ชอบการแสดงยุคก่อนของคุณแอน ทองประสม มากกว่าปัจจุบัน

กระทู้สนทนา
จั่วหัวก่อนว่านี่ไม่ใช่กระทู้เรียกแขกหรือต้องการที่จะก่อดราม่าใดๆ  ส่วนตัว จขกท.ไม่ชอบคำว่า "ดราม่า"
เพราะไม่เชื่อว่า การแสดงความคิดเห็นโดยใช้หลักเหตุผลของคนใดคนหนึ่งจะร้ายแรง ฉะนั้น อย่าใช้คำว่า "ดราม่า" กับกระทู้ของจขกท.นะ

จขกท.เป็นคนเก็บละครเก่า  ละครของคุณแอน  จขกท.มีเกือบร้อยละ 70 ของทั้งหมด  
ฉะนั้น  ไม่ได้ดูแค่เรื่อง สองเรื่องแล้วเหมารวมนะคะ  แต่ในกระทู้นี้จะพูดถึงแค่ "สายรุ้ง" เพราะดูค้างอยู่

เมื่อวานเปิดดู "สายรุ้ง" เป็นรอบที่3  ยังคงร้องไห้กับการแสดงของคุณแอนได้เหมือนทุกครั้งที่เปิดดู
ฉากที่แม่บังคับให้เขียนจดหมายบอกเลิกพระเอก  ฉากที่ต้องแอบกินเหล้าเพราะกลัวน้องสาวรู้  
ฉากทะเลาะกับแม่เรื่องรัฐมนตรีแล้วต้องแอบมาร้องไห้คนเดียว  ฉากที่อ้อนวอนพระเอกในภาคพงศธรให้ยกโทษให้ตัวเอง
หลายต่อหลายฉากที่กินใจ  และเราชอบมากกับฉากที่คุณแอนกินเหล้า  ร้องไห้จนหลับไป  

จะว่าเว่อร์ก็ได้นะ  แต่ขอใช้ประโยคที่ว่า  เหมือนคุณแอนปลุกตัวละครตัวนั้นให้มีชีวิตและโลดแล่นอยู่ในตัวเอง
หรือ แทบจะไม่ได้แสดงเป็นตัวละครนั้น  แต่สวมจิตวิญญาณ สวมความรู้สึก ลงไปแทน
ซึ่งเราคนดูรู้แหละว่ากว่าจะเล่นได้เข้าถึงคนเป็นโรคพิษสุราเรื้อรังได้ดีขนาดนี้  ต้องทำการบ้านหนักขนาดไหน  

กลับมาที่หัวกระทู้  จขกท.รู้สึกว่าทำไมตอนนั้นเล่นได้ "จริง"  แต่ละครยุคหลังของคุณแอนแกดูล้นไป  
อนึ่ง เราไม่ได้พาดพิงถึง"สูตรเสน่หา" หรือ "บริษัทบำบัดแค้น"  นะ  เพราะเรารู้ว่าคุณอลินแกเยอะ และอีกเรื่อง นางเอกมันบ้า
แต่ยุคหลัง คุณแอนเล่นใหญ่ไป   จะใหญ่ด้วยฝีมือคุณแอ้ว ผกก.คู่บุญ หรือจะเป็นที่คุณแอนลองเปลี่ยนวิธีการตีความ ก็ไม่ทราบ
แต่เรายอมรับว่ามันทำให้เราอินน้อยลง  จนรู้สึกว่าบางทีละครดราม่ามันก็กลายเป็นความตลก เพราะความเล่นใหญ่ของนักแสดง

กับกระทู้นี้  เราแค่แสดงความคิดเห็น  หลายคนอาจจะไม่คิดอย่างนี้  ก็ไม่ว่ากัน
เรารับได้กับการที่ความคิดเห็นแบ่งเป็น 2ฝ่าย  ตราบใดที่การแสดงความคิดเห็นยังดำเนินไปในแบบสุภาพชน  เรารับได้หมด

สุดท้าย  ไม่ใช่การตบหัวแล้วลูบหลัง  ถ้าจะบอกว่า เราก็ยังรอดู "อย่าลืมฉัน" เหมือนเดิม  
พร้อมกับทำการบ้านไปด้วย  เพราะเราอ่านนิยายและดูละครเวอร์ชั่นพีท-สิเรียม จบแล้วทั้งสองอย่าง
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  นักแสดง นักแสดงหญิง ละครโทรทัศน์