ขอระบายและปรึกษาปัญหาชีวิตคู่

กระทู้คำถาม
ปัญหาของดิฉันมันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่นั้นแทบไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะดิฉันไม่ได้สังเกต ไม่ได้คิดอะไรหรือเฉลียวใจ มันเริ่มประมาณสิงหาปี55 สามีฉันเขาดูเปลี่ยนไป ไม่พูดคุยเล่นกันเหมือนก่อน เราแต่งงานมา 20 ปีแล้ว มีทะเลาะมีงอนกันบ้างนานๆครั้ง ช่วงเดือนสิงหาเป็นวันเกิดดิฉัน เราได้ไปซื้อกับข้าวจะใส่บาตร พอตอนจ่ายเงิน เขาแยกของบางอย่างที่จะซื้อ(ของเขา)ซึ่งคิดเป็นเงินจำนวนน้อยมาก แยกออกมาจากรถเข็นเพื่อจะจ่ายเอง ครั้งนี้ดิฉันจะเป็นคนจ่าย ปกติใครจ่ายก็ได้ไม่มีเกี่ยงกัน ดิฉันก็งงว่าทำไมไม่จ่ายรวมกับของของดิฉัน อยู่บ้านเดียวกันแต่ทำไมซื้อของ 700 บาท กับ 150 บาท ต้องแยกบิลกัน ดิฉันนึกได้ว่าช่วงหลังเขาไม่เคยใส่บาตรกับดิฉันเลยไม่ว่าจะที่ไหน ทำให้ดิฉันคิดว่าเขาคงไม่อยากใส่บาตรทำบุญร่วมชาติกันเพราะไม่อยากเจอกันอีกชาติหน้า ซึ่งที่ดิฉันคิดไว้ก็ไม่ผิด (ที่รู้เพราะการทะเลาะในครั้งต่อมา เขาพูดว่าชาติหน้าอย่าได้เจอกันอีก) วันนั้นดิฉันร้องไห้เสียใจมาก จากนั้นเราก็พูดจากันน้อยลง

ต่อมาเดือนมกรา เราก็ทะเลาะกันอีกเรื่องไปเที่ยวต่างประเทศ คือว่า เราตกลงกันเมื่อปีที่แล้วว่า เมษา 56 นี้จะไปเที่ยวด้วยกัน แต่เดือนมกราแล้วเขายังไม่มีทีท่าว่าจะวางแผน trip หรือซื้อตั๋ว หรือชวนพูดคุยเรื่องนี้เลย ความจริงอยากไปเมื่อปีที่แล้ว แต่เขาบอกว่าต้องเตรียมตัวเป็นปี วางแผนให้ดี แต่ใกล้ถึงเวลาเขากลับไม่ทำอะไรเลย พอชวนพูดเรื่องนี้ก็พูดเหมือนไม่อยากไปอ้างโน่นอ้างนี่ว่า เหตุการณ์บ้านเมืองไม่ปกติยังอยากจะไปเที่ยวอีกหรือ กลับมาแล้วของแพงเหลือเงินเก็บน้อยลง รับได้เหรอ ฉันว่ามันไม่ใช่เหตุผลเลย  พอกลับจากที่ทำงานก็เล่นเน็ตตั้งแต่ 1 ทุ่มถึง 6 ทุ่ม ตีหนึ่ง ดิฉันก็ไม่ได้เอะใจอะไร พอเดือนกุมภา กลับมาบ้านรีบเปิดคอมทุกวัน แช้ทกับใครก็ไม่รู้ทีละ 2 คน และไม่พูดไม่จากับดิฉันเลย ถามคำตอบคำ ทำหน้าตาเหมือนเบื่อดิฉันมาก พอดูที่หน้าจอก็รีบย่อจอลง กลับมา web ทั่วไป ฉันหงุดหงิดรำคาญมาก น้อยใจที่ว่า คนอยู่บ้านเดียวกันไม่เคยพูดจากกันเลย แต่ทำไมกับคนอื่นทาง facebook จึงคุยกับเขาทุกวัน ตอนหลังก็มารู้ว่าเป็นผู้หญิง  เราทะเลาะกันมากเรื่องนี้ถึงขั้นกับจะหย่าหรือแยกกันอยู่ เขาบอกว่าอยู่กับดิฉันไม่มีความสุข ดิฉันเอาเวลาทั้งชีวิตของเขาไป เขาไม่มีอิสระ ซึ่งความจริงเขาจะเล่นเน็ตจะแช้ทดิฉันไม่ได้ว่า แต่ทำจนละเลยไม่ใส่ใจ ไม่สนใจว่าดิฉันจะมีความรู้สึกใดๆ เลย  แต่ก่อนไปไหนมาไหนจูงมือกันเดินตลอด ตอนนอนฉันเคยได้นอนกอดเขาตอนตื่นขึ้นมาด้วย แต่เดี๋ยวนี้ไม่เลย ฉันจูงมือเขา เขาไม่เคยจูงฉัน ไม่เคยกอดเหมือนก่อน ฉันเข้าไปกอดขอบคุณที่พาไปวัดพระแก้ว เขาก็เฉยชา ไม่โอบกอดเหมือนก่อน ไปกินข้าวที่ห้างแต่ก่อนเอาน้ำมาให้ เดี๋ยวนี้ไม่มี เขาก็กินแต่ของเขา กินเสร็จก็ไปนั่งรอที่โต๊ะอื่น เดี๋ยวนี้ตอนนอนก็แยกกันนอน เขาไม่เคยเข้ามานอนในห้องนอน จะนอนข้างนอกอ้างว่าง่วงตรงไหนก็นอนตรงนั้น ฉันรู้สึกน้อยใจและเสียใจมากที่เขาไม่เหมือนเดิม ดิฉันยังคงรักเขาตลอดไม่เคยเปลี่ยนแปลง  ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยได้ของขวัญอะไรจากเขาเลย จำได้ว่ามีครั้งเดียวตอนที่เขาจีบฉัน วันเกิดของเราทั้งสองไม่เคยถามว่า วันนี้วันเกิดไปหาของอร่อยๆกินกันดีไหม  ลืมบอกไปว่าฉันอายุ 45 ปี เขาอายุ 51 ปี (แต่ดิฉันยังดูไม่แก่เพราะหน้าเด็ก ตัวเล็กและไม่อ้วน และก็ดูแลตัวเองตลอดช่วงนี้)  คุณเชื่อไหมว่า ดิฉันแต่งงานตอนอายุ 25 ปี มาจนถึงปัจจุบัน ดิฉันยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับสามีเลย ตอนช่วงปีแรกเขาก็เข้าหาและเขาก็สำเร็จได้จากภายนอก (ไม่มีการถอดเสื้อผ้า) เขาถึงเร็วมาก ดิฉันเคยถาม เขาบอกว่าเจ็บเพราะไม่เคยขลิบ ดิฉันก็ไม่ว่าอะไร ความจริงดิฉันเป็นคนมีความต้องการสูง ดูภายนอกจะเงียบๆและเรียบร้อย แต่ดิฉันต้องเก็บกดอารมณ์และความต้องการไว้ ดิฉันไม่กล้าบอกเขาว่าต้องการ อาย กลัวว่าเขาจะว่าเป็นผู้หญิงไม่ดี ดังนั้น เวลาเกิดอารมณ์ดิฉันต้องช่วยตัวเองที่ห้องน้ำตลอด ดิฉันรู้สึกว่าชีวิตนี้มันน่าเศร้าสิ้นดี เล่าให้ใครฟังคงไม่มีใครเชื่อ แต่มันเป็นความจริง ช่วงแต่งงานแรกๆ ดิฉันเคยเห็นเขาลุกมาช่วยตัวเองกับหมอนข้างหน้าห้องนอน ดิฉันรู้สึกเสียใจมากอย่างบอกไม่ถูก ดิฉันเองก็มีความต้องการเรื่องนี้อยู่ตลอด แต่เขาไม่เคยได้ช่วยฉันเลย ช่วยแต่ตัวเอง ดิฉันพยายามไม่คิดถือเอาเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญในชีวิตคู่ แต่พอประกอบกันหลายๆเรื่องมันทำให้ดิฉันช้ำใจและปวดใจ ช่วงนี้ร้องไห้ทุกคืน นอนไม่หลับ กินยาพารา 10 เม็ด คิดมาก บางครั้งอยากตายๆไป บางครั้งก็อยากแยกจากกันไป บางครั้งก็อยากพูดปรับความเข้าใจอย่างหมดเปลือกกับเขาว่าดิฉันไม่ดีอย่างไร ควรปรับปรุงอะไรถึงจะเป็นที่พอใจของเขา แต่ดิฉันก็ไม่กล้า เพราะเวลาอ้าปากจะพูด เขาก็จะตัดบทว่า เออ ช่างมันเหอะ อะไรทำนองนี้  เราสองคนมีฐานะหน้าที่การงานดีพอสมควรทั้งคู่ ทำงานก็ที่เดียวกัน แต่เดี๋ยวนี้ทั้งที่ทำงานและที่บ้านพูดกันวันละไม่ถึง 10 คำ ดิฉันอึดอัดมาก อยากขอความเห็นและคำแนะนำจากทุกคนค่ะว่า ดิฉันควรทำอย่างไรต่อไป  ขอบคุณมากนะคะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ปัญหาชีวิต