษียณจะได้ไปอยู่ปลูกพืชผักทานเอง ไม่ต้องจ่ายค่าที่พัก พอได้เงินบำนาญก็เก็บและมีเงินฝากธนาคารได้  การเอาอาหารไปทานที่ทำงาน ประหยัด(ผู้หญิงญี่ปุ่นและ คนไทยใส่กล่องพาไปทานเอง) การขยันและอดออมตั้งแต่ตอนหนุ่ม-สาว จะสบายตอนแก่ แต่บางคนคิดผิดซื้อแต่รถยนต์ไว้อวดสาว  อวดเพื่อนบ้าน  พักอพารต์เม้นท์แพงๆใกล้ย่านธุรกิจ ทานอาหารกลางวัน ที่ร้าน  ไม่เคยสะสมเงินเลย พอตกงานเงินไม่มีสำรอง ที่พักก็ไม่มีก็อาหารไม่มี ถูกตามทวงหนี้ ต้องหนีๆ ต้องเร่ร่อน(สมัยพ่อ-แม่เช่าก็เขาอยู่เหมือนกันไม่มีมรดกที่อยู่อาศัยให้ลูกหลาน หรือมีอาจจะเคยมีแต่ขายไปนานแล้ว)พอไร้ที่อยู่อาศัยพอหลุดจากอพารต์เม้นท์มาเริ่มลำบาก ส่วนใหญ่ผมไปพบพวกเขานอนที่สวนสาธารณะ(ส่วนมากคนไร้บ้านส่วนใหญ่เห็นแต่ผู้ชาย ผู้หญิงไม่เคยเห็น หรือผู้หญิงเก็บเงินเก่งกว่าผู้ชายก็ไม่รู้?) ถ้าจะหาอาหารก็ต้องรีบเก็บ เศษอาหาร ก่อนที่รถเก็บขยะจะมา ถ้าหุงข้าวก็ต้องใช้เตาแก็สแบบเคลื่อนที่ได้แก็สกระป๋อง3กระป๋องประมาณ 400-500เยน/3กระป๋อง
   คนไทยมีสิทธิซื้อที่ดินทำเกษตรหรือซุกหัวนอนได้เกือบทุกคนถ้ารู้จักที่จะเริ่มต้น ลดการใช้เงินที่ไม่จำเป็นแต่คนไทยบางคนแยกไม่ออกว่าจำเป็น ต้องการ หรืออยากได้ ความอยากได้ตามผู้อื่นมีสูงแต่ความสามารถและความอดทนในการทำงานมีต่ำกว่าผู้อื่น เห็นอะไรออกมาใหม่ๆคิดแต่จะซื้อ เพื่อนมีฉันก็ต้องมี อยากได้แต่ความสะดวกสบาย อยากได้สิ่งที่มีเทคโนโลยี่สูง แต่ตัวเองมีความรู้น้อย รายได้น้อย และความสามารถใหม่ๆไม่เคยมีเลย เห็นช้างขี้ๆตามช้าง ควรจะอดออม ประหยัด ขยัน พัฒนา และใช่จ่ายอย่างชาญฉลาด ที่ดินไม่จำเป็นต้องกว้างใหญ่ ขอเพียงพอปลูกบ้านและปลูกผักได้ ไม่ต้องเช่าบ้านยามแก่ก็พอแล้วครับ เก็บออมเงินตั้งวัยหนุ่ม-สาว ชีวิตยามแก่จะสบายไม่ต้องรอเงินจากรัฐบาล ยามเกษียณ...ความสุขแบบพอเพียงและเศรษกิจพอเพียงครับ เรื่องเล่านี้อาจจะเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อยครับ






แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ปัญหาชีวิต ปัญหาสังคม ชีวิตในต่างแดน เศรษฐกิจ บัตรเครดิต