ปรึกษาปัญาครอบครัว รู้สึกไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับแม่

กระทู้คำถาม
เราเป็นลูกบุญธรรมของแม่ แม่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เรายังไม่หย่านม ซึ่งท่านก็อายุมากแล้ว
ตอนนี้ท่าน 70 เรา 20 แม่เลี้ยงเรามาด้วยความเข้มงวด เนี๊ยบ ดุเราตีเราตั้งแต่เรายังเด็ก
เราแทบไม่รู้สึกถึงความรักของแม่เราเลย แต่เวลาเราอยากได้อะไรแม่จะซื้อให้ทุกอย่าง

โทรศัพท์แพงๆ เสื้อผ้าตัวละสามสี่พัน แม่ซื้อให้เราอย่างไม่เสียดายหรือนี่อาจเป็นวิธีให้ความรักของแม่เรา
แต่มันก็เป็นเพียงของ แม่บอกอยากให้เราไม่รู้สึกด้อยไปกว่าลูกคนอื่น ไม่ให้เรารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
เราก็โอเคกับสิ่งเหล่านี้ แม่ไม่เคยพุดว่ารักเรา ไม่เคยพุดกับเราดีดี มีเพียงคำพุดห้วนๆ กระแทก
ไม่พอใจ แม่เราเนี๊ยบเกินไปเรากดดันมาก ไม่ว่าจะตื่นมาต้องดึงที่นอนให้ตึง ปลั๊กต้องถอดออกทุกครั้ง
เราทำอะไรผิดนิดๆหน่อยคือเรื่องใหญ่เสมอ แต่เรื่องดีดีไม่เคยชม เราไม่เคยได้รับกำลังใจหรืออะไรจากครอบครัวเลย


มีเพียงแต่พ่อเท่านั้นที่เค้ารักเรามากบอกเสมอว่าพ่อรักลูกนะ แต่พ่อก็เป็นมะเร็ง
แม่เราเวลาโมโหชอบไล่เราออกจากบ้าน ให้เราไปอยุ่ที่อื่นชอบพุดถึงต้นกำเนิดเราว่าพ่อแม่เราเปนงี้ๆๆๆ เราก็คงเจริญรอยตาม
พุดถึงปมเราตลอด เราเคคิดหนีออกจากบ้านไปอยู่กับเพื่อน เก็บของเรียบร้อยมีแต่พ่อที่พุดว่า
อย่าไป อยุ่กับพ่อ พ่อรักลุกมากแต่ตอนนี้พ่อไม่สบายไม่สงสารพ่อเหรอ ตอนนี้จะลุกไปกอดห้ามไม่ให้ไปก็ทำไม่ได้
จนวันนี้พ่อเราเสียไปแล้ว เราคิดถึงพ่อเรามากๆ คนที่เป็นกำลังใจเดียวของเราไม่อยู่แล้วก็เหลือเพียงแม่

วันที่เราจะไปแล้วเราตัดสินใจไม่ไปอย่างน้อยแม่ก็เลี้ยงดูเรามา แม่กอดเราแล้วขอโทดเรา เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต
ที่เรารุ้สึกว่าแม่รักเรา แต่ตอนนี้แม่ทำงานหนักกิจการที่บ้านกำลังจะปิด จากเคยตามใจเราแม่ก็เขียม ประหยัดทุกอย่าง
เข้มงวดมากกว่าเดิม เครียดมากกว่าเดิม ทำอะไรตึงตัง ทำเสียงดังตลอด เวลาเหนื่อยจากงานจะลงที่เราเสมอ

บางครั้งเราถามตัวเองว่าเราผิดอะไร เราเรียนจบม.รามตั้งแต่อายุ 19 ปี เราอยากรีบทำงานช่วยแม่ไม่อยากเป็นภาระเราจึงขยันเรียน
ตั้งใจและอดทนมาตลอดจนสำเร็จ แต่ทุกๆอย่างมันต้องเป็นขั้นเป็นตอน กว่าเราจะได้ transcript อย่างที่รู้ๆ มหาวิทยาลัยรัฐดำเนินงานนานมาก
ญาติฝั่งแม่เรากดดันเรา ทำไมวันๆเอาแต่อยุ่บ้านเฉยๆ เหมือนเราแบมือขอเงินพ่อเงินแม่ใช้ ทั้งที่ความจริงเราไม่ได้อยากทำอย่างนั้น
เราไม่มี ทรานสคริปเราจะไปสมัครงานที่ไหนได้ ถึงหางานไป เอกสารไม่พร้อมก็จะแสดงถึงความไม่เป็นมืออาชีพ
ญาติแม่เราก็กระจายไปเรื่อยๆ เค้าไม่ค่อยชอบเรา เหตุผลหนึ่งคือเราเป็นลูกบุญธรรมใช่มั้ย เขาถึงปฏิบัติกับเราแค่นี้เราเรียนจบมา
คำชมเราไม่เคยได้ยิน เราได้ยินแต่คำตำหนิทำดีแค่ไหนมันไม่เคยดี

จนเรามีแฟนคนนึง ที่เค้าดีกับเราทุกอย่างเป็นกำลังใจให้เรา ช่วยเหลือเรา เป็นคนที่มอบความรักให้เราต่อจากพ่อที่เสียไป
เราผิดหรอที่จะรักเค้ามาก ตอนพ่อเราเสียแฟนเราไปงานศพพ่อเราทุกวัน มานอนที่บ้านคอยเชื่อเหลืองานบ้าน เวลานอนที่บ้าน
เราก็นอนกันมีแม่เรา แฟน แล้วก้เราสามคนในห้องเดียวกันอบอุ่นแรกแม่ก็โอเคกับแฟนเรา ทุกวันแฟนเราเรียนจากบางแสนนั่งมากรุงเทพ
ทุกวันเพื่อมาเจอเรามาอยุ่ด้วยกัน เพราะเค้ารุ้ว่าเราคงเหงา แต่พอญาติเรารู้เค้ายิ่งนินทาหนักแม่กลายเป็นไม่ชอบแฟนเราไม่พูดกับแฟนเรา
ทำดียังไงแม่ก็ไม่สนใจ จนเราทะเลาะกับญาติคนนึง เค้าหาว่าเราไม่เอาไหนประพฤติไม่ดี ทั้งที่เรามั่นใจแล้วว่าเราทำดีทุกอย่าง
เค้าไม่รู้จักเราดี ทำไมมาตัดสินเรา แล้วแม่เอาญาติคนนี้มานอนที่บ้าน เราเลยเก็บของออกจากบ้านเราไปหนึ่งเดือน พอเรากลับมา
ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด ญาติคนนั้นก็ออกจากบ้านไปแม่เรากลับแคร์ญาติคนนั้นมากกว่าเราที่อยุ่กับเค้ามาตั้งแต่เราเกิด

เราได้ยินแม่คุยโทรสับกับญาติทำนองว่า บ้านของเค้าจะมานอนบ้านก้มาสิจะไปสนใจอะไรกับแค่เด็ก เด็กพวกนั้นทำไรชั้นไม่เคยสนใจ
ชั้นไม่ได้แคร์มันหรอก นี่คือคำพุดแม่ที่เราได้ยิน ทำนองนี้พุดคือไม่สนใจอะไรเรา นับวันความสัมพันธ์เรากับแม่เริ่มห่างกันเรื่อยๆ
ความรักที่เรามีให้แม่มันน้อยลง น้อยมาก ทุกวันนี้แม่ไม่เคยให้อะไรเราเลย ไม่พุดอะไรกับเรา ไม่ยิ้มให้เรา มีแต่คำตะคอก ที่ไม่รุ้ว่าเราทำอะไร
เหมือนที่ระบายอารมณ์ความเหนื่อยจากงาน ต่างจากครอบครัวแฟนเราที่เอ็นดูเรา ให้กำลังใจ ชมเราที่เรียนจบตั้งแต่อายุยังน้อย
ทุกคนรักเรา ปฏิบัติกับเรา บอกว่าเราคือลุกสาวชองแม่เค้าคนนึง ผิดไหมที่เราจะรักครอบครัวแฟนมากกว่าครอบครัวตัวเอง เพราะที่ตงนั้น
เรารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจริงๆ แต่แม่เรากลับบอกว่าครอบครัวแฟนเราเสแสร้งไม่เหมือนญาติๆเค้าที่มีไรพุดตรงเสแสร้งไม่เป็น

แม่เราไม่ได้อยู่กับครอบครัวแฟนเรา ทำไมถึงกล่าวว่าครอบครัวแฟนเราเสแสร้ง ทั้งที่เค้าดีกับเรามากๆ เราไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัว
เราผิดไหมที่จะดีใจมีความสุขกับสิ่งที่เรามีความสุข เราควรปฏิบัติกับแม่เรายังไง ทกวันนี้อยุ่บ้านเราแทบไม่คุยกันเลย มีแต่ความอึดอัด
มีแต่คนให้เร่งหางาน แต่อย่างว่างานสมัยนี้ไม่ใช่หากันง่ายๆ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอนเราทั้งอึดอัดทั้งกดดัน อยากระบายก็ไม่มีที่ระบาย
เราควรทำยังไงดีคะ เคยคิดอยากตายๆไปซะมันท้อแท้มันไม่มีทางออก ไม่รู้จะหันไปทางไหนดี เราเหมือนโดดเดี่ยวต่อสู้อยู่คนเดียวเลยค่ะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ปัญหาครอบครัว ชีวิตวัยรุ่น